मी संतान त्या अनादी अभोगी निर्मात्याचे कां असावे भय मजला कुणा भोगी मानवाचे ? मी चालतो धरुन कास सदा सत्याची कां बाळगावी भिड कुणा चित्रगुप्ताची ? मी प्रवासी त्या लखलखत्या मद्ध्यांनीचा कां असावा छंद मजला काळोख्या रात्रीचा ? जर आहे लक्ष माझे शिखर त्या हिमगीरीचे कां ओढीसी दु:ख मजला या ओसाड माळरानीचे ? जन्मजन्मांतरीचा दास त्या अनादी अनंताचा कां छळावा श्रावण मजला माझ्या गतजन्माचा ? आधार मज असे जगनियंत्याच्या शाश्वत वचनाचा कां असावा अविश्वास अंतरी या अफाट विश्वपसार्‍याचा ? |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (२०/१०/२०१०)

ती जुनी डायरीच सापडत नाहिये आज मला बघितली आहे का कुणी? इथेच तर ठेवली होती मी.. खिडकी जवळ, रायटिंग टेबल वर काल रात्री निजण्या पुर्वी... काल रात्र खूपच हवा होती अन खिडकी राहिली होती उघडी खोली तर गार पडली होतीच अन मला अशी काय झोप होती लागली... कुणास ठाउक काय घडले रात्री न कळले मज काही किती पानं फड्फडली असतील वार्यानं वाचले गेले असेल सर्व काही... माहीत नाही काय काय हरवले आहे त्या डायरी सोबत... जुने पत्ते होते काही.. आणि काही नावं विसरु नये कधीच.. त्या साठी लिहिलेली.. आत्ता आठ्वत नाहीत नीट..

रोजच्या जाण्याच्या रस्त्यावर होते एक झाड पिंपळाचे.. ते भेटायचा मला रोज.. मी ही थांबून कधी दोन शब्द बोलयचो त्याच्याशी लांबूनच बघायचे ते मला येतांना अन त्याची पानं हालायची.. मज अभिनंदनच जणू काही अन जवळ पोहोचताच एक थंड झुळुक वार्याची माझा घाम पुसायची असेच बघत भेटत राहिलो आम्ही कित्येक वर्ष..अविरत घरोबा खूपच वाढला होता तोवर भेटावयास कधी मग.. तिच्या आठवणींना ही घेउन जायचो सोबत कुणालाच समजली नाही आमुची संभाषणे अनुबंध मात्र अमुचे झाले होते अधिकच घट्ट.. मग मी पाहिली त्याची पिकलेली पाने अन, त्याने बघितले माझे केसांचे रंग बदळणारे नोकरी निमित्त, सोडावे लागले मग शहर मला अन घेतला मी त्याचा निरोप

नॅशनल जिऑग्राफिकमधील (फेब्रुवारी २०११) 'अंडर पॅरिस' या लेखामुळे आणि त्यातील काही छायाचित्रांमुळे सुचलेले हे मुक्तक.