मी ही निळा रंग निळा रंगांच्या जातं कुळा स्वयमेवा-रंग कधी खेळलो न मि ही खुळा स्वप्नांचा रंग नवा दिसवे तो बहु बरवा रंगुनीही जाइ त्यात दिसला तो आत्म खुळा रंगांचे देश नवे काय त्यात दिसत हवे? तो हिरवा हा पिवळा त्यातचि मी एक निळा रंगांनी काय दिले ? दालन ते बहुत खुले शिरूनी मग आत त्यात हो तू ही बहुत-बळा त्या गावी एकटाच नसतो कुणि सावळाच असला जरी कुणिही तसा तो असतो बहु विरळा रंगांची पंचमीच असते ती नित्य नवी त्यात दिवस-जोडताच असते ती बहुत हवी परी त्याच्या पाठून तू पाहि काहि दिव्य कळा धरिती कुणी एकट्यास लडबडती त्यास खास आवडते काही त्यास ?

रणरणत्या दुपारी एक पक्षी सिमेंटच्या गॅलरीत आला. तहानेने हा हा करीत होता. ‘ तहान तर संपत नाही. सहन काहीच होत नाही. उडू कसा, जगू कसा? एक झाड सापडत नाही!’ मी म्हणाले, ‘रहा माझ्या घरात!’ काचेच्या तावदानावर चोच मारीत म्हणाला, ‘आमच्या बापजाद्यांनी ते ही केलं. आरशांच्या मागे, दाराखिडक्यांच्या वर, अगदी तुमचे संडासबाथरूम ही सहन केले. आता, घरांनाही तेवढे उबदार कोपरे राहिले नाहीत.’ कोरडे डोळे पाणावत जराशाने म्हणाला, ‘भर दुपारी, निष्पर्ण वृक्षावर अंडी घालायची हिम्मत आता होत नाही. इतकं उडून दूरदुरून अन्न पाणी आणण्याची शक्ती आमच्यात आता राहिली नाही. आम्हाला सुखाने मिटू द्या. अखेरच्या श्वासासाठी एखादे पान

उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्नाच्या दाही दिशा तुजला बोलावतात सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया विसरलास जरी घरट्याला तरी आठवण ठेव ममतेची विसरलास जरी भूमीला तरी आठवण ठेव मातीची सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया जाशील सुखाच्या वाटेवर पण चालावे लागेल आधी दुखाच्या काट्यांवर. दिसतील अनेक मृगजळ पण भुलू नकोस त्यांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया भेटतील तुला अनेक दुष्ट तर काहीच सुष्ट मैत्री कर सुश्तांशी पण वैरी करू नकोस दुष्टांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्ना