ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी.. ८

या आधी: ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी.. ७
सुमा

 

सुमा गावातले सुमा ऍक्वेटिक पार्क आणि तेथील डॉलफिन शो आम्हाला कधीपासून खुणावत होता.शेवटी एका रविवारी तो योग आला.सुमा स्टेशनातून बाहेर पडले की आपण थेट पुळणीवरच उतरतो.समोरच दिसतो मंद गाजा देत असलेला प्रशांत महासागर!माडपोफळीऐवजी सायकस,पाईनची बनं!उन्हाळ्यातल्या उबदार शनिवार,रविवारी बरेच जण सायकली घेऊन किवा गाड्यात तंबू आणि कुत्र्यामांजरांसकट सारे कुटुंब भरून येथे येतात,डिंग्या,होड्या घेऊन पाण्याच्या लाटांवर स्वार होतात,समुद्राच्या कुशीत पोहायला जातात,बार्बेक्यू लावतात, चटया पसरून पहुडतात नाहीतर चक्क कागद आणि रंग घेऊन किनार्‍यावर वाळूत चित्र काढत रमतात.

एरवी शांत असणार्‍या त्या किनार्‍यावर तर उन्हाळ्यात जत्राच भरते. सगळ्या किनाराभर पालं ठोकली जातात,प्रत्येक स्टॉलवर ढिंच्याक संगीत चालू असतं, होड्या,वॉटर स्कूटर्स ,तंबू,चटया,बार्बेक्यू करायला ग्रील्स सुध्दा भाड्याने मिळतात.वाळूत फुटबॉल,व्हॉलीबॉल पासून कुस्त्यांपर्यंत खेळ चालू असतात.खानपानाचे स्टॉल लावलेले असतात.चक्क बुढढीके बाल आणि बर्फाचे गोळे सुध्दा मिळतात.घसा बसेपर्यंत बर्फाचे गोळे खात,वाळूचे किल्ले करत,पाण्यात परत परत जात कितीतरी वेळ अगदी लहान होऊन बागडलो.
 

पायाला गुदगुल्या करणार्‍या त्या पुळणीतून चालत आम्ही ऍक्वेटिक पार्क गाठले.सी ऑटर्स,पांढरे शार्क्स,महाकाय कासवं आणि खेकडे,जेलिफिश,ऑक्टोपस आणि परमेश्वराच्या पहिल्या अवताराची अनंत रुपं पाहताना भान हरपतं.ऍमेझॉनचं खोरंच तिथे उभं केलं आहे.झाडापानातून,जंगलातून वाट काढत आपण एका पाण्याच्या बोगद्यात येतो.काचेचा बोगदा तो!खाली,वर,डाव्या,उजव्या सर्व बाजूना पाणीच पाणी आणि त्या पाण्यात सळसळणारे मासे!काचेपलिकडून एखादा अवाढव्य मस्यराज अगदी आपल्या जवळ येऊन विचारपूस करतो तेव्हा आपल्यात आणि त्याच्यात फक्त एका काचेचं अंतर असतं!  येथील 'फिश लाइव शो ' अशा पाटीने फार कुतुहल निर्माण केलं होतं मनात म्हणून तो शो पहायला थांबलो.एका ललनेने एका फिशटँकची एक कळ फिरवली त्याबरोब्बर एक बोर्ड टँकमध्ये लटकायला लागला.गटागटाने तेथे मग मासे आले.त्यांनी तोंडात पाणी घेऊन त्या बोर्डावर पिचकार्‍या मारल्या त्याबरोबर त्यावर लावलेले 'खाणे' खाली पडले ,ते मटकावून मासे सळसळत निघून गेले.थोड्या वेळाने दुसरा गट आला त्यांनीही तसेच केले. असे ३,४ गटांच्या पिचकार्‍या पाहून आम्ही पुढच्या टँककडे वळलो.त्यामध्ये सी इलची जोडी आळसावून पहुडलेली होती. टँकच्या तळाशी असलेल्या वाळूवर नुसते पसरलेले इलद्वय पाहण्यात आम्हाला काही विशेष स्वारस्य वाटले नाही आणि आम्ही पुढच्या टँककडे जाणार तेवढ्यात त्या मघाचच्याच ललनेने ह्या टँकमध्ये काही लहान,लहान जिवंत मासे सोडले. पाण्यात मासे सळसळू लागले आणि इलच्या जोडीच्या नजरेला पडले.त्यांच्यात शिवाशिवी सुरू झाली.इलना लहानगे चुकवण्याचा प्रयत्न करू लागले.पण लक्षात आले की तो खेळ नव्हता.जीव वाचवण्याची धडपड होती ती! इलची शिकार होती ती.जीवो जीवस्य जीवनम्।थोडेसे उदास होतच आम्ही पुढे निघालो.समुद्री सॄष्टीतले सारे जलचर ,उभयचर पाहत पाहत आम्ही डॉलफिनशोच्या जागेकडे निघालो. डॉलफिनसानना भेटण्याची ओढ असल्याने जरा लगबगीनेच आम्ही अगदी मोक्याची जागा पकडून बसलो.मंद संगीत सुरू होतं आणि समोरील पाण्यात डॉलफिनस् ची सळसळ सुरू होती. "कोन्निचिवा!"(हॅलो!) म्हणत एका जपानी बालेने संवाद साधायला सुरुवात केली.तिने आधी बोलावले सीलना! महाकाय,अवजड आणि जरा कुरुपच म्हणावेत असे ते सील आले आणि त्यांनी थोडावेळ डोंबार्‍याचा खेळ केला.मग आले पेंग्वीन सान!दुडुदुडु धावत ते दुसर्‍या टोकाला गेले आणि पटकन पाण्यात उड्या मारून सुळ्ळकन नाहीसे झाले.आम्ही मुख्य नायकांची वाट पाहत होतो एवढ्यात दोघी ललना आल्या ,एक मोठ्ठे "कोन्निचिव्हा"! आणि संगीताच्या तालावर त्यादोघींच्या गिरक्या सुरू झाल्या आणि पाण्यात एकदम हालचाल जाणवली.आत डॉलफिन्सच्याही गिरक्या सुरू झाल्या होत्या.ते गिरक्या घेतघेत उलटी उडी मारून,शेपटी वर करून ऐटीत उभे रहायचे.एकजण पाण्यात रिंग उंच धरुन उभा राहिला आणि डॉलफिनसानने एखाद्या कसरतपटूसारखी त्या रिंग मधून उडी मारली .. सिंपली मार्वलस!!! 

 

संगीताच्या वेगाबरोबर डॉलफिन्सच्या गिरक्यांचा आणि उड्यांचाही वेग वाढला.पाणी बाजूला सारत,उंच उसळी घेत,आम्ही तुमच्याशी मैत्री करत आहोत असे सांगणार्‍या त्या हालचाली,त्यातली नजाकत,तो डौल केवळ अप्रतिम!पुढे अनेक ठिकाणचे डॉलफिनशो पाहिले पण सुमामधला तो खेळ मात्र त्यासम तोच!त्यांना सायोनारा करून जड पावलांनी तेथून पुळणीवरून चालत निघालो.परतीच्या वाटेवर तो तेजोमयी सूर्यही आम्हाला निरोप देत होता.