सौभाग्य

काय सुचवणी आहे. सलाम. मूळ रचनेतील सूर अगदी योग्य जागी आहे. म्हणजे सनई-चौघड्यांनी कान किटले आहेत. डोळे मिटले असल्याने स्वाभाविकच हृदयातून आसवे गळताहेत. आंसू ओघळतानाही एक सूर असतो मनात. तो सूरच आता मनाचे सांत्वन करतोय. आणि पूर - विटलेले कान, मिटलेले डोळे अशा वेळी निवण्यासाठी हृदयातूनच आसवांचे पूर वाहिले पाहिजेत. बेला, पिडां - हे माझं आकलन. पण तुम्हा दोघांनाही सलाम. कारण सूर आणि पूर दोन्ही समर्पक बसतात (असं मला वाटतं हे म्हटलंच पाहिजे का?)

बदल मला आवडला.

त्याचा संबंध वरच्या सनई चौघड्यांच्या सुरांशी असल्याने तसे तर्कसंगत वाटते. 'आसवांचे पूर' मेंदूच्या उजव्या भागाला पटले, डाव्या भागाला नाही.