देव होता, देव आहे, असेल पुन्हा भावनेच्या ओलाव्यातून रुजेल पुन्हा. कधी माणसाच्या अंतरंगातून डोकावतो आभाळाच्या सावलीतून पाहील पुन्हा. नेमके फासे तो फेकतो नेहमी इथे नेटके दान नशिबी तो देईल पुन्हा . भक्तिभाव जेव्हा उचंबळून येतो सुगंध बनून मनातून फुलेल पुन्हा. माणसाने माणसाशी माणसासम वागणे माणसातूनच देव जन्माला येईल पुन्हा. शब्द होता कान्ह्याने गीतेतून पेरला आज नाही तर उद्या जन्म घेईल पुन्हा. ----अभय बापट

बालपण...... साखर झोपेच्या वळणावर अंदोलत स्वप्न हिंदोळ्यावर बांग कुणाची येता कानी विरून गेली सारी कहाणी तरूणपण...... विझल्या साऱ्या चांदणठिणग्या बघा बघा ती पहाटफुटणी छोट्या टीचभर खळगीसाठी धरावी आता वाट ही कुठली दगड मातीच्या रस्त्यामधूनी दिसेल काही अमोघ अद्भूत धावत होतो उर फुटोस्तर हाती आले मृगजळ सुंदर म्हातारपण...... झाली आता चांदणसंध्या चक्क कळाले भ्रमनिरास होणे ओलांडून क्षितिजाचे कुंपण उरले फक्त मार्गस्थ होणे