ग्रॅज्युएशन भाग-४

सगळे भाग वाचले, आणि आवडले. मुलाचे अभिनंदन आणि पुढच्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा! आणि तुम्हालाही. मुले शिक्षणासाठी घरापासून लांब जाण्याचे आईवडिलांच्याच जास्त जिवावर येते.

खूपच छान! सगळेच भाग मस्त झाले आहेत. या लेखामुळे एका सोहळ्याची ओळख करून दिलीस.. धन्यवाद. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

वा वा... छानचं झाली कमेंसमेंट सेरेमनी! सगळेच भाग आवडलेत! -अनामिक

अजून एक भाग राहिला आहे. ग्रॅज्युएशन पार्टीचा! १-२ दिवसात टाकते तो अंतिम भाग. मीनल.

आणि फोटोही छान आले आहेत. नचिकेतचं अभिनंदन आणि पुढील वाटचालीसाठी शुभेच्छा! कमेंन्समेंट सेरिमनिचा अर्थ छान सांगितलाय. (आमच्या चिरंजीवांच्या मास्टर्सच्या वेळच्या समारंभाची आठवण झाली, त्याने 'वॉक' करतांना ओरडा-ओरडी करण्यात आम्हां आई-बापापेक्षा त्याच्या आजीचाच आवाज जास्त खणखणीत होता! "त्यात काय लाजायचंय, माझं लेकरू परदेशात येऊन डीन्स मेरिट मिळंवतंय! कौतुक नको करायला?")

खरचं कौतुक वाटते आहे या सर्व गोष्टींचे... :) मदनबाण.....

हा भाग रंगलाय अगदी.....त्या सोहळ्यासारखाच! पुढच्या भागाच्या प्रतिक्षेत! रेवती

सर्व भाग उत्तम. मीनलतै, तुमचं कौतुक वाटतं! अजूनही लिहा प्लीज! भरपूर लिहा.. तात्या.

वा! मस्त !! खूपच छान! सगळेच भाग मस्त झाले आहेत --अवलिया

मस्त वाटला हा सोहळा आणि त्याचं वर्णन! फोटोही खासच. :) क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

हा भाग देखील मस्त!

खूप छान झालं आहे वर्णन मीनलताई! इथे जपानात बालवाडी, प्राथमिक शाळा, कॉलेज आणि विद्यापीठ अशा सगळ्या टप्प्यांवर “ग्रॅज्युएशन सेरेमनी” असते. बालवाडीतली लाल गोब-या गालांची मुलं त्या दिवशी सुटाबुटात असतात. आणि त्यांना कोणी “तू किती हॅंडसम दिसतो आहेस ह्या कपड्यांत!” असं म्हटलं की लाजून अजूनच लाल होतात. फक्त अमेरिकेत नसलेली एकच गोष्ट इथे असते ती म्हणजे, सोहळ्याच्या सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत निदान पन्नासएक वेळा तरी कमरेतून वाकावं लागतं. माझ्या शाळेतल्या एका मुलाने एक चित्र काढलं होतं. चित्रात फक्त दोन सूट होते. एक लहानपणीचा आणि दुसरा मोठेपणीचा. चित्राचं नाव होतं “सेइचो” म्हणजेच “मोठे होणे” पण असे सोहळे करून आपण खरंच मोठे होतो का? की उलट सोहळे केल्याने जबाबदारीची सामुदायिक जाणीव होते? हे मात्र माझ्यासाठी आजपर्यंत प्रश्नच आहेत.