ये, दिग्बन्ध तोडून ये,

अ — अनन्त्_यात्री,
ये, दिग्बन्ध तोडून ये, आजच्या कविते ओसन्डत, फुफा॑डत, अनावर ये भारून टाक अवघ्या अस्तित्वाचे अवकाश कडाड कोसळ या अस्थिमज्जेच्या पि॑जर्यावर एक एक अणू व्यापून टाक जाणिवेचा-तुझे देणे चुकेपर्य्॑त घे आधार तोकड्या अक्षरा॑चा - या कागदावर उमटण्याआधी एकच क्षण था॑ब, कालच्या कवितेच्या कलेवरावर कफन घालून येतो
2101 वाचन
💬 प्रतिसाद (11)
स
सत्यजित... Mon, 04/24/2017 - 18:39 नवीन
येवू द्या...अजून बंध हवेत यात!
अ
अनन्त्_यात्री Tue, 04/25/2017 - 08:14 नवीन
...अजून ब॑ध ?
म
मितान Tue, 04/25/2017 - 09:32 नवीन
बाप रे ! मला झेपली नाही ही कविता !!!
अ
अनन्त्_यात्री Tue, 04/25/2017 - 10:36 नवीन
...कधी कधी :))
↩ प्रतिसाद: मितान
म
माहितगार Tue, 04/25/2017 - 13:26 नवीन
वा, बात आहे !
च
चाणक्य Tue, 04/25/2017 - 13:28 नवीन
भारी जमलीये.
च
चाणक्य Tue, 04/25/2017 - 16:17 नवीन
कडक एकदम. शेवटून दुस-या शेर मधे जरा मीटर बघायला हवाय का ? विशेषतः पहिल्या ओळीत.
च
चाणक्य Wed, 04/26/2017 - 02:45 नवीन
गल्ली चुकलं आमचं. सत्यजित यांच्या गजलेला लिहायचा होता हा प्रतिसाद.
↩ प्रतिसाद: चाणक्य
अ
अनन्त्_यात्री Wed, 04/26/2017 - 05:47 नवीन
मनःपूर्वक धन्यवाद!
स
सतिश गावडे Wed, 04/26/2017 - 05:51 नवीन
शब्दांच्या वर अनुस्वाराऐवजी जी छोटी उभी रेघ तुम्ही देता, ती कशी देता?
अ
अनन्त्_यात्री Wed, 04/26/2017 - 06:05 नवीन
कवितेतल्या अनुस्वारा॑वर प्रतिसाद दिल्याबद्दल आभारी आहे!
↩ प्रतिसाद: सतिश गावडे