मस्त आहे लेख.
भेळ कर्त्याचा अंश असणारी ती भेळ कधी खाते अस झालय.
काही केल्या घरी तसली जमत नाही.
माझे यजमान म्हणतात, " त्या भेळवाल्याचा बनियन घरी आण, रात्रभर पाण्यात भिजवून ठेव आणि त्यात चिंच, गूळ घालून चटणी कर. मग कशी चट्कदार होत ते"
आत हे कस काय जमायच ? :?
मीनल.
माझ्या जीवाभावाच्या विषयावर लिहिल्याबद्दल धन्स :)
>> दुसरं म्हणजे प्रत्यक्ष भेळेइतकीच भेळेच्या प्रोसेसच्याच मी एवढी प्रेमात होते की भेळ खाण्याचा अर्धा आनंद मला ती खाण्याआधीच मिळत असे.
मी शाळेत असताना कार्यानुभवाच्या परीक्षेत 'पदार्थाची साहित्य आणि कृती लिहा' या प्रश्नात भेळेवर सगळं लिहून आलो होतो.
--------------------
पुण्याला सारसबागे समोर 'संतोष' भेळ हा माझा आवडता स्पॉट. सायकलवरून जाताना/येताना पटकन थांबून एक भेळ खायचो :)
आता त्यांची सहकारनगरलाही शाखा आहे !
अजूनही पुण्याला गेलो की संतोष भेळ चुकवत नाही.
कधी कधी तर अमेरिकेत येण्याच्या दिवशी त्यांच्याकडच्या चटण्या बांधून आणतो आणि इथे आल्यावर भेळ करून घेतो :)
खरंतर हा विषय इतका आवडीचा आहे की खूप लिहावंस वाटतंय पण वेळेअभावी इथेच थांबतो !!
एकदम मस्त लेख आहे. भेळ हा रसभरित विषय तर खराच. पण भाषा आणि शैलीही तितकीच रसाळ आहे.
कांद्याचा पांढरा बावटा,
दो रुपयेकी कीमत हमही जाने है,
रसिकांचे 'वर्ज्य'....
एकदम वाक्यावाक्याला दाद घेऊन गेला लेख. आणिक लिहा..
अवांतरः मलापण भेळ बनण्याची प्रोसेस, डोशाचा तो चुर्र आवाज - विशेषतः मुंबईत म्हैसूर मसाला बनवतात ना अण्णा, तेव्हाची त्यांची एकतानता, वडे तळणारा भय्या.. हे सगळं असंच बघायला खूप आवडतं. माझी मैत्रीण मला न चुकता 'हावरट' म्हणते. आज 'माझिया जातीची' कुणी भेटल्यावर लई आनंद झाला!
सगळ्या भय्या लोकांना महाराष्ट्रातुन हाकलुन लावलं पाहीजे...पाणीपुरीवाले आणी भेळवाले भय्ये सोडुन!
यावेळी भारतात गेलो तेव्हा महिनाभर मिनरल वॉटर प्यायलो पण आईला न सांगता एकदा नेहमीच्या गाडीवर जाउन पाणीपुरी, भेळपुरी, रगडापॅटिस सगळं चापुन आलो! आणि शेवटी एक मसालापुरी...आहाहा!!!
अतिशय उत्तम लेख. मला फार आवडला. आपली शैली खास आहे.
कांद्याचा बावटा, अनेकांचे वर्ज्य, अदृश्य विक्रेता आणि असे अनेक इथे नमूद करायचा मला मोह होतो आहे.
अतिशय बांधीव आणि चटकदार लेख.
इतका छान लेख 'डोळ्यांत पाणी आणून' संपवावा असा मोह होणे शक्य असते (अनेक प्रतिथयशांना सुद्धा असा मोह होतो :)). पण आपण एक लहानसा गंभीर करणारा प्रसंग शेवटून दुसर्या परिच्छेदात लिहिलात आणि शेवट वेगळा छान केलात हे मला आवडले. नाहीतर सगळा चटकदार लेख वाचायचा आणि शेवटच्या वाक्याने गंभीर होऊन 'जीवनावर गंभीर विचार' करत पान उलटायचे, असे झाले की मला वैताग येतो.
पु ले शु
-- लिखाळ.
या प्रतिसादासाठी एकदा जोरदार टाळ्या झाल्या पाहिजेत !!! - लिखाळ जोशी :)
आतापर्यंत खाल्लेल्या सर्व भेळींची आठवण करून देणारा लेख...
उ त्त म....
असेच अजून लिहा..
.. लिखाळशी सहमत..( शेवट पाणीकाढू केला की वैताग येतो... अगदी व्यक्ती आणि वल्लीचा क्लास लावल्यासारखे वाटते... ;) )
_____________________________
आवाज खालच्या सप्तकात बोलायला हवा असेल तर खर्जाचा रियाज करा.... ;)
हा लेख वाचून चमचमीत भेळ खाल्ल्यानंतर भय्याजवळ मी नेहेमी करत असलेली फर्माईश इथे केल्याशिवाय राहवलं नाही! :). आपले सकस (आणि सुग्रास) लेखन असेच वाचायला मिळत राहो.
मुशाफिर.
लेख भयंकर आवडला.
भेळ हा असा प्रकार आहे जो मी पहाटेसुद्धा झोपेतून उठून खाऊ शकेन.
बाकी वर्णन वगैरे झकास!
(लेखनशैली अकृत्रिम आहे असं म्हणणं बहुतेक लेखिकेलाच आवडणार नाही असं वाटलं इतकं गप्पा मारल्यासारखं लिहिलय.):)
रेवती
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी