जे न देखे रवी...
मातीचे पाय
Primary tabs
पायांना स्पर्शून आले
ते हात मळाले होते
लख्ख उमगले तेव्हा
ते पाय मातीचे होते
मी केवळ पाहत होतो
पायांच्या खालची धूळ
ती ललाटास लावावी
हे एकच माथी खूळ
मी इथवर पाहून आलो
पाऊलखुणा विरणाऱ्या
आधी खुणावत, मागून
कपटी विकट हसणाऱ्या
आता, पुन्हा चालावे
पुढे, की परत फिरावे?
सोस ना-लायक पायांचे
पुसून अवघे टाकावे?
प्रेमळ शब्दांची ओल
मनात झिरपत नाही
व्हावे नतमस्तक ऐसे
पायही दिसत नाही
ते सारेच निघून गेले
जे पाय धरावे सुचले
मातीचे पाय मातकट
मागे माझ्यासह उरले
- संदीप भानुदास चांदणे ( रविवार, २५/०६/२०२३)
काय सुंदर लिहिलेत संदीपशेठ, जियो...!
मी देव समजलो ज्याला
तो निरा दानव निघाला
हे सर्व कळावयास
खुप वेळ मला झाला
हे जग असचं असतं. वेळ निघून गेल्यावर खरे खोटे समजते.
वाह!
व्वा, खुप सुंदर रचना !
💖
क्या बात हैं !
सुंदर रचना !
मस्त!! या कवितेचे मोकलाया वर्जन पाडतो :-)
अनेकदा केवळ पायच नव्हे तर अख्खा पुतळा मातीचा निघतो.
कविता आवडली
मस्त
चांगल्या कल्पना. थोडं मीटरमधे बसवलं तर बहारदार होईल! पुलेशु! :-)
एकूण कविता आणि विशेषत: हा भाग आवडला.
कविता आवडली. आता एकच करण्याजोगे आहे:
आता एकचि करावे -
आपल्या पायीची धूळ
ललाटी लावू वाटावी -
ऐसे काही करावे...
प्रेमळ स्वप्नांची ओल -
आपणचि झिरपवावी
व्हावे नतमस्तक ऐसे-
पाय आपुलेचि असावे...
गेले ते गेले
जे उरले त्यांसि
आपणचि वंदनीय व्हावे...