चित्राचे नाव : राम भरत भेट चित्रकाराचे नाव (कालखंड) : श्री.भवानराव पंतप्रतिनिधी - बाळासाहेब - अर्थात "औंधाचा राजा" इंटरनेटवरील लिंक: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/be/Rama-Bharata-Paduka.jpg सर्व चित्रांची लिंक : https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Chitra_Ramayana चित्र: टिप्पण्णी : श्री. भवानराव पंतप्रतिनिधी अर्थात बाळासाहेब ह्यांनी रामायणातील प्रसंगांवर काढलेले चित्ररामायण हे नितांत सुंदर पुस्तक. त्यातील रामायणातील सर्वात सुंदर क्षणावरील हे सुंदर चित्र ! हे पुस्तक हार्डकॉपी स्वरुपात संग्रही असावे अशी खुप इच्छा आहे पण अनेकदा औंध संस्थानात जाऊन देखील हे पुस्तक काही मिळाले नाही. बघु, रामाच्या मनात येईल तेव्हा नक्की मिळेल हे पुस्तक !

मस्तच...

या चित्रातल्या स्त्रिया पाचवारी साड्यांत का दाखवल्या आहेत हा प्रश्न पडला.

चित्राचे नाव : नहुषाचे पतन (अगत्स्य महिमा) चित्रकाराचे नाव : खराटे एम ठिकाणः अगत्स्य ऋषी आश्रम, अकोले महाभारतातील वनपर्वातील आजगर उपपर्वात ह्याचे सविस्तर वर्णन आहे. तदैश्वर्यं समासाद्य दर्पो मामगमत्तदा | सहस्रं हि द्विजातीनामुवाह शिबिकां मम || ऐश्वर्यमदमत्तोऽहमवमन्य ततो द्विजान् | इमामगस्त्येन दशामानीतः पृथिवीपते || न तु मामजहात्प्रज्ञा यावदद्येति पाण्डव | तस्यैवानुग्रहाद्राजन्नगस्त्यस्य महात्मनः || आपल्या तपसामर्थ्याने स्वर्गात गेलेला नहुष गर्वोन्मत्त झाला आणि सहस्त्र द्विज त्याची पालखी वाहू लागले. मदांध झालेल्या नहुषाने पालखी वाहणार्‍या अगस्त्यांना लाथ मारली. रोधित अगस्त्यांनी नहुषाला सर्प होऊन पृथ्वीवर पतन होण्याचा शाप दिला.

चित्राचे नाव-चिडलेला रावण कैलास पर्वत उचलायचा प्रयत्न करतांना चित्रकाराचे नाव-ओंकार रविंद्र जोशी(आधुनिक काळ) चित्रांसाठी इन्स्टाग्रामवर दुवा-ओंकाराच्या रेषा https://www.instagram.com/bharatiya_chitrakatha?igsh=MWk0bTBnZnl6YmVkdw== चित्रशैली -पेन्सिल रेखाटन आणि रंगभरण चित्रकथा- रावणाने शिव आणि नंदीची थट्टा केली. आपल्या स्वामीच्या अपमानामुळे संतप्त झालेल्या नंदीने रावणाला शाप दिला की वानर त्याचा नाश करतील. या बदल्यात, रावणाने नंदीच्या शापाने चिडलेल्या कैलासला उखडून टाकण्याचा निर्णय घेतला आणि पुढे जाण्यास असमर्थता दर्शविली. त्याने आपले सर्व वीस हात कैलासाखाली ठेवले आणि ते उचलायला सुरुवात केली. *** काय आवडले चित्रकार ऐतिहासिक प्राचीन पौराणिक कथा,देवी देवता यांचे निरागस पेन्सिल रेखाटन करत त्यात गडद लाल,निळे ,हिरवे रंग भरतात.साकारलेले रेखाटन निरागसतेने भरलेले असते तसेच आताच्या काळातील मुला मुलींना ही सहज आकर्षून घेते. *** इतर आवडलेली चित्रे म्हणजे माहेरवाशीण पार्वती आणि चैत्र गौर यात कांचनहिरव परकर पोलके,ठसठशीत नथ,अंबाडा, चेहरा त्यावरील सुमधुर हास्य कायम प्रसन्न वाटत राहते. चैत्रगौर माहेरवाशीण पार्वती

व्वा .. रावणानुग्रहाच्या कलाकृती आणि माहिती रोचक मनोरंजक आहे ! किती संपन्न साठा आहे आपल्या कडील पौराणिक कथांचा !

चित्राचे नाव : विराटसभेतील द्रौपदी अवमान चित्रकाराचे नाव : राजा रवि वर्मा चित्रशैली : भारतीय (?) इंटरनेटवरील लिंक : https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Draupadi_humiliated_RRV.jpg/1280px-Draupadi_humiliated_RRV.jpg सर्व चित्रांची लिंक उपलब्द असल्यास त्याची लिंक : https://commons.wikimedia.org/wiki/Raja_Ravi_Varma चित्र : टिप्पण्णी : हे राजा रविवर्मा च्या अनेक अभिजात चित्रांपैकी माझे आवडते एक चित्र ! मला महाभारतातील विराटपर्वातील हा प्रसंग नक्की आठवत नाही . कॉलिंग @ प्रचेतस .

चित्राचे नाव : The Birth of Venus चित्रकाराचे नाव: Sandro Botticelli इंटरनेटवरील लिंक : https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Sandro_Botticelli चित्र : https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Sandro_Botticelli_-_La_nascita_di_Venere_-_Google_Art_Project_-_edited.jpg/1280px-Sandro_Botticelli_-_La_nascita_di_Venere_-_Google_Art_Project_-_edited.jpg टिप्पण्णी : कसलं अफलातुन चित्र आहे हे ! मला वाटतं की चित्रकार , शिल्पकारांच्या कलेतुन तत्कालीन समाजाच्या सौंदर्याच्या व्याख्या दिसुन येतात. जसे मायकल अँजेलोचा डेव्हिड हे पौरुषत्वाचे , तत्कालीन पुरुषाच्या सुंदरतेच्या व्याखांचे चित्रण आहे तसे ह्या चित्रातील व्हिनस ही तत्कालीन स्त्रीत्वाचा , स्त्रीसुलभ सौंदर्यांच्या व्याख्यांचे चित्रण आहे !

१) बिहार मधल्या जयनगर येथील नेपाळ रेल्वेच्या अखत्यारीतील रेल्वे स्टेशनच्या तिकिटघरात लावलेले राम-सिता विवाह प्रसंगाचे चित्र... (काळ माहिती नाही)

२) जनकपुरच्या जानकी मंदीराच्या एका दालनात लावलेले राम आणि सिता होलिकोत्सव साजरा करतानाचे चित्र... (काळ सोळा ते विसाव्या शतकातला कुठलातरी)

वरील दोन्ही चित्रांच्या शैली बद्दल अनभिज्ञ आहे. कॄपया जाणकारांनी, विशेषतः चित्रगुप्त काकांनी त्यावर प्रकाश टाकावा!

दोन्ही चित्रे मधुबनी शैलीची वाटतात. पेकी नेपाळ मधले जास्त परिष्कृत (उदा. दिल्लीत विकली जातात तशी) तर जानकी मंदिरातले जास्त 'गावठी'. लोककलेतील असल्याने 'गावठी' जास्त 'Jenuine' म्हणावे का? दोन्ही आधुनिक काळातली असावीत. (एकविसाव्या शतकातील सुद्धा असू शकतात)

https://lh3.googleusercontent.com/ci/AL18g_SNJ1LqchOFZLrKoiHMrI1fHirmVNdS6KgAsu5kfRXdUbm-ieDnLiz44qR1APfN9rq0W5ksQHo=s1200 आकारः 40 x 53 cm. अठराव्या शतकाचा उत्तरार्ध. (शैली नक्की माहीत नाही) हे चित्र दिल्लीच्या राष्ट्रीय संग्रहालयात आहे. रावणाने सीतेचे अपहरण केल्यानंतर, रामाने तिच्या पुनर्प्राप्तीसाठी वानरसेनेच्या मदतीने युद्ध करण्याचा निर्णय घेतला. विस्तीर्ण महासागर ओलांडून, वानर-सेनेने लंकेला वेढा घातला. येऊ घातलेल्या युद्धामुळे होणारा प्रचंड विनाश आणि रक्तपात टाळण्यासाठी, रामाने अंगद या वानर राजपुत्राला रावणाकडे दूत म्हणून त्याच्या दरबारात पाठवले. अंगदाने रावणाची समजूत काढण्याचा खूप प्रयत्न केला, पण व्यर्थ. रावणाने आपल्या सेवकांना अंगदाला पकडण्याची आज्ञा दिली. त्याला पकडण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या सेवकांना झटकून अंगद रावणाच्या महालाच्या छतावर उडी मारून परत तळ ठोकलेल्या वानर सैन्याकडे आला. --- चित्रात रावणाचा सोन्याचा अभेद्य किल्ला डावीकडे क्षितिजापर्यंत पसरलेला दिसत असून त्यातील एकमेकांशी जोडलेले सोनेरी महाल, मंडप आणि बुरूज सूर्यप्रकाशात तळपत आहेत. रावणाच्या महालातील दृश्य, रावण, राक्षस, अंगद वगैरे दिसत असून आकाशात अंगद रावणाच्या महालाकडे उडत असताना दिसतो आहे. खाली वानरसेनेच्या तुकड्या तटबंदीजवळ आतुरतेने हल्ल्याच्या आदेशाची वाट बघत आहेत. अगदी उजवीकडे राम, लक्ष्मण, रावणाचा भाऊ विभीषण आणि वानरसेना दिसते आहे. रावणाला संदेश देऊन परतलेला अंगद रामाला नमस्कार करत असून राम त्याला आशीर्वाद देत आहे. या लहानश्या चित्रात बारीकसारीक तपशीलही कमालीच्या कसबाने चित्रित केलेले दिसतात. एवढ्या लहान आकारात चित्रित केलेली घटना आणि तपशील पाश्चात्त्य पद्धतीच्या चित्रणात अशक्यप्राय वाटते. भारतीय आणि पाश्चात्य चित्रकलेतील भेद समजून घेण्यासाठी खालील लेख उपयोगी ठरावा : चांदबीबी आणि मादाम पोंपादूर : भारतीय आणि पाश्चात्त्य कलेतील भेद https://www.misalpav.com/node/26407

चित्रकाराचे नाव- अमांडा हर्जमन (कॅनबेरा) काळ-अर्वाचिन अमांडाची इतर चित्रे-https://cargocollective.com/amandaherzman शैली-वनस्पति आणि लोकसाहित्यकार कलाकार.वनस्पती आणि बुरशी, त्यांची पौराणिक कथा, कल्पनारम्य, इतिहास आणि लोककथा यांच्या विलक्षण जगाचा शोध घेतो. याच्या चित्रांची ओळख कृष्णाच्या गोष्टीतल्या पारिजातक हरण कथेसाठी चित्र शोधतांना झाली. चित्र -पारिजात -सूर्य प्रेमकहाणी कथा-पारिजात एक पृथ्वीवरील राजकन्या होती.तिने आपले हृदय सूर्याला अर्पण केले होते. सुरुवातीला सूर्याने पारिजाताच्या भावनांकडे लक्ष दिले नाही पण कालांतराने पारिजाताच्या भक्तीने त्याला जिंकले. तो तिच्यावर खूप प्रेम करत होता, इतका की तो आकाश सोडला आणि तिच्याबरोबर काही वेळ घालवण्यासाठी पृथ्वीवर आला. तथापि, पृथ्वीवर काही ऋतू घालवल्यानंतर सूर्य अनिच्छेने आपल्या निवासस्थानी निघून गेला (कारण पृथ्वी सूर्यासाठी अनुकूल वातावरण नव्हती). या निर्णयाने पारिजाताचे मन दु:खी झाले आणि तिने सूर्याचे अनुसरण करण्याचा निर्णय घेतला. तथापि, त्याच्या उष्णतेच्या तीव्रतेने ती जळून राख झाली. यामुळे सूर्याला खूप दुःख झाले. पारिजाताला तिच्या राखेतून उगवलेल्या झाडाच्या रूपात दुसरे जीवन देण्याचे त्याने ठरवले. या झाडाला चमकदार केशरी हृदयांसह पांढरी फुले आहेत - सूर्य नेहमी तिच्या हृदयात राहतो याचे प्रतीक. असे म्हटले जाते की सूर्य रोज रात्री तिला भेटतो आणि तिचे चुंबन घेतो, त्यामुळे फुले सुगंधित होतात. तथापि, पारिजाताला अजूनही सूर्याची किरणे सहन होत नाहीत - पहाटेच्या वेळी पहिल्या किरणांच्या दर्शनाने फुले गळतात. पारिजातच्या मृत्यूनंतरही सूर्यावर असलेल्या बिनशर्त प्रेमाची आठवण करून देणारी फुले वेदनेच्या अश्रूंसारखी वाहतात.