आत्मपॅम्फ्लेट सिनेमा चांगला आहे, सिनेमाची सुरुवात भन्नाट आणि खुसखुशीत वाटते. ऐंशी नव्वदच्या दशकातली ही सगळी कथा आपल्या अनेकांच्या जीवनात अशी कथा घडून गेलेली असते. त्यामुळे कथेतल्या घटनांशी आपली नाळ जुळते. शाळा आणि शाळेतलं एकतर्फी प्रेम. राजकीय सामाजिक कटुता. मनातला गोंधळ हे सगळं शाळेत घडतं आणि सिनेमात येतं. राजकीय सामाजिक घटनांवर बोट ठेवण्याचा तो एक प्रयत्न वाटतो. अर्थात, थोडा बटबटीतपणा जातीयदरी- घटना हे सत्य जरी असले तरी, सिनेमा रुळ सोडल्यासारखा उत्तरार्धात भटकतो असे वाटले. असे असले तरी, हरिश्चंद्राची फॅक्टरी नंतर, आत्ताच प्रदर्शित झालेला वाळवी सारख्या चित्रपटाचे लेखन दिग्दर्शन करणा-या परेश मोकाशे यांनीच आत्मपॅम्फ्लेटचंही लेखन केलं आहे म्हणून आपण रसिक वेगळ्या सिनेमाची अपेक्षा करतो आणि तो ती पूर्णही करतो, त्यांच्या सिनेमाला प्रेक्षकांची दादही मिळते. सिनेमाची ओळख आवडली. लिहिते राहावे. पुलेशु. -दिलीप बिरुटे

आत्मपॅम्फ्लेट पूर्वार्धात खळखळून हसवतो, मध्यांतराच्या जवळ दोन-तीन (किंवा सात-आठ पकडा) शहाणपणाचे डोस पाजतो. हसून झाले, शहाणे केले आता चित्रपट पुढे काय गंमत करणार या उत्कंठेत प्रेक्षक रमायच्या आत चित्रपट चक्क "आता यापेक्षा आणखी काय वेगळा अनुभव देणार तुम्हाला?" या थाटात प्रचंड वेगाने धावत मुक्कामी पोहोचतो. तरीही सर्वसामान्य माणसाला आवडेल असाच चित्रपट आहे. मी बऱ्याचशा मित्रांना बळजबरीने चित्रपटगृहात नेऊन दाखवला होता. सगळ्यांनी नंतर आभारच मानले. परेश मोकाशे निराश करत नाही.

कुठे बघायला मिळतो हा चित्रपट ?

आत्मपॅम्फ्लेट सिनेमाच्या पुढे मागे "३ अडकुन सीताराम " हा मराठी चित्रपट बघायला मिळाला .