सागराचे मनोगत

कविता तर मस्तच आहे, वेगळा विषय आणि आशय. शेवटच्या दोन ओळी तर अगदीच डोळ्यांत अन्जन घालणार्‍या! क्रान्ति {मी शतजन्मी मीरा!}

अगदी खरोखर माझे मनोगत ... :) घेउनिया माझ्या शिंपल्यातील मोती खुलविता सौंदर्य तुम्ही शरीरावरती मग मला काहो कुरूप करीता ? माझ्या भोवती कचरा पसरवूनी ! ही वस्तुस्थिती आहेच...पण वाळू चे माझ्या ढिग उपसती लुटता माझे अवयव तुम्ही सोशितो तुमचे सगळे छळ नारळी पुनवेच्या एका श्रीफळावरती. हा कळसच... अप्रतिम... वा वा असेच लिहित रहा... (सागरमय) - सागर :)

नारळी पुनवेच्या एका श्रीफळावरती. सागरावर एकच सण आणी एकच कविता. बहोत ना-ई॑साफी हे ये !! अजुन येऊ द्यात!! सुहास.. (द गुड)

क्रांती, सुहास, सागर तुमचे मनापासुन धन्यवाद.