मनात माझ्या तुझीच गीते लिहून गेलो... अता उराशी कसा धरावा किरण तरी मी दिशादिशांचा प्रकाश मोठा बनून गेलो.. तुझ्याविना मी मुकाच येथे थिजून गेलो मनात माझ्या तुझीच गीते लिहून गेलो... मलाच कळते ..नसेच ही वाट ओळखीची ... तरी कशी पावलांस या ओढ लागलेली? पुन्हा पुन्हा मी इथेच येतो तुझ्याच दारी.. असाच चकवा मला तरी का छळून गेला? कशास बांधू उगाच त्या आठवांस आता?

मनोगतावर हे विडंबन आधी प्रकाशित झालेआहे. आमची प्रेरणा संदीप खरे यांची अप्रतिम कविता आताशा मी फक्त रकाने दिवसांचे भरतो. जाग नको मज कसलीही अन् ताप नको आहे जाणीव कुठली?

यारो सितम अब ना सहो खोलो जुबाँ चूप ना रहो फिरकापरस्तों से कहो करते रहो मश्के-सितम हम ने भी खायी है कसम या तुम नहीं या हम नहीं माना फुजूं है हौसला ये जंग का है मरहल्ला आसाँ नही है फैसला इतना तो होगा कम से कम या तुम नहीं या हम नहीं रुत अश्क बारी की गयी अब शोला बारी चाहिये हर हमला भारी चाहिये हर जर्ब कारी चाहिये सर हो के तलवार खम या तुम नहीं या हम नहीं तुम हो हिसार अंदर हिसार और अपनी सफ में इतशाद है खेल अभी जीत-हार हम को भी होने दो बहम या तुम नहीं या हम नहीं -कैफ़ी आज़मी सदर कविता ही उर्दू असून तिचा आस्वाद येथील वाचकांनादेखील घेता यावा या हेतूने इथे देत आहे.

संस्कृत भाषेत या चार ओळी सुचल्या त्या इथे देत आहे.