काय वाचताय ?

छान परिचय.
मी काही दिवसांपूर्वी ही वाचली :

पुस्तकवेड्यांचं वेड

तेंडुलकर अजूनही अ-जून !

चांदोबा चे जुने अंक ..

माझं हिच्या घरच्यांशी जमावं म्हणून काही टिप त्यात मिळते का ते हुडकतोय... पण जळ्ळ मेलं लिंगभेदी प्रकरणं निघालं, आजच्या काळातील पुरुषांनी बायकोच्या घरच्यांना कसे सहन करावे, कसे जुळवुन घ्यावे याबद्दल एक अवाक्षर नाय :(

फ्रॅन्क हर्बर्टची कादंबरी ‘ड्युन,
सिनेमांचा शोध घ्यावा लागेल.बाकी कथा वाचून प्रिंस ऑफ पर्शिया: द सैंड्स ऑफ टाइम आठवला :)

कमिंग ऑफ थर्ड राईश वरती लेखमाला लिहिता अली तर बघा असे सुचवतो.

गेल्या लॉकडाऊनपासून पुन्हा एकदा महाभारताला सुरुवात केली. आता शांतीपर्वाच्या मध्यात पोहोचलोय. अजून ५/६ महिने ते खाद्य पुरेल.

विजय देवधरांचं डेझर्टर वाचून संपवलं आहे.

प्रकाशनपूर्ण नोंदणी केलेलं, शरद पोंक्षेंचं मी आणि नथुराम हे पुस्तक आजच घरपोच आलं, शनिवारी वाचून काढीन.

पुस्तक इथेही उपलब्ध आहे.

वीसेक वर्षांपूर्वी वाचलेली, माजी पंतप्रधान श्री पी वी नरसिंह रावांची द इन्साइडर ही आत्मचरित्रात्मक कादंबरी पुन्हा एकदा वाचत आहे. राजकीय जीवनापलीकडे राव हे बरेच कलाप्रेमी, साहित्यप्रेमी, रसिक होते.

फ्रेड हॉइल यांची द ब्लॅक क्लाउड ही अनेक वर्षांपासून संग्रही असलेली पण काही न काही कारणांमुळे पूर्ण वाचायचा मुहूर्त न लागलेली अप्रतिम कादंबरी पुढच्या आठवड्यात वाचणार आहे. याच कादंबरीचे कृष्णमेघ हे मराठी भाषांतर दहाएक वर्षांपूर्वी वाचलं होतं. पृथ्वी आणि सूर्य यांच्यामध्ये एक प्रचंड मोठा सजीव वायुरूपी ढग येऊन विसावतो आणि मग त्या ग्रहणात मानवजात हवालदिल होते असे कथानक आहे.

द ब्लॅक क्लाउड या कादंबरीवर हॉलिवूडमध्ये सिनेमा निघाला आहे का? मला शोधून सापडला नाही म्हणून इथे विचारतोय.

फ्रेड हॉइल यांची द ब्लॅक क्लाउड ही अनेक वर्षांपासून संग्रही असलेली पण काही न काही कारणांमुळे पूर्ण वाचायचा मुहूर्त न लागलेली अप्रतिम कादंबरी पुढच्या आठवड्यात वाचणार आहे. याच कादंबरीचे कृष्णमेघ हे मराठी भाषांतर दहाएक वर्षांपूर्वी वाचलं होतं. पृथ्वी आणि सूर्य यांच्यामध्ये एक प्रचंड मोठा सजीव वायुरूपी ढग येऊन विसावतो आणि मग त्या ग्रहणात मानवजात हवालदिल होते असे कथानक आहे.

द ब्लॅक क्लाउड या कादंबरीवर हॉलिवूडमध्ये सिनेमा निघाला आहे का? मला शोधून सापडला नाही म्हणून इथे विचारतोय.

यावर दुमत असेल. कारण फार मोठे ग्रंथ असतात किंवा संस्कृतात. मग कोणी ते वाचून 'मला समजलेले महाभारत' त्याच्या पद्धतीने लिहितात.

पण महाभारतात आलेले शहरांचे उल्लेख आणि बुद्धकाळातील सापडलेले अवशेष यावर अधुनमधून प्रकाश टाकणारे लेख येत असतात. उदाहरणार्थ - अहिछत्र
https://www.livehistoryindia.com/story/history-daily/ahichhatra/

तर https://www.livehistoryindia.com ही साइट उघडून लेख वाचत असतो.

A World Without Islam हे पुस्तक वाचतोय. Graham Fuller ह्या CIA च्या संचालका नि लिहिले आहे .

जर इस्लाम नसता तर जग कसे असते ह्या कल्पने वर आधारित आहे .

pipeline मध्ये अजून दोन आहेत .. सवड मिळताच सुरु करेन
- a clash of civilizations
- gun germs and steel

सध्या द सेवन्थ स्क्रोल हे अनुवादित पुस्तक वाचतोय. अनुवाद उत्तम आहे, पण मूळ इंग्रजी पुस्तकच वाचायला आणिक मजा येईल असे वाटते.

तसंच आपल्या जयंत कुलकर्णीं सरांनी केलेला द सायकोलॉजी ऑफ मनी चा अनुवाद वाचतोय. :-)

यावरचे पुस्तक 'The story of the horse ....by Yeshaswini chandra. ( लोकसत्ता समिक्षा - ब्याटमन ,खफवर आलेली.) ते पुस्तक वाचतो आहे. बरं आहे.

द मित्रोखिन अर्काएव्स - द केजीबी इन द वोर्ल्ड हे पुस्तक वाचत आहे

'अमिताभ शहेनशहा' हे बाबू मोशाय यांचं पुस्तक वाचायला चालू केलंय.

सध्या व्यंकटेश माडगूळकरांचे कथासंग्रह,ललित यांचा फडशा पाडत आहे.
नुकतीच गो नि दांडेकर यांची वाघरू आणि त्या तिथं रुखातळी वाचली.
कोण निसर्गप्रेमी असेल तर एखादे पुस्तक नक्की सुचवा.
चितमपल्ली जवळजवळ सगळे वाचून झालेत.

bafut beagles पुस्तके बघा.

'बुडता मज आवरी'
१/४ राहिलय.

सध्या या पुस्तकाचे पुनर्वाचन चालू आहे :

एक शून्य मी

ड्यून संपले. पुढचा भाग वाचण्याइतपत नक्की चांगले आहे. पुढे मागे वाचायचा प्लॅन आहे. पण ड्यून सायन्स फिक्शन आजिबात वाटले नाही. कथेच्या कोअरमध्ये कोणतीही वैज्ञानिक संकल्पना नाही आहे. फक्त स्पेस आणि परग्रहावर घडते म्हणून साय-फाय वर्गीकरण- पटले नाही. फॅण्टसीच म्हणावे लागेल. साय-फाय+फँटसी पण नाही म्हणता येणार कारण वैज्ञानिक संकल्पने वर आधारित कथा फारशी नाहीच. केवळ लाईटसेबर नावाची फंकी 'वैज्ञानिक' वस्तू सिनेमात असल्याने स्टार वॉर्स सायन्स फिक्शन होत नाही

थर्ड राईश हळूहळू पुढे चालले आहे पण मजेदार आहे. कंटाळा येत नाही. ग्रेट रीड !

'द डेंजर्स ऑफ स्मोकिंग इन बेड' हा मारियाना एनरीकेझ यांचा बुकर २०-२१ साठी शॉर्टलिस्ट झालेला अनुवादित कथासंग्रह वाचायला चालू केला. भयकथा आहेत, पण वेगळ्याच. कथा मनोरंजक आहेत.

त्यातल्या एका कथेत (अवर लेडी ऑफ द क्वेरी) मध्ये निवेदनाची पद्धत वेगळीच आहे. यात कथेत निवेदन आहे ते एका गटाचे. (म्हणजे We did this, We did that.) ह्या गटात नक्की किती मुली आहेत (गट शाळा/कॉलेजवयीन मुलींचा आहे.), त्या मुलींची नावे- काहीच उल्लेख नाही. 'नातालिया' या एका मुलीच्या नावाचा फक्त उल्लेख आहे, आणि तिच्या काही कृती तेव्हढ्या गटापासून वेगळ्या निवेदित केल्या आहेत. (म्हणजे Natalia did this, Natalia did that.) आणि नातालिया सुद्धा गटातली एक आहेच. (Out of all of us, Natalia was the most obsessed.)

या व्यतिरिक्त, एक्च्युअल निवेदक, किंवा गटातील दुसरा कोणत्याही व्यक्तीबद्दल चकार शब्द नाही. कुठेही I did this असे नाहीच.

ह्या असल्या वेगळेपणातून कथा जास्त रंगत नसेल तर त्याचा व्यक्तिष: काही फायदा दिसत नाही. वेगळेपण फॉर द सेक ऑफ वेगळेपण इरिटेट होते.पण, कथा सुद्धा, बाय देमसेल्फ, हटके आहेत. विचित्र, कधीकधी भीतिदायक, दुःखी, काही वेळेस किळसवाण्या कथा आवडत असतील तर वाचायला चांगल्या आहेत.

नुकतेच मी सॉमरसेट मॉम यांच्या Rain चे पुनर्वाचन केले.

त्यावर स्वतंत्र लेख इथे.

आम्ही लढलो-आम्ही घडलो, हे एस एफ आय कार्यकर्त्यांचं अनुभव असलेलं पुस्तक वाचलं. चळवळी कार्यकर्त्यांच्या प्रेरणा अनुभव आणि संघर्षाचे अनुभव. दुसरं पुस्तक, 'मराठी संतांचे सामाजिक कार्य' हे डॉ. वि.भि.कोलते यांचं महात्मा चक्रधर, संत ज्ञानेश्वर नामदेव, संत एकनाथ, संत तुकाराम, संत रामदास यांच्याबद्दल सुंदर विवेचन असलेलं पुस्तक आहे. सध्या 'स्वातंत्र्योत्तर मराठी कविता' वसंत पाटणकरांच्या पुस्तकातला कवितांचं वाचन सुरु आहे.

-दिलीप बिरुटे

लव्हाळी - श्री ना पेंडसे

श्री संत एकनाथ महाराज कृत भावार्थ रामायण
अनुवाद-डॉ. म.वि.गोखले
सहा वर्षांपूर्वी गर्भसंस्कार भाग म्हणून वाचलं होते.आता स्वचैतन्यासाठी वाचतेय.

गी द मोपासां ( Maupassant) यांची "Mother Sauvage" कथा वाचली.
त्यावर लेख

त्यावर लेख इथे

ग्राफिक नॉव्हल म्हणजे कॉमिक कादंबरी. मी पूर्वी या प्रकारात काही वाचले नाही आहे. पण मार्जेन सेत्रापी यांच्या पर्सेपोलिस (persepolis) बद्दल वाचले आणि वाचावे (कि पाहावे ?) वाटले, सुरु केले.

ही मार्जेनची आत्मकथा आहे.
वर्ष- १९७८, इराण.
इराण मध्ये पहलवी घराण्याची सत्ता आहे, पण ती संपुष्टात त्याच वर्षी आली. मार्जिचे वय होते- १०. ती उच्चशिक्षित आणि धर्माच्या प्रभावातून मोकळे असणाऱ्या प्रेमळ घरात राहत होती. मार्जिचे आई वडील दोघेही मार्क्सिस्ट होते. ती स्वतः फ्रेंच प्रभाव असलेल्या युनिसेक्स शाळेत जात असे.

त्या वेळेस पहलवी घराण्याच्या शहाने आपल्या विरोधकांचा आवाज दडपण्याचे प्रयत्न चालू केले होते. रेक्स नावाच्या थिएटरला आतील लोकांसकट जाळून टाकल्याने (पोलिसांनीच जाळले असे विरोधकांचे म्हणणे होते.) लोकांचा आक्रोश वाढला, आणि हुकूमशाही संपवण्याची चळवळ जोराने उभी राहिली. मार्जिचे आईवडील सुद्धा चळवळीत सहभागी होते.

पण, १९७९ मध्ये इराणीयन रिव्हॉल्युशन किंवा इस्लामिक रिव्हॉल्युशन मुळे आयातुल्ला खोमेनी सत्तेवर आला, आणि इराण आगीतून फुफाट्यात गेला, आणि इस्लामिक राष्ट्र म्हणून इराणची स्थापना झाली.
त्या नंतर झालेल्या सामाजिक बदलांचे चित्रण सेत्रापी यांनी पर्सेपोलिस मधून केली आहे.

पर्सेपोलिस म्हणजे पर्शियन साम्राज्याची राजधानी. पर्शियन साम्राज्याच्या वैभवाची आठवण म्हणून नाव पर्सेपोलिस ठेवले आहे. सेत्रापी म्हणतात-

Since then, this old and great civilization has been discussed mostly in connection with fundamentalism, fanaticism, and terrorism. As an Iranian who has lived more than half of my life in Iran, I know that this image is far from the truth. This is why writing Persepolis was so important to me. I believe that an entire nation should not be judged by the wrongdoings of a few extremists. I also don’t want those Iranians who lost their lives in prisons defending freedom, who died in the war against Iraq, who suffered under various repressive regimes, or who were forced to leave their families and flee their homeland to be forgotten.

One can forgive but one should never forget

ऋषिकेश गुप्तेंचा अंधारवारी कथासंग्रह वाचला.
(त्यातली काळ्याकपारी हि कुप्रसिद्ध कथा काही पाने वाचून स्किप केली, कारण किंगची "N" वाचलीये.)
इतर कथा छान आहेत ! विशेषतः गानूआजींची अंगाई ही कथा फारच भीतीदायक वाटली, चांगलाच थरकाप उडाला.

जगात अनेक क्रुरकर्मे झाले पण जग अजूनही ज्यात रस घेऊन ज्याच्याबद्द्ल वाचतेय, लिहितेय, चित्रपट बनवतेय, चर्चा करतेय तो म्हणजे हिटलर. हे हिटलर चे यश म्हणावे काय ? मी देखील हिटलर बद्द्लची बरीच पुस्तके (मराठी) वाचलीत, चित्रपट पाहिलेत पण हा विषय लोकांना (आणि मला) देखील नक्की का आकर्षित करतो हे कळाले नाही.

तीन हजार टाके
-सुधा मूर्ती

नुकतंच 'किशोर शांताबाई काळे' यांचं 'कोल्हाट्याचं पोर' वाचलं. सुरुवात केल्यावर पुस्तक खाली ठेवता आलं नाही, काही तासात सलग वाचलं. काळजाला चटका लावणारं पुस्तक आहे. Against all odds म्हणजे काय ते हे पुस्तक वाचून कळतं. किरकोळ अडचणीमुळे नाउमेद होणार्यांनी जरूर वाचावं. यासारखं एकही पुस्तक पुन्हा लिहिता येऊन नये अशी परिस्थिती निर्माण झाली, तेंव्हा महाराष्ट्र खऱ्या अर्थानं सुधारला असं म्हणता येईल!

आज सकाळी मेडिटेशनवर असलेली पॉडकास्ट ऐकताना मुलाखत घेणार्‍या व्यक्तीने ज्या व्यक्तीची मुलाखत घेतली जात आहे त्या व्यक्तीला काही पुस्तके रेफरन्ससाठी विचारली होती... त्यात एका पुस्तकाचे नाव आणि ज्या व्यक्तीने हे पुस्तक लिहले आहे त्या बाबत उत्सुकता चाळवल्याने मी ते पीडीएफ डाउनलोड करुन वाचण्यास सुरवात केली असुन आज त्या पुस्तकाचा १ला धडा [चॅप्टर ] वाचुन पूर्ण केला... आता काही काळ मी हे पुस्तक वाचुन पूर्ण करण्यासाठी देण्याच्या विचारात आहे.
पुस्तकाचे नाव :- Many Lives, Many Masters
The True Story of a Prominent Psychiatrist, His Young Patient and the Past-life Therapy That Changed Both Their Lives
लेखक :- Dr. Brian Weiss
हा प्रतिसाद लिहताना मी या डॉक्टरांचा छोटासा व्हिडियो पाहिला. तो खाली देत आहे.

मदनबाण.....
आजची स्वाक्षरी : - Aaj Phir Full Video Song | Hate Story 2 | Arijit Singh | Jay Bhanushali | Surveen Chawla

अर्नेस्ट हेमिंग्वे यांच्या या ३ कथा वाचल्या :

Cat in the Rain
The Killers
Hills Like White Elephants

त्यापैकी "Hills Like White Elephants" आवडल्याने त्यावर स्वतंत्र लेख लिहिलाय.

' इश्क में अजनबी, न रहे तो इश्क नही होता'

रवीश कुमार, आजच्या वृत्तांकनाच्या काळात पत्रकार म्हणून त्यांचे वेगळेपण नजरेत भरते. पत्रकार म्हणून केवळ विविध बातम्यांच्या वाहिन्यावर फक्त त्यांनाच ऐकणाराही एक वर्ग आहे. (याबद्दल वेगवेगळी मतं असू शकतील) बाकी, माणूस म्हणून तो उत्सुकतेचा विषय वाटला नाही तर नवल नाही.

अशा रवीश कुमारचं लघुकथांच्या साखळीत विणलेलं छोट्या छोट्या ओळीतलं प्रेयसी सोबतचा दिल्ली शहरातल्या भटकंती बरोबर समाज, सांस्कृतिक घटनांच्या स्पर्शात लिहिलेलं सुंदर पुस्तक म्हणजे 'इश्कमे शहर होना' कितीतरी वाक्य 'कोट' करावीत अशी आहेत.'जगह की तलाशमें हम इस शहरमें और कितने शहर बदलेंगे' 'इश्क में अजनबी, न रहे तो इश्क नही होता' ' जब कुछ नही भी बचेगा तो इस टिफिन बॉक्स में हम मोहब्बत की दो रोटिया रखा करेंगे'

चार-चार तर कधी कधी दहा एक ओळीतलं, सुंदर चित्रांसहित चितारलेले पुस्तक वाचनीय आहे. सलग दोन तास वाचायला बसले की पुस्तक संपते.

प्रेमात पडलेल्या प्रत्येकाचा, आपापल्या प्रेमाच्या आठवणींचा एक गोड कोपरा असतो. रवीश कुमारच्याही आयुष्यातल्या आपापल्या ठरलेल्या जागा आहेत. विशेषत: दिल्ली. लेडीज होस्टेल समोर उभे राहणे आहे, पाऊस, मंदिर, मशीद, गल्ली, रस्ते, रात्र, पहाट,चाँद, सार्वजनिक आंदोलने, टीव्ही, मीडिया, अण्णाचं आंदोलन, मार्क्स, लोकपाल ते लवपाल असा सुरेख प्रवास आहे.

काही काही वाक्य आणि कथा कोट करून लिहावीत अशी आहेत पण सर्वच सांगण्यापेक्षा पुस्तक एकदा वाचायलाच हवं...!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

भाऊ पाध्ये यांचे १९६५ मध्ये प्रकाशित झालेले व खूप गाजलेले "वासूनाका" हे पुस्तक वाचले. पुस्तक वाचून खूपच निराशा झाली. अत्यंत सामान्य पुस्तक वाटले.

कायदाविषयक.

चौदा वर्षे वकीली आणि नंतर न्यायाधिश झालेल्या रमेश बापट यांनी कायदा आणि विविध खटल्यांचे मजेदार किस्से सांगणारे पुस्तक हल्लीच वाचले.

अधर्मयुध्द हे गिरीष कुबेर ह्यांचे पुस्तक वाचतोय. त्यावरूनच विद्यार्थी ही शशक सुचली.
त्या आधी निळू दामले ह्यांचे सीरिया सगळे विरुद्ध सगळे वाचले.