शहरात धावणारी रानवाट

कविता रोचक होती. शहरात रहाताना जंगलच्या सहवासाबद्दल वाटणारी ओढ . त्या ओढीतूनच काँक्रिट जंगलातल्या वस्तुजातावर जंगलातल्या जीवांची चेतनागुणोक्ति. शेवटाचा मिश्किल धक्का - कवितेतला आणि ताईदादाना धावताना दिलेला - गमतीशीर. - अरमानी झुडुपाचा. :-)

फार क्वचित अशी हलकी, फुलकी कविता वाचायला मिळते साहेबांकडून :-) अजुन येउ दे.

अगदी सहज, सुरेख कविता! शहरी रानवाटेचं दृश्य उभं राहिलं डोळ्यांसमोर. ताई-दादा झुडुपांची कल्पना तर खासच! कविता खूप खूप आवडली. :) क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा

आवडली कविता. अजून येऊ दे ! -दिलीप बिरुटे

मस्तच.

एक वेगळाच मूड मांडणारी कविता बर्‍याच दिवसांनी वाचायला मिळाली! :) (काँक्रीट)चतुरंग

नेहमीप्रमाणे 'उत्तम' अशी प्रतिक्रिया देता येत नाही याचा खेद होतो. (वेगळ्या उपमा - पण कदाचित हुकलेल्या,स्तर थोडासा ढळलेला,असो. अधिक कीस पाडत नाही.)

वाह!! वेगळीच कविता.. :) कवितेतील कल्पना आवडली.. अजून येऊ द्यात "दत्त समोर वाटेत" का "दत्त म्हणून समोर वाटेत"? ऋषिकेश ------------------ बुद्धीसाठी लोह वाढवणारी औषध घ्यायला लागल्यापासून "डोकं गंजलं तर!" ही भिती वाढली आहे

हळूहळू हलणार्‍या रंगीबेरंगी फुललेल्या मादक रानटी वासांच्या झाडीजाळीमधून वाट काढतो, न थांबता. . . . . फार आवडलं .

आवडली.

वा! मस्त!! :) आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

छान कविता! अगदी हलकीफुलकी! रेवती

वा .. कवितेतली कल्पना मस्तच आहे. मला कल्पना लगेच स्पष्ट झाली नव्हती. मुक्तसुनितांचा पहिला प्रतिसाद वाचताना एकदम स्पष्ट झाले. -- लिखाळ. या प्रतिसादासाठी एकदा जोरदार टाळ्या झाल्या पाहिजेत !!! - लिखाळ जोशी :)

आवड्ली की नाही हे सांगता येणे कठिण आहे. पण एकंदर कवीच्या नावलौकिकाला साजेसी वाट्ली नाही. कदाचित माझ्या अपेक्षा जास्त असतील. --अवलिया तुझे भास फ़ेनफ़ुले, ओंजळ ही माझी रिक्त खारवले स्वप्न माझे , नि आसवेही अव्यक्त सौजन्य - प्राजु

वाचकांचे आवड-नावड कलवण्याबद्दल आभार. माझी मूळ इंग्रजी कविता : URBAN TRAILRUNNER --------------------- I step from my highrise Sneakers laced Right on to a trail. Tall trees tower right and left And deftly filter The afternoon sun. Out of my line of sight Restless wildlife rustles Hustles, squeals - A squirrel scurries across. I dodge torpid thickets - Thickets with floral aromas And subtle citrus scents Never stalling Till at a narrow pass Two trunks stop me short Smelling of Chanel No. 5 And Old Spice. I say - "Madam, Sir - I beg pardon. Please make way." ---------------------

कविता अधिक आवडली. कदाचित दोन-तीन ठिकाणी सहज येणार्‍या प्रासामुळे आणि 'हळूहळू हलणार्‍या, रंगीबेरंगी फुललेल्या'पेक्षा torpid thickets - Thickets with floral aromas सारख्या अधिक ठाशीव शब्दप्रयोगांमुळे असू शकेल. इतर समानार्थी क्रियापदांऐवजी Stall चा उपयोग जाणीवपूर्वक केला आहे का? (म्हणजे 'मी थबकलो' बरोबरच अधिक काही अभिप्रेत आहे?)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

मनापासून सांगायचं तर काल जेव्हा ही कविता वाचली तेव्हा विशेष आवडली नव्हती. मात्र आज मूळ कविता इथे दिलित. ती जास्ती परिणामकारण आहे असे वाटले. किंबहुना, ती खरंच आवडली असे म्हणेन. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

जास्त सहज आणि आतून आलीय असं वाटतंय दोन्ही कविता वाचल्यानंतर... शेवटी ओरिजनल ते ओरिजनच की हो :)

काव्य हे पुष्कळदा श्राव्य माध्यम असते. जोवर कवितावाचनाची एखादी पद्धत रूढ असते - म्हणजे वृत्त ओळखीचे असते - तोवर लेखी माध्यमातून पुष्कळदा पुरेशा तपशिलात कविता लिहिली जाऊ शकते. आता मराठी कवितेत ओढाताण झाली आहे की नाही, हा एक उत्तम प्रश्न आहे. मी ज्या प्रकारे शब्द बोलतो (आणि यात माझे महाराष्ट्राबाहेर राहाण्याचा घनिष्ट संबंध असावा), त्या बोलण्याच्या तर्‍हेत वरील कविता सहज म्हटली जाऊ शकते. ती येथे : Get this widget | Track details | eSnips Social DNA आता पुढे दोन वेगवेगळ्या इंग्रजी ध्वनिफिती देत आहे. यांच्या हेलात फरक आहे, आणि त्यामुळे कवितेचे श्राव्य गुण थोडेतरी बदलतात. बहुधा खूपही बदलतात. प्रथम हेल मिश्र भारतीय-अमेरिकन हेल आहे - या प्रकारे मी सध्या इंग्रजी बोलतो. दुसरा हेल भारतीय-मराठीकडे झुकलेला आहे. साधारण अशा प्रकारे मी पूर्वी बोलत असे. (त्याही पूर्वी मी कोकणी हेलात इंग्रजी बोलायचो, पण तो हेल माझ्या जिभेवरून पुरता निसटला आहे.) मिश्र भारतीय-अमेरिकन हेल Get this widget | Track details | eSnips Social DNA भारतीय-मराठीकडे झुकलेला हेल Get this widget | Track details | eSnips Social DNA आता बहुधा पटेल की मला तरी या कविता विशेष ओढाताण न करता म्हणता येतात. कविता रचताना मला ती जिभेवर घोळवून घोळवून स्वतःला पटवावी लागते. कविता सर्वश्रेष्ठ आहे की नाही, माझ्या नेहमीच्या दर्जाची आहे का नाही, हा विचार मनात जर असला तर फारच अस्पष्ट असतो. जिभेवरून ती ओघळत असताना लयीशी मला हवा तो खेळ होतो आहे का? हा विचार सर्वात समोर असतो. माझ्या हेलातला ध्वनी आणि मनात ठरलेल्या कथेशी इमान राखणारा अर्थ, दोन्ही पटेपर्यंत शब्द बदलणे ही पद्धत. अशी गंमत...

खास धन्याशेठ पेश्श्सल कविता! फार आवडली! :) तात्या.