ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;) कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे... हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे? 'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे.. रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे? तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे? लपावे जरासे अशी रूम नाही.. करी तात वेडा पहारा खडा असे बंधुही ज्या मुलीचा घिसाडी..

"हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा" चिंतन करताना.शेक्स पीअर च्या नाटकातल वाक्य आठवल."हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा" स्विमिंग पुल मधें, लहान मुलीं, कोवळ्या कळ्या पोहण्याचा ड्रेस घालुन पाण्यात पोहत होत्या.. पाणि एकमेकांच्या अंगावर उडवत होत्या.. निळ्याभोर पाण्यांत मासोळ्या पोहतात असे वाटत होते.... गावात लहान मुलि डोक्यावर हंडा घेउन झपाझप चालल्या होत्या. झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता. नदिच पाणी आटल होत.. आत पात्राजवळ खोल खड्डा खणुन झीरपलेल पाणी करवंटीन हंड्यात भरायच होते पीण्यासाठी, झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता सोसायटीच्या आवारात मुल उभी होती. इस्त्रीचा कडक शाळेचा ड्रेस चकाचक शुज,मोजे,

पुन्हा नवी धून छेड, जुने राग गाऊ नको वाट चुकवेल वाट, वळणांनी जाऊ नको रानवारा अंगणात, गुणगुणेल कानात, तुला वेळूच्या बनात बोलावेल; जाऊ नको धुंद केवड्याचे रान, गंधमुग्ध पान पान, हरपून गेले भान, असे वेड लावू नको माझ्या भाळी गोंदले तू गर्द पळसाचे ऋतू भावबंधाचे हे सेतू ओलांडून जाऊ नको येता सांज अंधारून, कशी निघू रे घरून? काळवेळ विसरून आर्त साद देऊ नको नको घाई, जरा थांब; पावसात चिंब चिंब ओंजळीत चार थेंब, टिपून ते घेऊ नको