मेरा कुछ सामान...

1 कविता वाचून तू म्हणालास, पण त्या संध्याकाळची तिरपी किरणं राहिली की लिहायची! राहणारच ना रे?? मुठीत घट्ट पकडून ठेवलीत मी ती! 2 तिरपी किरणं राहिली, तुझ्या चित्रामधली तिरपी रेघ राहिली.. अन् ती छोट्टीशी तिरपी काच पण राहिली.. अश्या तिरक्या कल्पना कुणाला सुचतात का? तिरपागडीच तू... 3 जगजीतची गझलसुद्धा राहिली.. कुठली होती रे ती?? आयला, अशी कशी विसरले?? वय झालं बघ माझं!! 4 काचेचं बाऊल राहिलं.. चाफ्याची फुलं राहिली.. ती बांधून आणलेला कागद राहिला.... त्यावरचा पुडीचा दोरा राहिला.. (तू तो नीट गुंडाळून ठेवलास आणि कागद घडी करून.. पक्का पुणेरी तू!!!) 5 btw त्या दो-याचं नि कागदाचं काय करणार तू??? आठवणी वगैरे बांधायला तो दोरा वापरू नकोस हं..;) कारण दोरा भिजून जाईल, अन् आठवणी वाळून. त्यापेक्षा त्या नीट घडी करून ठेवलेल्या कागदावर चित्र काढ, कुठलंही...... 6 काय राहिलं काय घेऊन आले, याचा हिशोबही राहिलाच. तूच कर तो कधीतरी.. काही बाकी उरलंच तर जपून ठेव. पुन्हा येईन तेव्हा घेऊन जाईन मी... (आता तू याला cliche म्हणणार, माहितीये..;)) 7 फक्त एक संध्याकाळ आणि गुलझारची नज्म कशी अचानक आपली बनून जाते नाही?? मेरा कुछ सामान...