घुंगरू

पायातल्या घुंगरानी मला विचारले …. “खरे खरे सांगशील? ...तू नाचतेस की मी नाचतो ? तूच नाचतेस तर माझी जरुरी काय ? जर मीच नाचतो तर तुझा उपयोग काय ? केव्हा केव्हा अशीच श्रांत उगाचच बसलेली असतेस … माझ्याकडे नजर जाताच … सारी सारी फुलून येतेस ! माझ्यासवे तू आणि तुझ्यासवे मी .. मग नाचच नाच होतो … तू तू नसतेस ..मी मी नसतो …..” प्रश्न माझेच घुंगरानी विचारलेले …. नाच होतो तेव्हा नेमके काय होते ? मी आणि घुंगरू ...दोघे असतो ही आणि नसतो ही .. दोघे मिसळून जातो … एकच एक ….फक्त नाच जन्मतो . सारे प्रश्न गळून जातात .. उत्तरे मग असतच नाहीत . असेच केव्हातरी मग मला समजते …घुंगरांच्या प्रश्नांचे उत्तर ... नाचणारा आणि नाचवणारा खरे तर एकच असतो … आरश्या पुढे ठेवलेला दुसरा आरसा .. काहीच खरे नाही आणि काहीच खोटे नाही ! माझ्याशिवाय घुंगरू निर्जीव ...कोपऱ्यातील अडगळ .. आणि घुंगरू नसतील तर माझ्या कलेचा अविष्कार नाही !