आयुष्य हाॅस्पीटल मधे गेले. बरेचदा वेगवेगळ्या बाह्यरुग्ण विभागाच्या प्रतीक्षा खोलीत वेळ घालवायचो रोगी म्हणून नव्हे तर एक आरोग्य कर्मचारी म्हणून. अशाच गोष्टी तिथे ऐकायला मिळतात. एक जबरदस्त कादंबरी,कथासंग्रह बनू शकतो. प्रतीक्षा खोली हे सर्वार्थाने योग्य नाव आहे. एक वाट पाहणे... कधी जीवघेणे कधी कंटाळवाणे वाट पाहता पाहता जड झाले ओझे म्हणत.... कधी विरून जाणे एक वाट पहाणे कंटाळवाणे.... लेख आवडला.

लेख छान आहे. कोणालाच आजारपणासाठी हॉस्पिटलला जायला लागू नये.

एका जवळच्या व्यक्तीच्या आजारपणात मुंबईतील टाटा कर्करोग रुग्णालयात काहीवेळा गेलो होतो. नंतर काही प्रसंगी मुंबईतीलच के ई एम, कुपर या महापालिकेच्या रुग्णालयात जायचा योग आला. योग हा शब्द मुद्दामच वापरत आहे. या ठिकाणी नजरेस पडत असलेल्या रुग्णांचे, रुग्णांच्या नातेवाईकांचे चेहरे बघितले की आपण किती सुखी आहोत, नशीबवान आहोत हे जाणवते. सर्वांसी सुख लाभावे, तशी आरोग्य संपदा; कल्याण व्हावे सर्वांचे, कोणीही दू:खी असू नये! ही प्रार्थना रोज झोपण्यापूर्वी आपसूकच म्हटली जाते.