समर्पण

या कडव्यांचं कौतुक करायला शब्द नाहीयेत. नदीचे असे मनोगत.. अफाट!! +१ सहमत आहे. अप्रतिम काव्य.. आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

बाबतीत तर आपल्या जाणवणार्‍या दुसर्‍या अर्थाच्या (द्वैत -अद्वैत) या विचाराशी मी १००% सहमत आहे. प्राजु म्हणते त्याप्रमाणे हे नदीचे मनोगत तर आहेच, तो रूढार्थ झाला. पण नदीचे रूपक घेऊन आत्म्याचा परमात्म्यापर्यंतचा प्रवास हा कवितेचा गूढार्थ आहे. आयुष्य नदीसारखं उगमापासून वेगवेगळ्या चढउतारांतून जात असताना एक वेळ अशी येते, की नको हे सारं, आता विश्रांती हवी असे विचार मनात येतात. पण ते वैतागाचे किंवा उद्वेगाचे नसतात. अशाच काहीशा विचारातून ही नदी उगम पावली. [अवांतरः- मी खूप काहीतरी जडजंबाल तत्वज्ञान लिहिलं वाटतं! ]:? क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा रूह की शायरी