देहफुले उमलवून मुक्त तू उन्मुक्त तू तुफानी प्रीत सरी उधळूनी रिक्त तू झेलूनी तुझा प्रपात नखशिखान्त नाहते प्रणयाचा मी मरंद मनमुराद चाखते दाहक कोसळ तुझा उतरतो नसानसात मदहोशी पसरते गात्रातून अंतरात वितळते मिठीत मुग्ध बेहोषी धुंद धुंद उन्मेषी श्वासांची लयकारी मंद मंद जयश्री अंबासकर

चार चौघांसारखे आयुष्य माझे चालले चार चौघांसारखे त्यालाच मी ही कोसले स्तब्ध आहे केवढे पाणी तुझ्या डोहातले स्वप्न एखादे जणू आतून आहे गोठले घेतल्या काढून त्यांनी शृंखला पायातल्या वाटले मी मुक्त झालो; पाय तोवर तोडले दोष हा त्यांचा कसा? जर टाळले त्यांनी मला मीच मूर्खासारखे मुद्दे विरोधी मांडले मी किती ठोठावले पण दार ते उघडेच ना का असे माझ्यावरी माझेच मन रागावले? हाय! छळवादी किती आहे सुखाचे फूल हे मी पुरा कोमेजलो तेव्हाच का ते उमलले? पत्थराला धडकुनी फुटल्या किती लाटा जरी भंगले नाही तरी नाते कधी त्यांच्यातले ह्याचसाठी सामना करण्यास घाबरतो तुझा पंच, खेळाडू, नियम! सारे तुझ्या गोटातले

मृगजळामागे धावत राहिलो वाळूचे इमले बांधत राहिलो लाटेकडे दुर्लक्ष झाले अन् चुकले हिशेब मांडत राहिलो सुखांच्या बेरजा करता करता समाधान वजा करत राहिलो पत्त्यांचा बंगला सावरण्यासाठी वार्‍याला विरोध करत राहिलो पुढे जायचे अन् पुढेच जायचे मागचे सारे विसरत राहिलो काय सापडले माहीत नाही खूप काही हरवून बसलो