एकेकाची संक्रांत

प्रसंग : १
(राज ठाकरेंचा बंगला)
(वहिनी व राजसाहेब एक मोठ्या पातेल्या समोर बसले आहेत आणी लहान लहान पिशवीत हलवा आणी रेल्वेची तिकिटे भरत आहेत.)
आम्ही :- हॅ हॅ हॅ संक्रांतीच्या हार्दिक शुभेच्छा ..
राजसाहेब :- तिळगुळ घ्या तिकिट घ्या आणी आपल्या राज्यात सुखी रहा.
आम्ही :- तुमच्याच राज्यातले रहिवासी आहोत आम्ही साहेब, आत कुठे पाठवताय आम्हाल अजुन ?
राजसाहेब :- अरे हो खरेच की लक्षातच आले नाही. बर मिळाला ना तिळगुळ ? फुटा आता. उगाच कामत असताना त्रास देउ नका.
आम्ही :- (चिवटपणाने) साहेब मातोश्रीवर देउन आलात का नाही तिळगुळ ?
राजसाहेब :- तुम्हाला काय कारयच्या आहेत हो चांभार चौकशा ? विठोबा आमच्या मनात असतो कायम, इथुनच दाखवला त्याला नैवैद्य.
आम्ही :- उत्तर प्रदेश दिनाचे आमंत्रण आलेय म्हणे साहेब ?
राजसाहेब : फालतु गोष्टिंकडे आम्ही लक्ष देत नसतो. आमची सभा आहे नेमकी त्याच दिवशी, त्यावेळी चोख उत्तर देउ.
आम्ही :- नाही पण 'राजकुमार' सामील होणार आहेत म्हणे त्या कार्यक्रमात..
राजसाहेब :- बंद करा हो हे आगी लावणे ! मराठी ह्रुदय सम्राट आहे मी, मी कशाला कोणा राजकुमाराची फिकीर करु ?
आम्ही :- ब.स.प. शी हात मिळवण्याबद्दलही चर्चा चालु आहे म्हणे...
राजसाहेब :- पायात पाय अडकुन पडले नाहीत म्हणजे झाले !
आम्ही :- ह्या वेळच्या भाषणात ते हल्ल्याची वेळी राज ठाकरे कुठे होते विचारणार्‍यांना पण चोख उत्तर द्या साहेब ! मनसे चे कार्यकर्ते, नेते नाही पण एक रुग्णवाहीनी दिसल्याचा दावा केलाय काही लोकांनी.
राजसाहेब :- अलबत ! चामडीच सोलुन काढतो एकेकाची, दिली असती परवानगी तर गेलो असतो आम्ही सुद्धा बंदुक घेउन लढायला.
आम्ही :- बरोबर साहेब ! अशाच ताकदिनी एकदा त्या परराज्यातल्या न्यायालयात जा आणी उडवा त्यांची दाणादाण.
राजसाहेब :- किरंगळी दिली तर बोट पकडु नका. 'आरती' घ्या आता.
(हे वाक्य बोलताना त्यांनी २/३ सुदृढ मनसैनीकांकाडे पाहीले, आणी त्याचा योग्य अर्थ काढुन आम्ही सटकलो)

प्रसंग : २
अजितदादांचा बंगला
(बाहेर ही येव्हडी दुतर्फा रांग लागलेली आणी त्यातल्या बर्‍याच जणांच्या हातात बेड्या आणी बरोबर २/२ हवालदार)
दरवाज्यावरच साहेबांचे चिटणीस एक बाकडे टाकुन बसलेले दिसले.
चिटणीस :- नाव बोला ! हाल्फ मर्डर किती ? फुल्ल किती ? कुठ दरोडा टाकलाय ? बलात्कार केलाय का ?
आम्ही :- अहो सामान्य माणुन आहे हो मी, साहेबांना शुभेच्छा द्यायला आलोय.
चिटणीस :- पुढल्या साली या, ह्यावेळी फक्त ज्यांना 'सुधारायची' इच्छा आहे अशाच 'वाल्या कोळ्यांना' भेटणार आहेत साहेब.

प्रसंग : ३
नारायण राणेंचा बंगला
आम्ही :- साहेब , तिळगुळ घ्या गोड बोला
साहेब :- गोड ? आम्ही तर आजकाल बोलणेच बंद केलय, बघतायना ?
आम्ही :- वादळापुर्वीची शांतता म्हणायची काय ? का नविन 'प्रहाराची' तयारी ?
साहेब :- आम्ही नाहि तर नाही तुम्ही तरी सबुरीनी घ्यायला शिका कि जरा ऑ ! जरा कुठे 'डोक्याचा त्रास' भुकंपग्रस्त झाला म्हणावे तोवर हा एक त्रास.
आम्ही :- नाही बर्‍याच अफवा कानावर पडत होत्या, म्हणले तुमच्याकडुनच काय कळते का बघावे !
साहेब :- आम्ही अजुन स्वगृहातच आहोत. आमच्या विरोधकांनी जे काय अफवांचे मोहोळ उठवलय ते उठवु द्या. म्याडमच्या आदेशाबाहेर मी नाही.
आणी हो निलेश सुद्धा नाही ! आणी चव्हाणांची आणी आमची काय अंतर्ग़त युती पण नाही.
आम्ही :- तुम्हाला गमावणे त्यांना पण परवडण्यासारखे नाही साहेब, तुमचा करिष्माच तसा आहे.
आमच्या वरच्या वाक्यातील कुठल्या शब्दाचा राग आला ते कळाले नाही पण त्यानंतर आम्हाला दंडाला धरुन बाहेर काढण्यात आले.