तुमची शंका रास्त आहे. मी स्वत: वर म्हटल्याप्रमाणे अजूनही १००% "ओपन लूप्स" कॅप्चर करत नाही. टू-डू वा स्टीक पेपर वापरायची सवय असेल तर ही पद्धत एक पाऊल पुढे जाऊन त्या टू-डू लिस्टला लेबलं द्यायला, त्यांची वर्गवारी करायला सांगते येवढचं. काही मोबाईल अ‍ॅप्सही पण उपलब्ध आहेत पण माझ्याकडे जुना फोन असल्याने मी https://app.nirvanahq.com/ ची फ्री आवृत्ती वापरतो. (पण त्यात फक्त ५च प्रोजेक्ट बनवता येतात आणि जास्त टॅग्ज बनवायला पण मर्यादा आहेत, त्यामुळे एक "जनरल प्रोजेक्ट" बबनवून त्यामध्ये मी बाकीची सगळी टू-डू टाकतो आणि नावामध्येच टेग्ज देऊन मोकळा होतो). बरीच कामं पुन्हःपुन्हा येत असतात, त्यामुळे ती सॉफ्टवेअर मेध्ये रिपिट लावून एकदाच टाकावी लागतात. उदा. कपाट लावणं वगैरे अन्यथा माझ्यासारखी आळशी लोक ते करणं भाग होतं तेव्हाच करतात. साध्या टू-डू लिस्टचा फायदा हा की निदान अपूर्ण कामांचा ट्रॅक राहतो आणि या सिस्टीमचा फायदा येवढाच की कुठलं काम कधी करायला हवं हा निर्णय सुधारू शकतो. बाकी माझा मिपा वरचा हा पहिलाच लेख. खरं तर मी मिपा जन्माच्या अगोदर पासून मराठी संकेतस्थाळांवर वावरायचो. अर्थात वाचनमात्र म्हणून. मी मिपाचा आयडी का घेतला हे मला माहित नाही, कारण चार शब्द लिहिता येतील का याची शंका होती. पण मिपाच्या प्रतिसादांच्या गमती-जमतीने मलाही लिहीतं व्हावसं वाटलं. अर्थात मला काही चांगलं लिहायला जमत नाही. बर्‍याच चुका असतील तर पोटात घ्या. :)

प्रत्येक गोष्ट हातात राहते. लागला तर दोन-तीन वर्षापूर्वीचा रेफरन्ससुद्धा मिळू शकतो. समरसतेनं काम करायला फक्त एकच गोष्ट लागते : मन आणि शरीराची एकरुपता. थोडक्यात शरीराचं एक चाललंय आणि मन दुसरा विचार करतंय अशी स्थिती नको. हे एकदा लक्षात आलं की काम आनंदाचं होतं, मग ते कोणतही असो.

या पाय-या बहुतेक वेळा मनातल्या मनात 'लिहिलेल्या' असतातच. बरोबर! या सगळ्या पायर्‍या आपल्या मेंदूत आपोआप होतात. लेखकाने त्याला "नॅचरल प्लानिंग मॉडेल" म्हटलंय.