परबची अजब कहाणी---३

( भाग---१ https://www.misalpav.com/node/52354)
( भाग---२ https://www.misalpav.com/node/52356)

“हे पहा – काय तुमचे नाव बरं- परब नाही का, हा तर परब, मी औषधं लिहून देतो. ती वेळच्या वेळी घ्यायची. चुकवायची नाहीत. काळजी घ्या.”
औषधाचे नाव होते अरीस्ताडा(Aristada).
“घ्या हे महिनाभर. जर रिलीफ मिळाला नाही तर मग पुढे बदलून पाहू. महिन्यानंतर भेटा.”
त्यानंतर इन्स्पेक्टरची आणि डॉक्टरांची माझ्या अपरोक्ष चर्चा झाली असावी. इन्स्पेक्टरने माझी बंदिवासातून सुटका केली आणि घरी जायची परवानगी दिली. जाताना माझ्या खांद्यावर हात ठेवून तो म्हणाला, “मित्र ह्या नात्याने सल्ला देतो, माझे ऐकाल तर तुम्ही
ड्रायविंग न कराल तर बरं. एक ड्रायव्हर ठेवा. आणि जर पुन्हा असा प्रकार घडला तर तुमचा ड्रायविंगचा परवाना रद्द होईल. हे बरिक लक्षात असूद्या.”
“हो लक्षात ठेवेन. आभारी आहे.”
मी घरी परत आलो. पहिल्या प्रथम नेट उघडून अरीस्ताडा(Aristada). गुगल केले. हे स्क्रिझोफ्रेनिया वरचे औषध निघाले.
ओह. म्हणजे हे लोक मला वेडा समजत होते. माझी खात्री होती कि मी वेडा नाहीये. जो अपघात झाला होता तो खरंच झाला होता.
मी माझ्या पद्धतीने ह्या अपघाताचा छडा लावायचे ठरवलं. अपघाताच्या दिवशीची वर्तमानपत्रे चाळली. कुठल्याही पेपरमधे अपघाताची बातमी नव्हती. अपघात जिथे झाला ती जागा हवेली तालुक्यातली होती. अगदी “हवेली समाचार”, “हवेली वार्ताहर” ही चाळले. अपघाताची बातमी कुणीही दिली नव्हती.
आता मात्र मी हबकलो. माझा माझ्याच अस्तित्वावरचा विश्वास उडाला. मी खरच आहे कि कुणाच्या स्वप्नातील एक व्यक्तिमत्व आहे. आजूबाजूचे जग भासमान वाटू लागलं. मी गोंधळलो होतो. ह्यातून सुटका मिळावी म्हणून मी तत्वज्ञनाची पुस्तके वाचायला सुरवात केली.
फ्रेनी मादाम, तुम्ही मनोवैज्ञानिक आहात. मी काय बोलतो आहे हे तुम्हाला समजत असेल. निश्चितपणे तुम्ही थोडेफार वाचन केले असणार. ब्रह्म, माया, सॉलिप्सिझ्म, ऑंटालॉजी.हे शब्द कानावरून गेले असणारच. ओके. किमान देकार्त तरी माहित असेल. हो हो तोच तो, आय थिंक, देअरफर आय अॅम! का आय अॅम देअरफर आय थिंक! व्हाटएवर. ह्या वचनात मला जीवनाचे सार गवसले. हे पहा माझे तत्वज्ञान.
आय थिंक देअरफर यू आर. ही, शी, इट, इज. दे आर.
ह्या विश्वाचा निर्माता मी आहे. मीच हे डोंगर, नद्या, सागर, चंद्र-सूर्य-तारे निर्माण केले. त्यांना भूतकाळ दिला. त्यांचा भविष्यकाळही मीच ठरवणार.
असे असेल तर मग प्रत्येक व्यक्तीला ठराविक साच्याचे विश्वरूपदर्शन का होते? सिम्पल. आपल्याला स्वतंत्रपाने विचार करायची शक्ती येईस्तोवर डाय इज कास्ट. सर्वसाधारण माणसाचे कंडीशनिंग त्याच्या जन्मापासून होते. त्याचे आईबाबा, नातेवाईक, शाळा, समाज हे सगळे नकळत हे “कार्य” करत असतात.
मला एक सांगा, “लाल” रंग म्हटल्यावर तुमच्या मनात काय भाव येतात? हे शब्दात पकडता येणारं नाहीये. तुमच्या मित्राच्या डोळ्यांना तो लाल रंग कसा दिसत असेल?
तुम्ही “द डोअर्स ऑफ परसेपशन” हे ऑल्डस हक्सलेचं पुस्तक वाचलं आहे? “मेस्कालीन” नावाचं ड्रग आहे. ते घेतल्यावर विश्वात कधीही दिसणार नाहीत असे रंग तुम्हाला दिसतात. कोण निर्माण करते हे रंग? आपणच, आपले मन, आपला मेंदू!
फ्रेनी, तुम्ही कंटाळला असणार. नाही? गुड.
पण मी मुळात विज्ञानाचा अभ्यासक आहे. म्हणून अशा भ्रामक कल्पनांवर माझा सहजासहजी विस्ग्वास बसणे शक्य नव्हते. मला माझ्या तत्वज्ञानाची पडताळणी करायची होती. मी सुरवात माझ्या फौंटनपेन पासून करायचे ठरवले. हे फौंटनपेन माझ्या मनाने तयार केले आहे. असे असेल तर त्याच मनोबलाने मी त्याला नाहीसेही करू शकतो. ही माझी धारणा होती. त्या दृष्टीने मी माझे प्रयोग चालू केले.
फौंटनपेन नाहीसे करणे हा माझा पहिला टास्क होता. शरीरातील सर्व उर्ज्वा मी फौंटनपेनवर एकवटली. आणि महादाश्चार्यम्! फौंटनपेन माझ्या विश्वातून नाहीसे झाले. मात्र ह्या प्रयोगाने माझा शक्तिपात झाला. मी पलंगावर कोसळलो.
अशाप्रकारे माझा पहिला प्रयोग यशस्वी झाला होता. या यशामुळे माझा आत्मविश्वास द्विगुणीत झाला. म्हणजे मी योग्य मार्गावर वाटचाल करत होतो. किल्ल्यांचा जुडगा, फुलदाणी, फुलांचा गुच्छा अशा लहान सहान गोष्टी मी सहज गायब करू लागलो. आता असं वाटत कि मी इथेच थांबायला पाहिजे होतं. पण ते होणं नव्हतं.
माणूस कितीही ज्ञानी झाला तरी त्याच्या मनात काम, क्रोध, लोभ, मद, मोह, मत्सर हे षड्रिपू सूक्ष्म प्रमाणात का होईना वास्तव्य करून असतातच. खोटं कशाला बोलू? ते माझ्यातही होते.
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz