पुण्याच्या बँकेतील अनुभव

असाच अनुभव मला आपुलकीने वागणार्‍या ब्यान्केत यायचा मुम्बैच्या उकाड्यातही अंगावर शिरशिरी आणणार्‍या थंडीची आठवण येऊन तुमचे गाल आरक्त होत असतील तर याचे आश्चर्य बाळगु नका. त्या उकाड्यातही अंगावर शिरशिरी आणणारी आठवण तुम्ही जवळ बाळगताय. त्या आठवणीला लाख सलाम

उदय शेठ मस्त.

ज॑बर्‍या हाणलात ब्यांकेच्या कॅशियरला लगे रहो =)) =)) =)) =)) मागोवा - आमच्या काही उचापत्याचा...

असल्या अडेलतट्टु कारकुनाची जिरवल्याबद्द्ल अभिनंदन. काही कारकुंडे साले खुप माजुरडे असतात. बरे झाले जिरवली ते. आपले पैसे असे देतात कि त्यांच्या बापाचा माल वाटतायत. सुक्या (बोंबील) मु. पो. डोंबलेवाडी ( आमच्या गावात पोस्ट हापीस नाय. लिवायचं म्हुन लिवलं.)

मस्तच रे भावा!

जमलयं!!!!!!!!!!!!!!

वा वा! ५० पैसे ची नाणी का नाही नेली?

बँक खाजगी होती, सहकारी होती की सरकारी? आणि शीर्षकातील पुण्याचा उल्लेख कशासाठी ते समजले नाही. नाही म्हणजे असा अनुभव अन्यत्रही येऊ शकतो! असो, बरी जीरवलीत! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

एकदम बरोबर केलेत! कुठल्याही कर्मचार्‍याने ग्राहकाशी [किंवा कोणाशीही] उध्द्टपणे वागु नये. परंतु मी पण ग्राहकाभिमुख काम करणार्‍या लोकांना थोडा "बेनिफिट ऑफ डाउट" देतो. कारण ते पण तेच तेच काम सतत करुन "इरीटेट" झालेले असतात. आणि ग्राहकाभिमुख काम असेल तर झालेच डोक्याचे कडबोळे. आपल्याकडचे ग्राहक लोक पण काही कमी नसतात! - संताजी धनाजी

व्वा... तुमची आयडीआ आवडली!! त्या कॅशिअरचं तोंड पाहण्यासारखं झालं असेल! बाकी, काही कॅशिअर्स असेच असतात.. काय बिघडलेलं असतं त्यांचं देवास ठाऊक... http://bhagyashreee.blogspot.com/

सुंदर अनुभव लिहीला आपण. मला माझा अनुभव आठवला. मी देवळाली (नाशिक) येथील "अबक" बँकेच्या शाखेत सॉफ्टवेअर देखभालीसाठी जात असे. सहाजीकच मला कॅशीअर च्या केबीन मध्ये प्रवेश असे. ते कॅशीअर ग्रहस्थ फार गमती , हसतमुख व उमदे व्यक्तिमत्वाचे होते. तेथील कॅशीअरची केबीन काचेने पुर्ण बंद होती. त्यातून बोलायचे म्ह्ट्ले तर ओरडावे लागे. त्या दिवशी माझी व त्यांची पहिलीच भेट होती. मी कॅशीअर केबीन मध्ये गेलो. समोर केबीन बाहेर ग्राहक ओळीत ऊभे होते. मला ते म्हटले, "पाषाणभेद, आता समोरील माणसांच्या गमती बघायच्यात काय ?" मी हो म्हटले. ते समोरच्या माणसाशी हसत संवाद करू लागले. कॅशीअर: काय रे वेड्या येथे काय करतो आहे? (समोरील व्यक्ती चक्क कॅशीअर हसुन बोलतो हे बघून तो सुध्धा हसुन मोठ्या आवाजात प्रतीसाद देत असे.) व्यक्ती : जरा १०० च्या नोटा द्या. कॅशीअर: बापाचा माल आहे, घे तू. व्यक्ती : धन्यवाद कॅशीअर: रात्री दारु पितोस ना? व्यक्ती : हो ना. आज लवकर कॅश लागते आहे. कॅशीअर (उदास चेहेर्‍याने): बिनडोक्या, रात्री कशी मजा केली ? काही नाही. दुपारी परत भरणा करायला येतो. कॅशीअर: हो ये ना. येथे जेउन येथेच झोप मग. व्यक्ती : हो नक्की येईल. नंतर दुसर्‍या ग्राहकाशीही अशाच प्रकारे संवाद झाला. मला ते नंतर म्हटले, "काय पाषाणभेद, मजा आली का नाही " मी: आपण धन्य आहात. कॅशीअर: अरे, कामाचा ताण हलका करण्यासाटी करावे लागते. नंतर मी जेव्हा जेव्हा तेथे जात असे, तेव्हा तेव्हा ते हा किस्सा करत. -( गुणग्राहक)पाषाणभेद

मस्त अनुभव :) पण ह्या बॅन्क वाल्यांचा मला अजुन वाईट अनुभव आला नाही त्यामुळे काही बोलत नाही.

:)) :)) :)) :)) :)) :)) :)) >>५० पैसे ची नाणी का नाही नेली? ५ पैसे ची नाणी पण चालतात. अहो मर्द सावळा, ती नाणी जर नेली असती तर कॅशिअरच्या रागात अजून भर पडली असती रे. बँक खाजगी होती, सहकारी होती की सरकारी? अहो सुनील, बॅकेला महत्त्व नाही. कारण कोणतीही बॅक असली तरी हाच अनुभव येतो सर्रासपणे. (पुण्याची सोनम) राम राम मिपा

एकदम भन्नाट अनुभव आहे , उदय... चांगली जिरवलीत... कॊलेजात अकरावीत असताना एस्पीमधून शेजारच्याच एका बँकेत खाते काढायला गेलो होतो तेव्हा तिथल्या एका कारकुनाने ( फॉर्ममधले ते दिव्य हिंदी समजेना म्हणून त्याला विचारायला गेलो तर) फार बोल लावले होते.... त्याला त्रास द्यायला अशीच काही युक्ती काढायला हवी होती... असो....राष्ट्रीयकृत ब्यांकेतून कर्ज मिळवणे हा एक असाच रम्य अनुभव असतो... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

मला तुमचि प्रतिक्रिया देण्याचि पध्दत आवडलि. अदितिशिहि सहमत.

बँकांचा विषय निघालाच आहे म्हणुन एक किस्सा सांगतो. मी पुण्यात सीए ची आर्टीकलशीप करत असतानाचा आहे. एका अबक बँकेच्या सर्विस ब्रॅच च्या ऑडीट साठी मी नेहमी जात असे. ती ब्रॅच म्हण्जे एक संग्रहालयच होते. एका पेक्शा एक नग भरले होते. (जनरली बॅकेला डोइजड झालेली माणस सर्वीस ब्रँच मधे टाकतात असा माझा अनुभव आहे. उदा: वशिल्याने लागणारी किंवा युनियन ची लोक ई.) तेव्हा या ब्रँच मधे एक अतिशय वात्रट शिपयी होत. पुण्यामधल्या ३३ ब्रँचेसच चेक क्लीअरींग रोज २ वेळा तीथे येत असे. एक दीवस एक नवीन शिपई ब्रँच मधे जॉइन झाला. पोरगेलेसा दीसणारा बिचारा जो जे म्हणेल ते काम मुकाट्याने करत होता. सन्ध्याकळी त्याला मॅनेजरने क्लीअरींग घेउन जायला सांगितल. वास्तवीक, हे क्लीअरींग स्टेट बँकेच्या क्लीआरिंग हाउस मधे द्यायच असत. पण तो बिचारा मॅनेजरला विचारायला घाबरत होत की कुठे नेउ हे चेक्स. त्याने शेवटी या वात्रट शिपयाला हे विचरलं. ह्या महाभागाने त्याला ते सिटी पोस्टात टाकायला सांगितलं. या बिचारयाला पण हे खरं वाटलं. त्याने सरळ ते चेक्स च पुडकं पोस्टात नेउन टाकलं. स्टेट बँकेत जेव्हा वेळेवर क्लीअरींग पोचलं नाही तेवा त्यान्नी मॅनेजर ला फोन केला. त्याने याला विचारल्यावर ते पोस्टात असल्याच कळलं. मॅनेजर सकट सगळ्यांची पुंगी टाईट. (नॅशनलाईज्ड बँकेच एका दीवसाचं क्लीअरींग साधारण ३०-४० कोटी रुपयाचं असतं) मग मॅनेजर आणि दोन्ही शिपायांची वरात सिटी पोस्टात. पोस्ट मास्तर म्हणाले की पुडकं शोधा पण माझी माणसं मिळणार नाहीत. दीवसभराच्या टपाला मधुन एक पुडकं शोधणं कीती दिव्य काम आहे कल्पना करा. शेवटी रात्री २-२.५ वाजता ते सापडलं. नसतं सापडल तर मॅनेजर सकट सगळे घरी गेले असते. दुसय्रा दिवशी मॅनेजर ने सगल्या ऑफीसला जे झापलयं. याच ब्रॅंच च्या अनेक सुरस रम्य कथा माझ्याकडे आहेत. पण त्या परत कधी तरी