समाजातील लब्ध प्रतिष्ठित आणि त्यांची काल्पनिक दुःखे

नेमका काय काथ्या कुटणे अपेक्षित आहे ?

मुद्दा काय आहे ?

कुंडलकरांचा असा राग राग करू नका. ठरवून केलेला विनोद आणि अभावितपणे झालेला विनोद याची भन्नाट सरमिसळ त्यांच्या लेखांत असते**. मी तर बुवा चातकासारखी वाट बघतो त्यांच्या लेखांची. कुंडलकरांना नावं ठेवणार्‍याला मिसळीत बेदाणे लागतील, आणि पावभाजीत सांबार मसाला घातला जाईल - असा शाप देऊन हे चार शब्द संपवतो. **अधिक माहिती आणि मनोरंजनासाठी याच सदरातले जुने लेख वाचून बघा.

मनोरंजक !!!!

http://www.loksatta.com/karant-news/author-shares-experience-of-making-cake-in-baking-school-in-london-1481265/ ह्या लेखात , वृध्द माणसांचा अणि पर्यटकांचा केलेला हेटाळणी करणारा उल्लेख वाचुन पुढचे लेख वाचणे सोडुन दीले.

तुम्ही उल्लेखलेल्या बातम्या किंवा कुंडलकरांचा हा लेख वाचला नाही. मी आतापरेंत त्यांचे २ लेख वाचलेत. दुसरा वाचला कारण पहिला बराचसा पटला होता. दुसरा वाचता वाचता हा मनुष्य कन्फ्यूज करतो असे वाटायला लागले व त्यानंतर त्यांचे काही वाचले नाही. त्यांचा एक शिनेमाही अर्ध्यात बंद केला. त्यांची प्रसंगांची सांधेजोड कधी पटत नाही तर कधी साफ चुकीची वाटते. एखाद्या मनुष्याचे लेखन, सादरीकरण न आवडणे, न पटणे यापेक्षा वाचकांना (म्हणजे मला) इरिटेट होते. प्रतिसाद लिहिणे थांबवते कारण त्याचे नातेवाईक इथेच चार घरे ओलांडून राहतात.

मला तरी आज पर्यन्त कोण्ही माणूस असा भेटला नाही कि जो म्हणतोय मला चिक्कार पैसे मिळतो. नको तो पैसा .

पैसा व्यवस्थीत आहे म्हणणारे तुम्हाला भेटले नसतील तर संगत बदला. असे लोक असतात. जेवढे आहे ते पुरतय आणि अजुन पैशासाठी शांती न बिघडवु देणारे असतात. आणि ते अंबानी-बिर्ला नसतात. मध्यमवर्गीयच असतात. तरी गरजेपुरता पैसा आहे असं म्हणतात.

लब्ध प्रतिष्ठित चा अर्थ ज्यांना प्रतिष्ठा लाभली आहे असे. ज्यांना प्रतिष्ठा लाभली आहे अशा लोकांना दुःख नाहीच असे म्हणणे हे अतिशयोक्ती आहे. आणि त्यांची दुःखे काल्पनिकच असतील हे आपण कसे ठरवले. सध्या घरातील मुलगा मरीन इंजिनियर झाला. ते क्षेत्र त्याला आवडले नाही याचा अर्थच त्याने तेथे काही काळ तरी काम केले असेल ना? काही काळ काम केले म्हणजे काही तरी पैसे मिळवला असेलच ना? मरिन इंजिनियरना भरपूर पगार मिळतो कारण तो परकीय चलनात असतो म्हणूनच बरेच लोक अतिशय कंटाळवाणे आणि एकसुरी काम असले तरी या क्षेत्रात जातात. मग अशा मुलाने जर आपल्याला न आवडणारे क्षेत्र सोडून आवडीच्या क्षेत्रात जाण्याचे ठरवले तर त्याच्या मध्यमवर्गीय पालकांनी सपोर्ट केला तर काय चूक आहे? कारण समजा हे क्षेत्र जमले नसते तर परत मरीन इंजिनियरिंग मध्ये जाण्याचा पर्याय त्याला खुला होताच कि. वर्ष दोन वर्ष प्रयत्न करून तो जमला नसता तरी आयुष्यात काही तरी करण्याचा प्रयत्न आपण केला याचे समाधान असतेच कि मग ते पूर्ण जमले नाही तरी. डॉ गिरीश ओक यांचे उदाहरण घ्या. डॉक्टरकी सोडून केवळ अभिनयाची आवड म्हणून सर्व सोडून ते मुंबईला आलेच कि. माझ्या माहितीतील एक अत्यंत हुशार मुलगा मुंबईतील आय सी टी (पूर्वीची यु डी सी टी) मधून केमिकल इंजिनियर झाला. आठ दहा वर्षे त्याने भरपूर पगाराची नोकरी केली पण तेथे त्याचे मन रमेना. म्हणून त्याने ते सर्व सोडून सी ए केले आणि तो एक प्रथितयश सी ए म्हणून व्यवसाय करतो. पैशाचे पाठबळ असेल तर तरुणपणातच काय मध्यवयातहि लोक असा वेगळा मार्ग निवडतात. श्री आनंद भाटे (आनंद गंधर्व) हे १० आणि १२ ला बोर्डातआलेले अत्यंत हुशार विद्यार्थी होते पुणे अभियांत्रिकीतून(COEP) मधून संगणक तंत्रज्ञान यात अभियांत्रिकी करून वर चढत चढत झेन्सार सारख्या कंपनीचे प्रमुख कार्यकारी अधिकारी (CEO)असताना त्यांनी नोकरी सोडून पूर्ण वेळ आपल्या गायकीसाठी वाहून घेतले आहे. ज्यांना गायकीत काहीही कळत नाही आणि आवडहि नाही अशाना हा निर्णय मूर्खपणाचा वाटणे साहजिक आहे. पण आपल्याला गायकीला वेळ देता येत नाही हे त्यांचे दुःख आपण काल्पनिक म्हणणार का? समजा एखादया माणसाला देवाने सरळ वरदहस्त दिला कि - तू आजपासून चिंता करू नको. अगदी ७ तासात पण कामावरून पळ काढ . तुला नोकरी मधून कोणीही काढू शकणार नाही. कंपनी बंद पडणार नाही. बंद पडणार असेल तर आधीच मी तुला दुसऱ्या कंपनीत लावेन . तुला भरपूर पगार देतो. सगळ्या सुट्टया देतो. आणि चिक्कार increment पण मिळेल. आता सांगा कोण म्हणेल कि मी नाखूष आहे. असा माणूस मी स्वतः आहे. मी सात तासांच्या वर काम करीत नाही. दुपारी झोपतो.( आणि पन्नाशी झाली तरी मला दुपारी आणि रात्रीही व्यवस्थित झोप येते) रविवारी पूर्ण सुटी घेतो. रात्री बेरात्री काम करीत नाही. मी जास्त काम केले तर मला यापेक्षा दुप्पट पैसे मिळतील आणि तशा संधीही सहज उपलब्ध आहेत. माझ्या गरजांपेक्षा मला नक्कीच पैसे जास्त मिळतात आणि त्यावर जेवढा येतो तेवढा आयकर भरून मी सुखाने झोपतो. म्हणून मी समाधानी आहे. असे असणे वाईट आहे का?

माझी ही आवड आहे यात मी करीअर करावे असे कित्येकांना समजत नाही. बहुतेक सारे प्रवाहासोबत वाहत जानारेच असतात . असे असले तरी ते त्यांच्या आयुष्यात चांगले करतात. दहा पंधरा टक्के लोकांना मनोमन वाटत असते की मी हे करायला हवे होते. त्यातले फार कमी सार काही सोडून तसे काही करण्याची हिम्मत दाखवतात. काही यशस्वी होतात काही नाही परत जुना मार्ग चालू लागतात. भयंकर त्रास असतो आणि वाटत तितक सोप नसत. आम्ही ज्या दुकानातून सायकली घेतो ते दुकान चालवनारे दोघेही आयटीत होते. आयटी सोडून सायकलचे दुकान चालवणे सहा वर्षपूर्वी असे काही समजावून सांगने कठीणच गेले असनार. अमेरीकेत जाउन पिएचडी करीत असताना ते सारे सोडून भारतात येउन अॅनिमेशन मधे काही करने म्हणजे मध्यमवर्गीय पालकांना कसे समजावून सांगनार. छोटा भीम यायला मधे बराच काळ गेला. सांगायचा मुद्दा असा की पिचडी करे पर्यंत किंवा आयटीत नोकरी सोडेपर्यंत वरील उदाहरणातले लोक बऱ्यापैकी मध्यमवर्गीय आयुष्य जगत होते आणि काहीतरी करुन रिटायर्ड झाले असते पण हे सार सोडून मधेच भलतेच काही करायचा निर्णय घेणे मात्र नक्कीच वेगळे होते तितकेच त्रासाचे सुद्धा. मनाला हवे तसे म्हणजे नऊ ते सात आयुष्य असे होते नाही. बऱ्याचदा साधारण नोकरीच्या जास्त मेहनत घ्यावी लागते. हल्ली काही लोक आर्थिक स्थिरता आल्यानंतर करीअर बदलतात. विशेषतः दोघेही नोकरीचे असेल तर एकाला काहीतरी वेगळे करता येते. आयुष्याच्या एका विशिष्ट टप्प्यानंतर आर्थिक स्थिरता लागते. स्वतःचे आयुष्य कसे जगायचे हा निर्णय ज्याचा त्याचा आहे.

सचिन कुंडलकर यांचा गंध हा सिनेमा आवडला होता . बाकी या रविवारच्या लोकसत्ताच्या लोकरंग पुरवणीमधे चिन्मय मांडलेकर यांचा लेख सापडला नाही .