एका छिद्रान्वेषी वैतागसम्राटाची डायरी...

मास्तर, नेहमीप्रमाणे षटकार. बरीच वाक्यं हसवून गेली. पण वरवर दिसणार्‍या विनोदामागे कायम रडणार्‍या माणसांचे अगदी अचूक चित्रण केले आहेत. विशेषतः कोकिळा वगैरे तर जबरदस्त. असतात काही काही माणसं अशी की ज्यांना सगळंच "हॅ: त्यात काय एवढं?" असं वाटत असतं. सुंदरच चित्रण. तुमच्याकडून अजून एक चांगलं लेखन. अभिनंदन. अवांतर: एक जून जवळ येतो आहे. बिपिन कार्यकर्ते

ह्या व्यक्तीला मिपावर कुठेतरी भेटल्यासारखं वाट्तं आहे, कुठे बरं? ;)

त्या भडकमकर मास्तराला 'डायरिया' झालाय म्हणे! नुसतं लिहीत सुटलाय भडाभडा. सगळ्यांना नावं ठेवायची झालं, दुसरा काही उद्योग नाहिये त्याला. रात्रीचं बालिकेनं जागरण घडवलं की हा आमच्या बोकांडी बसणार वाटेल ते लिहून!! (हे स्वगत ह. घेणे.) :D मास्तुरे, खल्लास लिवलंय! जागोजागी फिस्स्कन हसायला आलं! और भी आने दो. चतुरंग

काय पण बाउंडर्‍या मारणे चालू आहे. पण :

रोज लिहायला नाही जमणार ते माहितच होतं... निदान अधून मधून तरी लिहावी, एवढाच हेतू.

या वाक्यावर विश्वास बसत नाही. जानेवारी २ तारखेला लक्षात आले की पेन पँटच्या खिशातून धुलाईला गेले, ती वैतागवाणी गोष्ट होती. मग ३ तारखेला सूर्य उजाडला ही वैतागवाणी गोष्ट...

मास्तर.... डायरी खासंच जमलेय. बर्‍याच "वैताग" वाक्यांवर हसू आलं. ऑफिसात एकटाच हसत बसलोय :) ....बबलु

नर्मविनोदी कोपरखळ्या ! :-) पेंडशांच्या "लव्हाळी"ची , पुलंच्या "काही ग्रहयोगां"मधल्या "वैषम्ययोगाची" , गोविंदाग्रजांच्या "चिंतातुर जंतु"ची , गंगाधर गाडगीळांच्या "किडलेली माणसे"ची आठवण जागी झाली. सुमारपणा , अरसिकता , काडेचिराईतीपणा आणि हेवेदावे, मत्सर या सर्व गोष्टी बर्‍याचदा हातात हात घालून चालतात. त्याचे उत्तम रसायन या डायरीमधे उतरले आहे.

घरात सी.डी आणली होती. पीटर सेलर्स चा 'पार्टी' सर्वजण खदाखदा हसत होते. मला जरा सुद्धा हसु आले नाही. मास्तर 'पिडीत जंतु' लय भारी

मस्तच!

दिवसाची इतकी सही सुरुवात करून दिल्याबद्दल धन्यवाद. फर्मास वैताग! बरं झालं सकाळी सकाळी घरीच वाचली डायरी. ऑफिसमध्ये वाचली असती, तर लोकांना वाटलं असतं, हिला वेड लागलंय की काय! मस्त जाणार आजचा दिवस! =)) =)) =)) क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

गाणे ऐकायला गेला नाही ते एक बरे झाले. त्याने तिथल्या पंख्यांची घरघर, तबलजीची ठोकाठोक, माईकचे केकाटणे, कोणाचे खोकणे, आणखी कोणाचे शिंकणे, रस्त्यावरच्या रहदारीचा गोंगाट वगैरे (गवयाचे गाणे सोडून) इतर अनेक नाद ऐकून आलेला वैताग शेजारच्याला ऐकवला असता आणि त्यालासुद्धा गवयाचे गाणे धड ऐकू दिले नसते. लेख मस्तच आहे, वाचून मजा आली. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

मस्तच! नववर्षाची सुरुवात 'साली' ने झाली, अजुन काय? ;) (ह.घ्या.च)

आपली डायरी अफलातून ! प्रत्येक बॉलवर षटकार !! आपली डायरी हसत हसत आत्मनिरिक्षण करायला लावते. आज सारेगमप चा रिपीट एपिसोड पाहिला... जोशीबाई पुन्हापुन्हा जोरदार टाळ्या वाजवायला सांगून जाम पिडतात...(हल्ली फ़क्त गाणं ऐकतो..पुढची फ़ाल्तु बडबड कोण ऐकणार??) वाडकर साहेब पुन्हापुन्हा सरस्वती सरस्वती म्हणून वैताग आणतात... आपल्याला माणसाला देवत्त्व द्यायची हौसच फ़ार.... व्यक्तिपूजेत आपला हातखंडा... तरी बरं महाराष्ट्रात असली देवळं बान्धायची फ़ॆशन नाही निघालीय अजून.... निघेलही... लाईनी लावून लोक दर्शनं घेतील... यानिमित्तानं आठवलं... आमचा मित्र कसबेकर म्हणतो, " मॅच हरली तरी चालेल, पण सचिनची सेन्चुरी झाली पाहिजे"..... असली ही व्यक्तिपूजा. यांच्यामते खेळ मोठा नाहीच, व्यक्ती मोठी.. आता काय बोलायचं यांना? .... हे फारच आवडलं !!!

ए मास्तरा, डायरी झकास रे! मौज आली.. :) अजूनही काही पाने येऊ द्यात! आपला, पं अमूकबुवा तमूककर! :)

मस्तच हो :) फुकटात वजन कमी करायचा सल्ला हवाय तुम्हाला? - चालते व्हा!!

मला आंतरजालीय काही स्थळे अजिबात आवडत नाहीत. सकाळी उठलो..एक फालतू लेख मि.पा. वर वाचनात आला. लोकं दैनंदिनी कशाला लिहितात कोण जाने..!!! ही तर वाक्यावाक्याला हसत होती...मला जबरदस्ती (रात्री स्पेशल पिझ्झा बनवेन असे आमिष दाखवून) ती मास्तरांची दैनंदिनी वाचायला लावली. एकाही वाक्याला माझे ओठ हसण्यासाठी हलले नाहीत. हिच्या डोळ्यात मात्र पाणी (हसून हसून)..मास्तरांविषयी बरेच ऐकले होते. खुप विनोदी , लोकं त्यांचे लेख वाचून गडाबडा लोळतात वगैरे वगैरे. भ्रमनिरास झाला. लोकांच्या प्रतिक्रिया वाचून मात्र हसू आले (किती ही कंपूबाजी?) . पण लेख आवडला अशी प्रतिक्रिया टाकावी लागणार. (आयला आता रात्री पिझ्झा खायला लागणार. छ्या.. दिवसच फुकट गेला. उद्या सकाळी लवकर उठून इंटरनेटच बंद पाडतो. निदान उद्याचा दिवस चांगला जावा.) खादाडमाऊ

च्यायला काय वैताग आहे. सकाळी सकाळी एक तर झोप पुर्ण झाली न्हवती, कसे तरी तयार होउन कॅफे उघडला तर समोर पहिलाच लेख भडकमकर मास्तरांचा आणी त्यावर बळच १५/२० प्रतिसाद वगैरे. आता हा मास्तर ओळखीचा (मध्ये एक दोन वेळा माझे बिल वगैरे भरले होते) माझ्या २/३ लेखांमागे १ अशी प्रतिक्रीया देणारा, म्हणजे आता ह्याचा तो डायरीवाला लेख वाचायला लागणार आणी वर प्रतिक्रीया पण द्यावी लागणार. वैताग आहे साला. परा वैतागे ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

मास्तरांची वैताग डायरी आवडली,

मस्त लिहीले आहे. तूफान हसलो :) बाकी दिवसांच्या वैतागवर्णनाची वाट पाहात आहे.

काय वैताग आहे.. च्यायला, आमच्या लेखांना मरतुकडे प्रतिसाद आणि ह्यांच्या लेखांवर कविता आणखी आरत्या? वर श्रीफल आणि महावस्त्र? छ्या! बासच बरं का..

काय वैताग आहे..... मरत मरत शनिवारी सुद्धा ऑफिसात पोहचलो पाहतो तर मास्तरांचा लेख्...वाचुन वैताग आला. बाकी " मॅच हरली तरी चालेल, पण सचिनची सेन्चुरी झाली पाहिजे" ह्या तप्रकारचे If cricket is religin sachin is God पुस्तक रात्री ३ पर्यंत जागुन संपवले सकाळी हे वाक्य वाचुन नुसता वैताग आला. बाकी काही ठीकाणी मस्त हसु आले. ==निखिल

वा! मस्त !! (काय करणार कंटाळा आला होता प्रतिक्रिया द्यायचा, पण दिली एकदाची. ) --अवलिया

ट्टॉक्क!

अशी माणसं भेटण्यासाठी एक तपश्चर्या लागते. ती कुठं आणि कशी केलीत तेवढं सांगा (म्हणजे मला ती टाळायला बरी) ;) लेख फक्कड.

छ्या! किती बुवा छान लिहिता आपण मास्तर.... अगदी वाइट्ट भन्नाट वाटलं वाचून.;) मास्तरांच्या लेखाची सगळेजण च्यामारी वैताग येइपर्यंत वाट पाहतात. आमच्या लेखाला सालं काळं कुत्रं पण विचारत नाही. काय करणार...... साल्या कुत्र्याला वाचायला तरी कुठं येतय. रेवती

डायरी एकदम भारी. खराटा (रंग माझा वेगळा)

एकदम मस्त! "काय कटकट आहे! वैताग आहे" ह्यांचे विविध प्रकारे / ठिकाणि वाक्यात प्रयोग एकदम आवडले :-)

आत्मपरीक्षण करायला लावणारी डायरी.अतिउत्तम.

छान !! अशी एक शक्यता आहे की हा माणूस डायरी मधे एव्हढी भडास काढल्यावर काही दिवस एक्दम खूष रहात असावा :)

दोनतीन महिन्याने आपण मि.पा. वालेच आहोत आणि असे सोडून देणे बरे नाहि म्हणून येथे आलो तर हा कंटाळवाणा लेख. आता ती मि. पा. भक्त पोरगी पटली नाहि तरी चालेल पण येथे यायला नको. त्यात काहि प्रतिसादहि तसेच. नकोच बाबा इथे. त्यापेक्षा स्युडो अमेरिकन म्हणून जगणे सोपे.

च्यायला, आधीच जाम उकडत होतं. त्यात त्या हॉलमधे गेल्यावर तर अंगाचं कारंजं झालं. मधून पुढे जायला रस्ताच नव्हता. पण बायको पुढे असल्यामुळे तो आपोआप तयार होत होता, फक्त प्रत्येक जागी ही थांबली की थांबून हॅ हॅ हॅ करावं लागत होतं. बसायला कुठे जागाच नव्हती. स्टेजवर मुलांचा लपंडाव, पकडापकडी रंगात आले होते. अनेक बायका माझ्याकडे बघून उगाचच ओळखीचं हंसत होत्या. (त्यांची ओळख मीच विसरलो होतो हे घरी गेल्यावर कळलं.) तेवढ्यात दाताची फणी संपूर्ण बाहेर असलेली एक बाई दिसलीच! वेटर मला सोडून सगळ्यांना थंड पेय देत होते. शेवटी एकाच्या ट्रे मधून सरळ एक ग्लास उचलून घटाघटा प्यायलो. तेवढ्यात तो वेटर अदृश्य झाल्यामुले ग्लासाचे काय करायचे या विवंचनेत बावळटासारखा उभा राहिलो. ...................... बघा, मास्तरांमुळे येवढं लिहू शकलो.

हा हा हा लै भारी. २०१० ची डायरी येऊद्या.

च्यायला आज सकाळपासूनच वैतागलेलो होतो. ऑफिसला निघायच्या वेळीच नेमका पाऊस पडायला लागला. आता एवढा चांगला इस्त्रीचा शर्ट आणि पॅंट घातली होती ती भिजणार आणि चिखल उडणार तिच्यावर. स्कूटरलादेखील रस्त्यावर बंद पडायला सर्व पेट्रोल पंप, गॅरेजेसपासून बरोब्बर लांबची जागा सापडली. बरं, ऑफिसात येऊन पोचलो, आणि पाऊस संपला. काय उपयोग असल्या पावसाचा? साला हवा तिथे पडत नाही. नको तिथे पूर येतो. इतर कटकटीही नेहमीप्रमाणेच झाल्या. त्या काही मी सांगत बसत नाही. आजकाल आपले त्रास लोकांना सांगितले की त्यांच्या चेहऱ्यावर कंटाळवाणे भाव येतात. भ**ना कधी काही त्रास होतच नाही जणू. त्या मिसेस वाळिंबेंची तिसरी डिलिव्हरी झाली तेव्हा त्यांना कसे 'चौदा तास लागले!' याचं वर्णन लोकांनी चवीचवीने ऐकलं. आम्हीच काय घोडं मारलंय? तरी एक बरं, आपल्यासारखंच दुःख असणारा दुसरा कोणीतरी सापडला. हे भडकमकर मास्तर का कोण आहेत त्यांचा पत्ता कुठे मिळेल हो? (मास्तर, लेख खंग्री आहे. कितीही वेळा वाचून समाधान होत नाही.)

अशा रशियन शब्दानेच केवळ गौरवता येईल असा लेख. सग्ळ्यात जास्त आवडले, अन दिसले ते हे: या लेखात फक्त २-३ प्रतिसादांना उपप्रतिसाद आहेत. बाकी प्रत्येक प्रतिसाद इन्डिव्हिज्युअल होऊन थांबलाय. हीच परंपरा पुढे चालवत घासुगुर्जींना लेख वर आणल्याबद्दल धन्यवाद वेगळ्या (या) प्रतिसादात. तसेच, २०१२ सालीही 'स्कूटर' चालवत आहात, श्रीमंत दिसतां?? (१२चं अ‍ॅवरेज बरं परवडतं?) ही कमेंट.. -आनंदाने ओक्साबोक्षीरड्लास्की (गोपाळ)

छान !

क्लास

एकदम मस्त :). वाचताना मजा आली पण अश्या कुढ्या माणसांबरोबर राहायला लागला कि खरच वैताग येतो. त्यांना सतत कसला ना कसला त्रास होतो कसला ना कसला कंटाळा येतो.

एकदा बाहेर पाऊस पडत होता. रुममेटला म्हटलं मस्त पाऊस पडतोय अशा थंड वातावरणात आईस्क्रीम खायला मजा येते. त्यावर रुममेट सुरु झाला. "काय रे तुम्हा लोकांना थंडीत आईस्क्रीम खायची अवदसा आठवते?" मी चेहर्‍यावर प्रश्नचिन्ह ठेवून पाहत बसलो, रुममेट सुरुच " हनीमूनला रोहतांगला गेलो, काय बायको साली!! त्या बर्फात तिला आईस्क्रीम खावंसं वाटलं. त्यात सोबतच्या एका कपलने तिच्या म्हणण्याला दुजोरा दिला. च्यायला, येवढी थंडी. इकडे माझं पोट बिघडलंय आणि हिला नि त्या सोबतच्या कपलला पण आईस्क्रीम खावंसं वाटतंय. मी सरळ म्हणालो, 'ए बये काय कळतंय का तुला, माझं पोट बिघडलंय. माझं काय कमीजास्त तर तू ठणठणीत नको का? आईस्क्रीम वैगरे काही नाही सरळ रुमवर चलायचं'" "मग पुढे?" मी किल्ली दिली. तो पुन्हा सुरु. "मग काय मुकाट रुमवर आली. दुसर्‍या दिवशी सकाळी परत म्हणे शॉपिंगला जाऊ. बाहेर येवढी थंडी आणि म्हणे शॉपिंग. माझं पोटंही बिघडलेलंच होतं. तिला म्हणालो मला काही जमणार नाही. तर म्हणे, 'मग आपल्यासोबत काल जे कपल होतं त्यांच्यासोबत मी जाते शॉपिंगला. तुम्ही आराम करा आणि परत आली ती आईस्क्रीम खाऊनच !!" :D

मुंजीच्या कारेक्रमाला गेलो होतो. कशाला करतात मुंज कोण जाणॅ. उगाच लोकाना आहेराचा ताप. शिवाय ते अळवाचं फदफदं, पुरणपोळी , आमटी खावं लागतं ते वेगळंच पोट बीघडतं ना हे अस्लं खावून. दुपारपासून गॅसेसचे त्रासेस सुरू होतात.

मास्तर......

पुन्हा एकदा डायरी वाचली.