तात्या मिसळ आणि भेळ समोर असताना "उपमा" आठवावा.
अरे रे काय हे. :)
हलकेच घ्या बर. :)
मी दोन्हीचा भक्त आहे.
मिसळ मधे डोळ्यातुन आणि नाकातुन पाणी आणण्याची शक्ती आहे. भेळ मधे नाही.
मिसळ म्हणजे जाफरानी जर्दा घातलेल जास्त चुना घातलेल पान तर भेळ म्हणजे ज्यादा गुलकंद वाल मसाला पान :)
मला पानातील तशी जास्त माहिती नाही एखाद्या जाणकार तांबुलभक्षी ने अधिक चांगल्या प्रकारे लिहिता आल तर पहा. :)
मिसळ म्हणजे मस्त भोला-बनारस, कलकत्ता १२०-३२ सारखे तिखट पान. आणि भेळ म्हणजे फूलचंद १२०-३०० सारखे थोडे गोड पण आनंददायी पान. :) :)
(असुरावादी -'गो' पाल)
डॅनी.
पुण्याचे पेशवे
मिसळ हा अस्स्ल मराठमोळा पदार्थ. भेळ हा का कुणास ठाऊक, पण मला उगिचंच तो गुजराथी पदार्थ आहे असं वाटत आलेलं आहे! :)
मिसळ खाताना कुणी सोबत नसलं तरी चालतं, कारण लालभडक रश्श्यात पाव बुडवून खाताना बराचसा वेळ घाम आणि नाकातोंडातलं पाणी पुसण्यातच जातो, भेळ खाताना मात्र एखादी छानशी मैत्रिण सोबत असेल तर फारच छान. एकूंणच भेळ हा हसीमजाक करत करत कुटुंबियांसोबत, मित्रमंडळींसोबत खाण्याचाही पदार्थ आहे. मस्त चटपटीत भेळ! कांदा, कैरी, झकासशी चिंचगुळखजुराची चटणी, हिरव्या मिरच्यांची चटणी घालून केलेली मस्त चटपटीत भेळ! वा वा..
गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी!
छ्या..! आमच्या मिसळीला शृंगार वगैरे काही कळत नाही! :) ती सजते, फुलते ती एखाद्या यष्टीष्टँडवरील, किंवा पोलिस स्टेशनाजवळील किंवा एखाद्या मारुतीच्या देवळाजवळील टपरीत! :)
परंतु या जागा भेळेला मात्र शोभून दिसत नाहीत हो!
एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव काही औरच! आमच्या नशिबी असे काही भेळ खायचे प्रसंग आलेले आहेत त्या दिवसांची आठवण आजही आमच्या मनात त्या भेळेइतकीच रेंगाळते आहे. हल्ली त्या सर्व गोड मुली रस्त्यात भेटल्या की "अले शोनुल्या, तो बघ तात्यामामा! त्याला पापी दे पाहू!" असं आपल्या लेकाला म्हणतात..!
मग आम्ही मनात म्हणतो, "अगं गधडे, त्या संध्याकाळी, समुद्रकिनारी इतकी रंगात आली होतीस तेव्हा आम्ही तुझ्याकडे....."
जाऊ द्या....:)
आपला,
तात्यामामा शिरवळकर!
राजे (verified= न पडताळणी केलेला)
तात्या,
एकदम जबरा फरक दाखवला आहे भेळ व मिसळ मधील... क्या बात है..
तर मग तात्या मामा काय करतात जेव्हा तो कार्टा गालावर पापी देतो तेव्हा ????
मिसळ आणि भेळ यातला फरक सहीच !
किती व्याप सांभाळता,कधी किती ताप सांभाळता,
देवगडात चक्कर ,शेअर मार्केट,संगीत,कुटुंब,मित्र परिवार !
आणि
एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव !
क्या बात है, तात्या !
गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी!
मी म्हणेन भेळेला वेळेची बंधन घालू नयेत. ती कधीही खायला छानच.
मिसळ मात्र सक्काळी सक्काळी गरमागरम खावी. आमच्या इथे दादरमध्ये त्यातल्या त्यात माने मिसळ प्रसिद्ध आहे (नाहीतर, इतर ठिकाणच्या मिसळी म्हणजे एकतर कालचे उरलेले सरवायचे ठिकाण किंवा ब्राह्मणी जाड ओले पोहे घातलेल्या गोड चवीच्या, मामलेदारची मिसळ आठवूनच हळहळायला होते).
आम्ही पूर्वी दर रविवारी मानेकडून लालभडक तर्रीदार तर्री उसळ घरी आणायचो, दोन लादी बुरून पाव
(कडक पाव) आणि गोकुळदास गांठियावाल्याचे फरसाण आणि हाणायचो जोरदार नाक डोळे पुसत. त्या उसळीचा घमघमाट हात धुतले तरी दिवसभर हाताला. काय मसाला बनवतो माने, मानलं बुवा. पण फरसाण निवडताना इतकी कंजूसी का करतो हरामखोर कोणास ठाऊक. नाहीतर त्याच्या कडेच मिसळ खाल्ली असती आयुष्यभर.
>
>
धैर्य दे अन् नम्रता दे, पाहण्या जे जे पहाणे; वाकू दे बुद्धिस माझ्या तप्त पोलादाप्रमाणे...
भेळ म्हणजे मुंबईसारखी. अठरापगड पदार्थांच्या मिश्रणातून स्वतःची निराळीच चव घेऊन येणारी. झटपट, वेळ न दवडता कामचलाऊ पोट भरायला उपयुक्त. शिवाय ती खरी रंगते ती बाहेर -- खासकरून गिरगाव किंवा जुहू चौपाटीवर. घरी कुरमुरे आणून, चटण्या बनवून केलेली भेळ ही टोफू तंदुरी चिकनसारखीच दयनीय वाटते.
मिसळ म्हणाल तर कोल्हापूरसारखी. अस्सल मर्हाटमोळी. तिखटजाळ, ठसकेदार पण तितकीच चवीवरुन जीव ओवाळून टाकावा अशी. पण भेळेसारखी सार्यांच्याच पचनी पडेल अशी नाही. 'मी आहे ही अशी आहे. आवडले तर ठीक, नाहीतर राम राम' असा रोखठोक 'तेगार' मिरवणारी.
भेळ ही बायको खायचा पदार्थ आहे
मिसळ ही मित्रांबरोबर हाणायची असते
बायको आणि मित्र यांच्यात आहे तेवढाच फरक भेळ आणि मिसळ यात आहे..
( हवे तर यासाठी तात्यांकडुन तज्ञांचे मत घ्या)
ब-याच जणांनी भेळ म्हणजे गोड असे वर्णन केले आहे. मराठवाड्यातली भेळ जबरा तिखट असते. काही ठिकाणची साधी भेळ डोक्याला घाम व चेह-याला मुंग्या येतील इतकी तिखट असते. तितकीच हवी हवीशी वाटणारी. दर १२ मैलावर भाषा बदलते म्हणतात तशी भेळही बदलते. प्रत्येकाला आपल्या गावचीच भेळ भारी वाटण स्वाभाविक आहे. पण फक्त पुण्यातली भेळ ज्यांनी खाल्ली त्यांना "हाय कंबख्त तू ने भेळ खाई ही नही" असे म्हणावे लागेल.
मिसळ बैठ्कीची लावणी आहे तर भेळ उभ्याउभ्याने करावयाचा डिस्को आहे.
'बैठकीची लावणी' आणि 'उभ्या उभ्या करायचा डिस्को' या उपमा अतिशय आवडल्या..:)
२ वेगळे पदार्थ आहेत हे.
मातीच्या तालमीतला (-नाटकाच्या नव्हे) जयसिंग घोरपडे : किराणा दुकानातला (- घराण्यातला नव्हे) जिग्नेश शहा :: मिसळ : भेळ
(ह.घ्या. कोणत्याही व्यक्तीसमुहास दुखावण्याचे आमच्या मनात नाही.)
तात्या मिसळ आणि भेळ समोर असताना "उपमा" आठवावा.
अरे रे काय हे. :)
हलकेच घ्या बर. :)
मी दोन्हीचा भक्त आहे.
मिसळ मधे डोळ्यातुन आणि नाकातुन पाणी आणण्याची शक्ती आहे. भेळ मधे नाही.
मिसळीबरोबर पाव चांगला लागतो. भेळेबरोबर नाही.
--लिखाळ.
तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)
मिसळ हा फारच पोट भरणारा पदार्थ आणि भेळ हलकी फुलकी.....मिसळ तिखट आणि मसालेदार तर भेळ चटपटीत......
मिसळ म्हणजे राखी सावंत तर भेळ म्हणजे सुप्रिया सुळे ! ;)
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
मिसळ म्हणजे राखी सावंत तर भेळ म्हणजे सुप्रिया सुळे ! ;)
क्या बात है! म्हन्जी बिरुटे सायबास्नी सावतांची राखी आवडते म्हनायची! :)
आपला,
तात्या मिका!
भेळेचा घोर अपमान!
मग "स्मृती" ला भेळ म्हणा चटपटीत वाटेल...!!
हा तर मिसळी चा घोर अपमान........
मिसळ म्हणजे जाफरानी जर्दा घातलेल जास्त चुना घातलेल पान तर भेळ म्हणजे ज्यादा गुलकंद वाल मसाला पान :)
मला पानातील तशी जास्त माहिती नाही एखाद्या जाणकार तांबुलभक्षी ने अधिक चांगल्या प्रकारे लिहिता आल तर पहा. :)
वा ! अगदी खरे....
(तांबूलप्रेमी) - सर्किट
मिसळ म्हणजे मस्त भोला-बनारस, कलकत्ता १२०-३२ सारखे तिखट पान. आणि भेळ म्हणजे फूलचंद १२०-३०० सारखे थोडे गोड पण आनंददायी पान. :) :)
(असुरावादी -'गो' पाल)
डॅनी.
पुण्याचे पेशवे
मिसळ हा अस्स्ल मराठमोळा पदार्थ. भेळ हा का कुणास ठाऊक, पण मला उगिचंच तो गुजराथी पदार्थ आहे असं वाटत आलेलं आहे! :)
मिसळ खाताना कुणी सोबत नसलं तरी चालतं, कारण लालभडक रश्श्यात पाव बुडवून खाताना बराचसा वेळ घाम आणि नाकातोंडातलं पाणी पुसण्यातच जातो, भेळ खाताना मात्र एखादी छानशी मैत्रिण सोबत असेल तर फारच छान. एकूंणच भेळ हा हसीमजाक करत करत कुटुंबियांसोबत, मित्रमंडळींसोबत खाण्याचाही पदार्थ आहे. मस्त चटपटीत भेळ! कांदा, कैरी, झकासशी चिंचगुळखजुराची चटणी, हिरव्या मिरच्यांची चटणी घालून केलेली मस्त चटपटीत भेळ! वा वा..
गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी!
छ्या..! आमच्या मिसळीला शृंगार वगैरे काही कळत नाही! :) ती सजते, फुलते ती एखाद्या यष्टीष्टँडवरील, किंवा पोलिस स्टेशनाजवळील किंवा एखाद्या मारुतीच्या देवळाजवळील टपरीत! :)
परंतु या जागा भेळेला मात्र शोभून दिसत नाहीत हो!
एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव काही औरच! आमच्या नशिबी असे काही भेळ खायचे प्रसंग आलेले आहेत त्या दिवसांची आठवण आजही आमच्या मनात त्या भेळेइतकीच रेंगाळते आहे. हल्ली त्या सर्व गोड मुली रस्त्यात भेटल्या की "अले शोनुल्या, तो बघ तात्यामामा! त्याला पापी दे पाहू!" असं आपल्या लेकाला म्हणतात..!
मग आम्ही मनात म्हणतो, "अगं गधडे, त्या संध्याकाळी, समुद्रकिनारी इतकी रंगात आली होतीस तेव्हा आम्ही तुझ्याकडे....."
जाऊ द्या....:)
आपला,
तात्यामामा शिरवळकर!
तात्या,
एकदम जबरा फरक दाखवला आहे भेळ व मिसळ मधील... क्या बात है..
तर मग तात्या मामा काय करतात जेव्हा तो कार्टा गालावर पापी देतो तेव्हा ????
राजे
(*हेच राज जैन आहेत)
मिसळ आणि भेळ यातला फरक सहीच !
किती व्याप सांभाळता,कधी किती ताप सांभाळता,
देवगडात चक्कर ,शेअर मार्केट,संगीत,कुटुंब,मित्र परिवार !
आणि
एखाद्या छानश्या समुद्र किनार्यावर, एखाद्या गोड मुलीसोबत मावळतीचे रंग पाहता पाहता खाल्लेल्या भेळेची चव !
क्या बात है, तात्या !
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
गरमागरम मिसळ सक्काळच्या टायमाला खावी, तर भेळ संध्याकाळी!
मी म्हणेन भेळेला वेळेची बंधन घालू नयेत. ती कधीही खायला छानच.
मिसळ मात्र सक्काळी सक्काळी गरमागरम खावी. आमच्या इथे दादरमध्ये त्यातल्या त्यात माने मिसळ प्रसिद्ध आहे (नाहीतर, इतर ठिकाणच्या मिसळी म्हणजे एकतर कालचे उरलेले सरवायचे ठिकाण किंवा ब्राह्मणी जाड ओले पोहे घातलेल्या गोड चवीच्या, मामलेदारची मिसळ आठवूनच हळहळायला होते).
आम्ही पूर्वी दर रविवारी मानेकडून लालभडक तर्रीदार तर्री उसळ घरी आणायचो, दोन लादी बुरून पाव
(कडक पाव) आणि गोकुळदास गांठियावाल्याचे फरसाण आणि हाणायचो जोरदार नाक डोळे पुसत. त्या उसळीचा घमघमाट हात धुतले तरी दिवसभर हाताला. काय मसाला बनवतो माने, मानलं बुवा. पण फरसाण निवडताना इतकी कंजूसी का करतो हरामखोर कोणास ठाऊक. नाहीतर त्याच्या कडेच मिसळ खाल्ली असती आयुष्यभर.
>
>
धैर्य दे अन् नम्रता दे, पाहण्या जे जे पहाणे; वाकू दे बुद्धिस माझ्या तप्त पोलादाप्रमाणे...
फरसाण निवडताना इतकी कंजूसी का करतो हरामखोर कोणास ठाऊक. नाहीतर त्याच्या कडेच मिसळ खाल्ली असती आयुष्यभर.
पुण्यात नाही करत.
धैर्य दे अन नम्रता दे, पाहण्या जे जे पहाणे; वाकू दे बुद्धिस माझ्या तप्त पोलादाप्रमाणे...
परमेश्वरा,ऐकतोयस का रे!
"दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे"
-इनोबा म्हणे
सुंदर प्रतिसाद
मिसळ म्हणजे वन डे क्रिकेट मॅच...भेळ म्हणजे ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी
(ज्यांना ट्वेंन्टी - ट्वेंन्टी जास्त आवडते त्यांनी आलटापलट करुन म्हणावे:)
-- लिखाळ.
तिखट तर्री झेपत नसल्यानी जादा पाव आणि मिसळखाल्ल्यावर ताक आम्हाला पाहिजे असते. (अशीच माहितीची देवाणघेवाण हो!)
भेळ म्हणजे मुंबईसारखी. अठरापगड पदार्थांच्या मिश्रणातून स्वतःची निराळीच चव घेऊन येणारी. झटपट, वेळ न दवडता कामचलाऊ पोट भरायला उपयुक्त. शिवाय ती खरी रंगते ती बाहेर -- खासकरून गिरगाव किंवा जुहू चौपाटीवर. घरी कुरमुरे आणून, चटण्या बनवून केलेली भेळ ही टोफू तंदुरी चिकनसारखीच दयनीय वाटते.
मिसळ म्हणाल तर कोल्हापूरसारखी. अस्सल मर्हाटमोळी. तिखटजाळ, ठसकेदार पण तितकीच चवीवरुन जीव ओवाळून टाकावा अशी. पण भेळेसारखी सार्यांच्याच पचनी पडेल अशी नाही. 'मी आहे ही अशी आहे. आवडले तर ठीक, नाहीतर राम राम' असा रोखठोक 'तेगार' मिरवणारी.
नंदन
(मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
http://marathisahitya.blogspot.com/)
भेळ ही प्रेयसीला बायको बनवण्याच्या प्रयत्नातली भागीदार.
मिसळ ही नवीन बायकोला आअयुष्यभराची सोबतीण बनवण्यातल्या प्रयत्नातली भागीदार.
दोन्ही मस्तच !
- सर्किट
भेळ ही बायको खायचा पदार्थ आहे
मिसळ ही मित्रांबरोबर हाणायची असते
बायको आणि मित्र यांच्यात आहे तेवढाच फरक भेळ आणि मिसळ यात आहे..
( हवे तर यासाठी तात्यांकडुन तज्ञांचे मत घ्या)
असे कोणाला विचारत बसू नका....खाउन बघा....
दादर मध्ये माने मिसळिचा पत्ता काय?(मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)
ऐकतोय. पण ब्रून मिसळ हेहि पहिल्यांदाच ऐकतोय.
तात्यांची व सर्किटरावांची प्रतिक्रिया आवडल्या. लाजबाब.
धन्यवाद सृलाताई
अर्धवटराव आचरटाचार्य,
सुधीर कांदळकर.
बादवे,
मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली.....
या तुम्ही पण
बादवे,
मिपावर ओळख झालेल्या एका मित्रवर्याने नाशकात भेळेचे दुकान थाटलयं, पुणे रोडवर आंबेडकर नगरला.. आम्ही चकरा मारतोय हल्ली.....
या तुम्ही पण
उपनगरच्या जवळ?
उपनगरच्या जवळ?
विजय ममता जवळ
मस्त. असे जुने धागे जुन्याजाणत्या लोकांनी बाहेर काढावेत. आमच्यासारख्या नव्या लोकांना फायदा होईल.
इतर धर्म चालतील का
ब-याच जणांनी भेळ म्हणजे गोड असे वर्णन केले आहे. मराठवाड्यातली भेळ जबरा तिखट असते. काही ठिकाणची साधी भेळ डोक्याला घाम व चेह-याला मुंग्या येतील इतकी तिखट असते. तितकीच हवी हवीशी वाटणारी. दर १२ मैलावर भाषा बदलते म्हणतात तशी भेळही बदलते. प्रत्येकाला आपल्या गावचीच भेळ भारी वाटण स्वाभाविक आहे. पण फक्त पुण्यातली भेळ ज्यांनी खाल्ली त्यांना "हाय कंबख्त तू ने भेळ खाई ही नही" असे म्हणावे लागेल.