जादा पैसे मिळवण्याच्या संधी

विशेषत: ज्यांच्याकडे फारसे भागभांडवल नाही अशांना फारच उपयुक्त. अजून अशाच प्रकारची काही माहिती असेल तर येऊ द्यात समोर. एखादी गोष्ट गुप्त ठेवायची असेल तर सर्वप्रथम आपल्या पत्नीला सांगा ;)

ठाकुर साहेब , एक अतिशय वेगळा , छान दुवा. जगात खूप "सम्रुध्दी" आहे . पण लक्षात कोण घेतो?

छान उपयुक्त माहिती. धन्यवाद. विना भांडवल असे अजून काही मार्ग असतील तर जरूर सांगा.

लेख माहीतीपूर्ण आहे आणि आवडला. एक छोटीशी सुधारणा मथळ्यात सुचचाविशी वाटते:"सचोटिने व नीतीमत्तेने जादा पैसे मिळवण्याचे मार्ग." असे म्हणायच्या ऐवजी "कमी अथवा भांडवल न घालता करता येणारे उद्योगधंदे" अशा अर्थाचे काहीतरी लिहीले पाहीजे असे वाटते. त्यामुळे लेखाचा उद्देश मथळ्यावरून अधिक समजू शकेल.

धन्यवाद ठाकूरसाहेब, छान माहिती... १) विमा प्रतिनिधी म्हणून काम करणे: मी हे काम करतो... आपला, विमा प्रतिनिधी, भारतीय आयुर्विमा महामंडळ.

प्रश्न उत्तर स्वरुपात चर्चा घडल्यास अधिक माहिती समोर येवू शकेल. तसेच ज्याना अन्य पर्याय माहित आहेत त्यानी तेहि सुचवावेत. सदानंद आनंदाने जगा, जगण्यात आनंदच आहे, आनंदाचे वाटप करा. मला अन्यत्र भेटण्याची जागा

शेअर बाजार आणि त्यातिल अन्य पर्याय जर तुम्हाला थोडे ज्ञान असेल आणि थोडी गुन्तव्नणुक करु शकत असाल तर अगदि उत्तम आहेत. पण हे सचोटिने व नीतीमत्तेने जादा पैसे मिळवण्याचे मार्ग आहेत का?

आता सचोटी व नितीमत्ता हे शब्द वापरल्यामुळे हा प्रश्न किती विमा एजंट, पॉलीसी विकताना पॉलीसी विकत घेणार्‍याला स्पष्ट सांगतात की विमाधारक जितके पैसे गुंतवत आहे त्याती नेमकी किती रक्कम एजंट, किती रक्कम विमा कंपनीला मिळते व राहीलेली किती रक्कम नेमकी गुंतवली जाते. विमा विकला जात नाहि विकावा लागतो, हे वाक्य बरेच सांगून जाते. छोटेखानी लेख आवडला.

सर्व माहिति जसे कि प्रारंभि आकार कमिशन किती मिळतयो विमा योजनेच वैशिष्टे तसेच आपण ग्राहकाला विम्याची किति गरज आहे इ गोष्टी पहाणे व समजावून सांगणे हे विमा प्रतिनिधिने करावे अशी नियमावलि आहे व जर एखाद्या विमा प्रतिनिधिने अशी माहिति दिली नाही हे पॉलिसी हातात आल्यावर आढळून आले तर ग्राहक ती पॉलिसी २० दिवसात विमा कंपनीला परत करु शकतो व त्याला संपूर्ण रक्कम परत करणे विमा कंपनीवर बंधनकारक असते. अर्थात ग्राहकानेहि जो दिर्घ मुदतिची विमा योजना घेतो सतर्क रहाणे अपेक्षीत आहे आपली विमा गरज पाहुन व तौलनिक अभ्यास करुन विमा योजना स्वीकारली पाहिजे. तसे पाहिल्यास किमान तरुण व्यक्तिने तरि विमा घेताना टर्म इंशुरन्स घ्यावा व गुंतवणूक आपले धोका स्विकारणेचे क्षमतेनुसार करावी. खर पाहिले असता आपलेवर अवलंबुन असणारे व्यक्तिना जर आपला अकाली मॄत्यु झाला तर जेवढे त्याना ते आर्थिकदॄष्टा स्वावलंबी होईपर्यंत व्याजाचे रुपाने उत्पन्न मिळत रहावे तसेच आपली जर काहि कर्जे वगैरे असतिल तर त्यांचीहि परतफेड विम्याचे येणारे क्लेम मधून भागावेत अशी योजाना ग्राहक व विमा प्रतिनिधीने एकत्र बसून ठरवली पाहिजे व ग्राहकाला ज्ञान नसेल तर ते समजावून सांगणे विमा प्र चे कामच आहे. जीवन विमा हा प्रत्यकानेच तरुण पणीच घेणे फायदेशिर असते. बहुतांशी ५०शी नंतर सर्वसामान्यपणे कर्जे व आर्थिक जबाबदा-या संपलेल्या असतात (किमान त्या संपलेल्या असाव्यात असेच आर्थिक नियोजन प्रत्येकाने तरुणपणापासूनच करावे) आणि म्हणुन ५०शि नंतर विमा घेण्याची आवश्यकता नसते तेव्हा कमितकमी धोका असणारे साधनात गुंतवणूक करावी. गुंतवणूकिची अनेक तत्वे आहेत त्यातिल एक सोप सांगण्याचा प्रयत्न करतोः विमा व गुंतवणूक गल्लत करु नये. तरुण पणी धोका स्विकारण्याची सर्वाधीक क्षमता असते काऱण उर्वरित काळ जास्त असतो. जेवढे आजचे वय आहे तेवढ्या प्रमाणात कमि जोखिम साधनात गुंतवणुक करावी जसे कि बॅंक पोष्ट सरकारि रोखे इ व उर्वरित रक्कम शेअर बाजारात. मात्र बाजाराचे ज्ञान नसल्यास म्युचल फंडात गुंतवावी उदा वय २७ तर २७ टक्के सुरक्षीत साधनात व ७३ टक्के ज्यात भरपूर परतावा मिळण्याची शक्यता आहे पण बाजाराचा धोकासुध्दा आहे अशा प्रकारे गुंतवणुक करावी जसे जसे वय वाढत जाईल तस तसे शेअर बाजारात गुंतवणूक कमि करत न्यावी व सुरक्षीत गुंतवणूक वाढवत जावी. शेअर बाजारात गुंतवणूक करताना मागिल कामगिरि पाहूनच गुंतवणूक करावी. आणी दुसरे एक तत्व महत्वाचे म्हणजे मी कायम फायदाच मिळवेन त्याची तंत्रे समजावून घ्या. विषयांतर झाले पण सचोटि व नीती उल्लेख आला म्हणूनच अन्यथा हा पुर्णतः वेगळा विषय आहे॥ सदानंद आनंदाने जगा, जगण्यात आनंदच आहे, आनंदाचे वाटप करा. मला अन्यत्र भेटण्याची जागा

सहज यांनी एजंटच्या कमिशनबद्दल लिहिले आहे त्या निमित्ताने. एजंटला किती कमिशन मिळते हे कोणीच कुठल्याच धंद्यात सांगत नाही. उदा. वस्तूंचा डीलर, पोस्टाचे एजंट वगैरे. तसे सांगण्याची आवश्यकता काय हे कळले नाही. (टाटा आपल्याला नॅनोच्या १ लाखाचा ब्रेकअप थोडेच देतात? मटेरिअल इतके, कामगारांचे पगार इतके, डीलरचे कमिशन इतके, नफा इतका वगैरे) नितिन थत्ते (खराटा) (रंग माझा वेगळा)

अतिशय माहितीपूर्ण लेख. आणखीही येऊद्यात. :) बर्‍याच गुंतागुंतीच्या गुंतवणूकांबद्दल शंका निरसन होईल आपल्या लेखांतून. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

नमस्कार, अतिशय माहितीपूर्ण धागा आहे. वरील लिस्टमध्ये अजून एका उद्योगाची भर टाकते. घरबसल्या भाषांतरे करुन देणे ज्याला फ्रीलान्स ट्रान्सलेटींग म्हणतात. मी स्वतः याच क्षेत्रात आहे. थोडक्यात सांगते, १) यासाठी परदेशीच भाषा आली पाहिजे असं काही नसतं. तुम्ही भारतीय भाषांमध्येही ही सेवा देऊ शकता. त्यालाही खूप मागणी असते. यामध्ये टेक्निकल डॉक्युमेंटस पासून 'जनरल' प्रकारात मोडणार्‍या इतर गोष्टी (उदा. इमेल्स, पत्रे, जन्मदाखला, डिग्री सर्टीफिकेट्स) अश्या असंख्य गोष्टी मोडतात. २) घरी काँप्युटर असणे आवश्यक आहे. ३) यामध्ये बहुतेक वेळेस प्रत्येक शब्दाला (सोअर्स किंवा टार्गेट) अमुक अमुक पैसे/रुपये यानुसार दर ठरवले जातात. आता जपानी-इंग्रजी भाषांतरासाठी भारतामध्ये साधारण प्रति इंग्रजी शब्द १ किंवा २ रुपये असा दर प्रचलित आहे. ४) सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे हा घरबसल्या करता येण्यासारखा उद्योग असल्याने नोकरी न करणार्‍या गृहिणीं, विद्यार्थी यांना हा उत्तम पर्याय आहे. नोकरी करणार्‍यांना विकेंडला काम करता येऊ शकतं. सध्या इतकंच. कोणाला अजून माहिती हवी असल्यास सांगू शकते.

पैसे मिळवण्याच्या एकापेक्षा जास्त संधींचा फायदा प्रत्येकाने घ्यायला हवा. फक्त पगारात किंवा ठराविक मासिक रकमेत अल्पसंतुष्टता मानण्याचे दिवस आता संपले आहेत. भरपूर पैसा हवाच त्यात गैर काही नाही आणि तो योग्य प्रकारे मिळवण्याचे मार्गही चोखाळायला हवेत. तुम्ही ह्या संधींची ओळख चांगल्याप्रकारे करुन दिली आहे. मराठी माणसामधे अजूनही अर्थविषयक उदासीनता मोठ्या प्रमाणावर आढळून येते ही प्रयत्नपूर्वक काढून टाकायला हवी. सदानंद, तुमच्या लेखामुळे ह्या गोष्टींकडे लक्ष वेधण्याचा स्तुत्य प्रयत्न केल्याबद्दल धन्यवाद!! (डिमॅट)चतुरंग

आपण ह्या बद्दल माहिती द्या. ह्यात प्रवेश कसा करावा. कोणत्या भाषांतराला पैशी ज्यादा मिळतात. त्या करता कोण कोणत्या भाषा येणे गरजेचे आहे. ह्या बद्दल सविस्तर माहिती द्या.वेताळ

मला वाटले की तुम्ही अ‍ॅम वे / व्हर्साटाईल / जपान लाईफ या सारख्या भन्नाट (?) भन्नाट आयडीया मांडताय.

मला पण विमा घ्यायचा आहे. कोणी अभिकर्ता उत्सुक असल्यास लगेच घेउन टाकु.

हा एक वेगळाच व्यवसाय आहे जो कमी भांडवलात आणि कमी जागेत करता येतो.पडतर हा शब्द येथे सरप्लस या अर्थानी वापरला आहे. निर्यातदारानी तयार केलेला जादा माल सत्तर ते पंचाहत्तर टक्के कमी भावात मिळतो.एका वेळी एक लॉट घ्यावा लागतो. मी स्वत: श्याम अहुजाच्या कार्पेटचा लॉट घेऊन सुरुवात केली होती. शोरूम प्राईस ५५०० आणि माझी विक्री किंमत ९५०.तरी सुद्धा मला ३५० नफा मिळत होता.हे एक उदाहरण झाले.बरेच लोक याची तुलना स्क्रॅप डीलरच्या कामाशी करतात. ते अर्थातच चुकीचे आहे. हा व्यवसाय मी संडेबझार या स्वरुपात केला होता.दुकान फक्त विकांताला उघडायचो.या व्यवसायता स्पर्धा फार कमी आहे.रोख खरेदी -रोख विक्री .किंमतीचा फरकामुळे गिर्‍हाईकांचा तुटवडा नाही. अमेरीकेत हा व्यवसाय जोरात चालतो.शेल्फ पुल आउट-क्लोजर वगैरे पण भारतात आताशा कपडा व्यवसायात ही सुरुवात झाली आहे.अधीक माहीती व्यनी करून मागवावी.

अजून एक चांगला मार्ग आहे, रिअल इस्टेट एजंट, मी हा व्यवसाय पूर्ण वेळ करतो, पण सुरू केल्यावर स्थिरस्थावर होण्यास;इतर एजंट सर्कल मधे व्यावसायिक संबंध दृढ होण्यास २-३ वर्षे तरी लागतात. परंतू नोकरी करणारे लोक गुडविल मिळवू शकतात. म्हणजे त्यांच्या ओळखीच्या गरजू(घर विकू/खरेदी करू ईच्छित) व्यक्तींशी आमचा संपर्क करून द्यायचा आमच्या तर्फे त्यांचे काम झाल्यास एजंटच्या वाट्याला आलेल्या कमिशन च्या ४ ते ५% रक्कम goodwill म्हणून मिळू शकते (हर्षद बर्वे) एच.बी.