गोठलेले शब्द (या संग्रहातून ;)

मार डाला. लिखाळ इन फुल फॉर्म. आता रसग्रहणही करून टाका. धनंजयराव जालिंदरजींची प्रेरणा 'मान्य' करतील याचीही खात्री आहे. 'जालिंदर सत्ताविशी' आठवड्यात पूर्ण होणार बहुदा.

'जालिंदर सत्ताविशी' आठवड्यात पूर्ण होणार बहुदा. असेच म्हणतो.... जालिंदर बाबांचा कहर चालुच.. जय जालिंदर बाबा

अहाहा .. यांस म्हणती 'जालिंदर योगायोग' .. गुरुबंधु विचार करती सम्यक! गोठ्लेल्या शब्दांमधल्या काव्य-वैभवातील एक सुवर्णपान मज पामरालाहि लाभले होते , कसे लाभले हे सांगायला गुरुंनी भाकरिची शपथ घालुन मनाई केली आहे .. वृत्त-मात्रांधिश्ठित काव्याप्रमाणेच मूक्तकाव्ये हा देखिल त्यांचा हातखंडा होता याचा मिपाकरांना साक्शात्कार देण्यासाठि हा टंकन -प्रपंच ! बर्फावरुन एक एक पाउल जेव्हा पुढे पडते, तेव्हा ती असते एका ऊन्मत्त पांढर्‍या हत्तीवर करुन गेलेली एक चाल ! एका निडर, निष्प्रुह पांढरपेषाची ! निष्ठूर बर्फात जेव्हा फसते एखादे पाउल, तेव्हा ती असते विद्रोहकावर अवलंबलेली एक जीवघेणी खेळी ! त्याच मुजोर पांढर्‍या हत्तीची ! पण हे पेंग्वीना , तू न निव्वळ पांढरपेषा ! मीहि चढ्वेन म्हणतो तुझ्या ह्या क्रुष्ण-पांढरवेषा, अन करिन म्हणतो नॄत्य-मर्दन , या मुजोर्‍या पांढर्‍या नागावर !! असे ऐकुन आहे कि या काव्य-वाचना नंतर सर्व पेंग्वीन समाज गुरुजींचा दीवाणा होउन गेला होता. त्या नॄत्य-मर्दनाचा इतका प्रसार झाला कि गुरुंचे विरोधी असा आरोप करु लागले कि दक्षीण धॄवा वरिल निसट्णारे हिमखंड हे पेंग्वीनाच्या नॄत्य-मर्दनाचाच परिणाम आहे. किती हा हीन दर्जाचा आरोप ! असो , आपण गुरु-कवितेचा आस्वाद घेउया ! बोला जालिंदर बाबा कि जय!!!!

ठ्ठो ! =)) --अवलिया

साक्षात जालिंदरबाबाच्या आवाजातली ही कविता. हा अमूल्य ठेवा मी त्यांच्या समस्त भक्तगणांसाठी खुला करतोय. ऐका आणि पावन व्हा. Get this widget | Track details | eSnips Social DNA आम्ही कोणत्याही कंपूत नाही. कारण आमचा स्वतःचाच एक कंपू आहे. ;)

प्रतिक्रिया देण्यासाठी शब्द नाहीत. =)) रेवती

ठ्ठो ! सुहास

कहर!!!

जालिंदरांची प्रतिभा वातावरणाचे वर्णन करण्यात फक्त गुंगली नसून ती निसर्गाचे गूढ नियम शोधणारी बुद्धीनिष्ठ आणि सूचक आहे हेच यावरुन आम्हांस दिसते.

साक्षात लिखाळ यांनीच हे लिहिले आहे म्हटल्यावर जालिंदर जलालाबादी किती थोर व्यक्तिमत्व होते हे दिसुन येते. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

जलालाबादींनी नुसते गारुड केलय मिपावासियांवर.... अगदी जालिंदर सप्ताह सुरु असल्यासारखा धुमाकूळ चाललाय.... मजा येतेय.... पटापटा सत्तावीशी पुर्ण करा. आंबोळी

शॉल्लिट... शॉट्ट!!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

लै भारी! :)

जालिंदर जलालाबादी यांच्या कवितेच्या अनुषंगाने मला दोन कडवी सुचलीत, याविषयी मला अभिमानाचा गहिवर आला आहे. पूर्वी वरील कविता मी र्वांडा-बुरुंडी येथील लोकगीत समजत असे. जालिंदरचे ध्वनिमुद्रित भाषण आम्ही डब्बावाला यांच्या घरी ऐकले होते. त्यात श्रोत्यांनी जल्लोशात ही कविता एकसाथ म्हटली, ती पुसट ऐकू आली. पुढे ती मला तुत्सी बालकाने आपल्या हुतू दाईकडून शिकली होती, तशी म्हणून दाखवली. (तेव्हाच मला शोध लागला की मराठी लोकांनी हुतुहुतू=हुतुतू हा खेळ र्वांडाकरांकडून शिकला होता. तसेच "तुत्सिकरांचा काढा" याला आजकाल "सूत्शेखराचा काढा" अशा अपभ्रष्ट नावाने आपण ओळखतो. "मराठी-तुत्सी हुतुतू साथी" ही म्हण तशीच आपल्याकडे आली.) म्हणून मला हे र्वांडाचे मराठी लोकगीत आहे, असेच वाटले. ते परमपूज्य जालिंदरांचे काव्य आहे हे वाचून माझे डोळे दृशदर्शित झाले आहेत, व माझे टंकणारे हात टकटंकित झाले आहेत. ॥ जय जालिंदर ॥ (मी ऐकलेली लोकांत अपभ्रष्ट झालेली कविता अशी : किती मुर्दे साठले रुहेन्गेरी मध्ये कि वातावरण फार दुर्गंध झाले किगाली तळ्याशी असे काय झाले की पक्षी सगळे स्तब्ध नि:शब्ध होते ** पाण्यावरुन आकृती या मढ्यांच्या तरंगत्या जशा युद्धफौजा असाव्या राजकारणाची कशी गूढ गणीते? विचारून पडलो धप्पकन् तळ्यात मी ** मूळ जालिंदरजींची कविता वाचल्यानंतर हे साचलेले अपभ्रष्ट पाठभेद मला विसरून जाता येतील.)

भयंकर आहे हे ! @) @) @) @) @) @) @)