मंगळावरील वसाहतीत प्रचंड धावपळ सुरु होती. तातडीने ग्रह सोडण्याचे आदेश आले होते. एक मोठी उल्का काही तासात मंगळावर आदळणार होती. काउंटडाऊन शून्य झाल्या क्षणी तिने बटन दाबले, तेव्हाच तिच्या आईचा फोन आला. तिच्या बाळला घेऊन आई स्पेसस्टेशनवरच भेटणार होती. “लवकर नीघ बाई...शेवटचे स्पेसशटल सुटण्याची वेळ झाली, बाहेर बघ उल्का चंद्रापेक्षा मोठी दिसते आहे.” आईचा आठवा फोन आला. “आम्ही एकटे जाणार नाही” आई निग्रहाने म्हणाली . “स्पेस शटल गेले... आता आकाशभर उल्काच आहे” आई रडतच म्हणाली. “आई....

गावातील पट्टीच्या पोहनार्याने मृतदेह ओढून आणला. पोलिस गाडी नी पाठोपाठ ऐंब्युलन्स निघाली. कोवळा मृतदेह पाहून डाॅक्टरना वाईट वाटले. “पोहता येत नाही तर खोल तलावात गेलाच का?” पांढरे शर्ट नी काळी पॅंट घालून जमलेल्यात सरांचं जोरदार आगमन झालं.

मी इन्स्पेक्टर अजय. अनेक चोरांना पकडणारा. माझ्या कपाळावर एक व्रण आहे. लहानपणी काकांनी मला मी त्यांचे पैसे चोरले म्हणून मारलं होतं. तेव्हापासून माझ्या कपाळावर आहे. आईलाही काकू खूप छळायची. त्याच रात्री माझ्या विधवा आईनं माझ्यासकट घर सोडलं. पुढं आम्ही एका महिलाश्रमात राहिलो. मला आईनं शाळेत घातलं. तीही प्राथमिक शाळेत शिक्षिका झाली. मी शिकलो. पोलीसदलात गेलो. आज आम्ही सन्मानानं जगतोय. माझ्या कपाळावरचा व्रण चाचपला की मी न केलेल्या चोरीबद्दलचा मार आठवतो. त्या दिवशीची चोरी कुणी केली ते मला माहीत आहे. माझ्या आईनं! होय आईनं. पण मी समजून घेतलंय तिला.

किती छान झोप लागली होती. लोक झोपू पण देत नाहीत. डोळे उघडले तर लख्ख प्रकाश! एलइडी लॅंप हं. मागच्या खेपेला कंदिल होता. अरे बापरे! म्हणजे पुन्हा सगळं नशिबी आलं. गमभन, पाढे, व्हफा, मॅट्रिक, नोकरी, लग्न, मुलंबाळं, हगेरीमुतेरी, त्यांचं शिक्षण, त्यांची लग्नं, त्यांची मुलंबाळं, त्यांची लग्नं, त्यांची मुलंबाळं, त्यांची लग्नं, त्यांची मुलंबाळं... ओ, शिट! रडू आवरेना. “काय पण वेडं विद्रूप टकलू माकड.” “अगं, अस का बोलतेस...” “अहो असच बोलायचं असतं. नाहीतर आपलीच दृष्ट ..

सगळ्या चिंतांनो, त्राग्यांनो, तणावांनो, भित्यांनो.. रोज थोडंथोडं नका छळू. तुमची युनिटी करा आडरानात गाठून मुंडी मुरगाळा विषय संपवा सुटकेची एकही आशा ठेवू नका इकडे पहा मी इथे ह्या बुडबुड्यात आहे या आणि पहा जिवंतपणाची कसलीही सळसळ तुम्हाला दिसणार नाही. हा बुडबुडा आपोआप फुटायची वाट बघत मी पडून आहे.. मी स्वतःहून तो फोडणार नाही तेवढी ऊर्जाही माझ्यात नाही आणि ज्या रस्त्याचा शेवट माहित नाही, त्या रस्त्याने कधी गेलो नाही.. म्हणून तुम्ही सगळे मिळून या मला उचलून उघड्या जगात फेका दोन दिवसांच्यावर मी टिकणार नाही शब्द देतो..! बाकी कसाही असलो तरी, मी शब्दाला जागणारा माणूसाय..! कारण शब्दांशिवाय दुसरं काही आ

वडाच्या झाडाखाली एका टपरीवर, तू छान सिगरेट ओढत असतेस खोकत खोकत का होईना, धुराचे लोळ हवेत सोडत असतेस तुझा तो बॉयफ्रेंड, तुझी पर्स पकडून उभा असतो तुझ्यासाठी आता तो, दुसरी शिलगावून देणार असतो त्या काळोखातून बाहेर, कोणीतरी येताना तुला दिसतो त्या आकृतीकडे बघून, तुला मोठा धक्का बसतो!! “मग पुढे काय होतं?” “मला काय माहित?” “म्हणजे? तू ही कविता केली नाहीस?” “नाही ना, तुमच्या ऑफिसच्या बॅगमध्ये हा कवितेचा कागद सापडलाय” असं म्हणत आमच्या हिने गॅस पेटवला. “पण मग अशी कविता कोणी केली? आणि कशाला? स्ट्रेंज…” तेवढ्यात मला मोबाईलवर कॉल येतो, मी कॉल घेतो. “हॅलो पप्पा, आपली चिनू ताई परत सिगरेट ओढतेय”

"फूट्बोर्डवर पाय ठेवा तुम्ही", अभिरुपने चालत्या ट्रेन पकडणार्या मुलीच्या बखोटीला धरुन आत घेतले. "काय वेंधळेपणा, कशाला धावती ट्रेन पकडता?" "सॉरी चुकले. घरुन फोन आलेला की त्वरित घरी ये…" "इथं लगोपाठ ट्रेन असतात. दुसरी मिळाली नसती का?" ती ओशाळली, आतमध्ये सरकली. तो सांताक्रुझला उतरला आणि खिसे चाचपडु लागला. मागोमाग ती. "काय झालं?" "शट! मगाचच्या गडबडीत आईने मुलीकडच्यांचा एक पत्ता दिलेला तो कागदच उडुन गेला. मी सांताक्रुझचीच, पत्ता सांगाल?. "साफल्यनगर" "समोरचीच कॉलनी, मी तिथेच राहते.