लष्कराचं ऑडिट असतं बाबा! चीनी/ कोरियन नौका असती तर आकडे नक्की 'चुकले' असते. ;)

खरे काका, तुमचे लेख म्हणजे नेहमी पर्वणी वाटते. दर वेळेला तसा प्रतिसाद लिहितोच असे नाही, पण वाट जरूर बघतो. पुभाप्र...

तंतोतंत

हेच म्हणतो. उंदीर अन झुरळांचा किस्सा मस्तच!!

.

असेच म्हणते

DRDO वाले फक्त झुरळे मारायला होते. एवढी झुरळे बघून त्यांना पण झीट आली. परमेथ्रीन एवढे परिणामकारक असेल असे त्यानाही वाटले नव्हते.त्यांना ब्लू रूम मध्ये सरकारी खर्चाने पाजलेली स्कॉच त्यांना चांगली आठवत असेल.पण ते उंदरांचे औषध देऊन निघून गेले. बाकीचे श्राद्ध आम्हीच उरकले होते.

सुबोध खरे सांगतीलच, पण माझ्या अंदाजाने काही हरकत येऊ तरी नये. ह्यात काहीही संवेदनशील माहिती बाहेर येत नाहीये. लेख तर मस्तच.

साहेब, हि माहिती कोणत्याही तर्हेने शत्रूच्या उपयोगी नाहीकिंवा ती गुप्त वा वर्गीकृत नाही . उलट याच्या पेक्षा खूप जास्त माहिती जालावर उपलब्ध आहे. याशिवाय मला निवृत्त होऊन ५ वर्ष्पेक्षा जास्त कालावधी झाला आहे त्यामुळे आता हि माहिती गोपनीयतेच्या पडद्याच्या बाहेर आहे तसेच विक्रांत हि नौदलाच्या सेवेतून निवृत्त झालेली बोट असल्याने त्याबद्दलची माहिती कोणत्याही तर्हेने गोपनीय नाही. चिंता नसावी आपल्या काळजी बद्दल मी आभारी आहे

शुची ताई नाहीतरी कोणताही नवरा हि बायकांसाठी डोकेदुखीच असते (असे ऐकले आहे). किंवा असून अडचण नसून खोळंबा. त्यात तो आग्रही शिस्तप्रिय वगैरे असेल तर झालेच. वर लष्करात असेल तर बघायलाच नको. यावर एक श्लोक आठवतो आहे आधीच मर्कट तशातची मद्य प्याला त्यावरी त्यास वृश्चिक दंश झाला तत्पश्चात झाली त्यास भूतबाधा काय वर्णू मी कपिच्या लीला अगाधा

डॉ खरे.. नेशन वाँट्स टू नो....

बापूसाहेब आपला प्रतिसाद मी पाहिला नाही/ नजरेतून सुटून गेला. क्षमस्व. विक्रांतचे वजन १९००० टन इतके होते आणि विराट २८,००० टन. पण विक्रांत खाली जास्त निमुळती होती आणि विराट गोलाकार असल्यामुळे बोट लागणे हा प्रकार विराट दीडपट मोठी असूनही तेथे जास्त होत असे. (त्यांना लाईट एयरक्राफ्ट कॅरियर म्हणत). आता आलेली विक्रमादित्य हि ४५००० टन इतकी आहे. या बोटी मोठ्या असल्या तरीही त्या मालवाहू जहाजाच्या तुलनेत लहानच म्हणाव्या लागतील. म्हणजे अजस्त्र असे इंटर लाईटर दीड लाख टनापर्यंत असतात किंवा अमेरिकेच्या अणुशक्तीवर चालणाऱ्या निमिट्झ सारख्या नौका ७५००० टन असतात विक्रांत निमुळती असल्याने त्याचे डुलणे (रोलिंग)विराटपेक्षा कमी होते. पण विक्रांतची लांबी ७०० फूट होती त्यामुळे त्याचा पुढचा भाग लाटांवर वरखाली(पिचिंग) होत असे तेंव्हा जोरदार बोट लागणे हा प्रकार होत असे. कारण जरी २ % वर आणि खाली होते म्हणालो तरी १४ फूट वर आणि १४ फूट खाली असे होत असे. दर अर्ध्या मिनीटांनी तुम्ही वर जाता आणि पुढच्या अर्ध्या मिनिटाला खाली येता जे सैनिक जहाजाच्या पुढच्या भागात कामावर (focsle) असत त्यांना हा त्रास फार जाणवत असे. विक्रांत मध्ये दवाखाना पुढच्या भागात होता आणि माझी खोली मागच्या भागात होती. विराट मध्ये दोन्ही मागच्या भागात होते. दुर्दैवाने अशा वर खाली होण्याला आपला मेंदू सहज सरावत नाही. त्यामुळे पोटात डचमळायला लागले कि त्याला काहीही उपाय नसे. जसे जसे वय होते तसे आपला मेंदू कमी संवेदनशील होत जातो त्यामुळे जे वरिष्ठ अधिकारी किंवा नौसैनिक असत त्यांना हा त्रास होत नसे. पण जे तरुण अधिकारी किंवा नौसैनिक असत त्यांना हा त्रास बराच जाणवत असे. बाकी जवानांना रोज( जेंव्हा विमाने उडत नसत) पहाटे फ्लाईट डेक वर पिटी असे आणि अधिकाऱ्यांना फ्लाईट डेकच्या खाली क्वार्टर डेक होता तेथे पिटी होत असे. सैनिकांना परेड सुद्धा असे. मी डॉक्टर असल्याने मला परेड नव्हती पण परेडला जाऊ शकणार नाहीत/ जाऊ इच्छित नाहीत अशा सैनिकांना किंवा उडण्यासाठी तयार असणाऱ्या वैमानिकांनी उड्डाण पूर्व वैद्यकीय चाचणी साठी जायला लागत असे. माझ्या अगोदरच वैद्यकीय अधिकारी थोडा मृदू किंवा सौम्य होता त्यामुळे असे कामचुकार सैनिक माझ्याकडे पण सुरुवातीला येत असत. पण ज्याला परेडला जायचे नाही त्याला मी माझ्या रुग्णालयात भरती करून ठेवत असे आणि जेवण खाणही तेथेच मागवत असे. दोन तीन तास झोप काढल्यावर हा माणूस कंटाळत असे. पण बोलता येत नसे. त्यामुळे हा डॉक्टर कडक आहे अशी ख्याती दोन तीन दिवसातच पसरली.आणि मग माझे काम सोपे झाले. विक्रांतचे ८५० सैनिक शिवाय जेंव्हा त्यावर गोव्याच्या तळावरून विमाने येत तेंव्हा त्याचे वैमानिक आणि देखभाल करणारे तंत्रद्न्य हे साधारण १५० असे हजार लोक जहाजावर असत. मला विक्रांतवर असलेल्या ८५० लोकांच्या (अधिकारी आणि सैनिक मिळून) वैयक्तिक वैद्यकीय स्थितीची बऱ्यापैकी माहिती होती.इतकेच नव्हे तर बऱ्याच सैनिकांच्या आणि अधिकाऱ्यांच्या कुटुंबातील लोकांच्या असलेल्या वैद्यकीय त्रासाचीहि माहिती होती.विक्रांतच्या सैनिकाचा कुटुंबीय रुगालयात भरती झाला कि त्याचा सिग्नल जहाजावर येत असे आणि मी विभागप्रमूह असल्याने मला कोणाचे कोण भरती झालंय हे कळत असे. मी मुळात अश्विनी या नौदलाच्या रुग्णालयावरूनच पोस्टिंग वर आलो असल्याने माझा रुग्णालयाशी संपर्क चांगलाच होता. शिवाय मी सैनिकांच्या आणि अधिकाऱ्यांच्याकुटुंबाना अश्विनी रुग्णालयात भेट हि देत असे. (माझे मित्रही सगळे रुग्णालय किंवा जहाजातच होते आणि रुग्णालय नौदलाच्या कमांड मेसच्या जवळच होते त्यामुळे आठवड्यातून तीन चार दिवस तरी मी रुग्णालयात जात असे. सणात सण आणि जावई ब्राम्हण म्हणून गेल्यावर जाता जाता सैनिकांच्या कुटुंबाना भेटत असे. त्यांचे बारीक सारीक प्रश्न सहज सोडवता येत असत उदा. कुणाच्या बायकोला लवकर डिस्चार्ज पाहिजे कुणाच्या शल्यक्रियेची तारीख बदलून पाहिजे,कुणाची औषधे लोकल पर्चेस मध्ये लवकर मिळवून हवी असत. त्यामुळे बऱयाच अधिकारी किंवा सैनिकांशी माझे चांगले संबंध प्रस्थापित झाले होते.