मस्त...
काळ्याकादवरची चांदण्याची नक्षीची कल्पना भावली..
पुण्याचे पेशवे
एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाला अहंकार चिकटला की त्याचे सर्टीफिकेट होते.
Since 1984
मस्त कल्पना आहे! :) अतिशय चित्रदर्शी कविता आवडली.
(प्राजू, तुझ्या पूर्वीच्या काही कवितातल्या प्रतिमांचा तोचतोचपणा जाऊन कविता आता एका वेगळ्या उंचीवर जाऊ लागली आहे असे वाटते.)
चतुरंग
प्राजुताईंची मला आजपर्यंतची सर्वाधिक आवडलेली कविता.
क्षितिजास पहुडली कंटाळली वीज
जळताना दिन सारा साचली काजळी
सोनसळी आसमंत झाला गं सावळा
दूर दाट सावलीने थरारली फ़ांदी
काळ्या कागदास नक्षी चांदण्याची सजे
गळा दाटलेला तरी फ़ुटेना का बांध??
अगदी मनाला भिडणार्या ओळी.
"Great Power Comes With Great Responsibilities"
वा ! कविता आवडली.
क्षितिजास पहुडली कंटाळली वीज
रेखले या काजळास अवनीच्या डोळा
काळ्या कागदास नक्षी चांदण्याची सजे
या कल्पना फार छान वाटल्या.
चोचीतल्या दाण्यालाही कोटराचा ध्यास
हे तितकेसे आवडले नाही. चेतनगुणोक्ती जरा जास्तच होते आहे असे वाटले :) आणि ते तर्काला धरूनही वाटले नाही. असो.
-- लिखाळ.
चालतं एकवेळ चालते पण चालत मात्र चालत नाही ;)
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी