एक, ३१ जुलैच्या कामामुळे प्रतिसादांना उत्तर द्यायला विलंब होऊ शकतो तरी कोणताही (गोड) गैरसमज करुन घेऊ नये. आणि दोन, लेखन ‘मन’ या विषयावर असल्यानं प्रत्येक प्रतिसाद प्रतिसादकाचं मनंच व्यक्त करतो (विषेशत: त्याचं स्वत:च्या मनाविषयीच आकलन आणि आयुष्याकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन) याची जाणीव ठेवून प्रतिसाद दिले तर चर्चा विधायक होऊ शकेल.

'बेशर्त स्वीकृती' चा वापर तुम्हि ३१ जुलैचि कामे फाट्यावर मारायला का करत नाहि ? एकदा मनाला समजावलं कि यापुढे फक्त आनंदात रहायच, ३१ जुलैचि कामे अजिबात करायची नाहित. जमेल काय ? शेवटी ३१ जुलैचि कामे ही केवळ एक प्रक्रिया आहे तिचा उगम तुम्हाला कळाला कि तुम्हि त्यापासुन वेगळे झालेच समजा.. होय ना ?

म्हणूनच फुन्शुंग वांगडू म्हणतो ... सीटी बजा के बोल भैय्या "ऑल ईज वेल" http://www.youtube.com/watch?v=1ImajqLFG_M

तुका म्हणे उगी रहावे, जे जे होईल ते ते पहावे|

शाप काही कळत नाही ! आमचे समर्थ कसे सोप्प करुन सांगतात देवाचे इच्छेनें वर्तावें| देव करील तें मानावें |मग सहजचि स्वभावें| कृपाळु देव ||४-८-२३|| सोप्पा विषय अवघड करून सांगण्याची संजय भौ ची होतोटी लोकविलक्षण आहे. त्याला सल्लाम.

मनाकडुन कंट्रोल काढायचा, मनालाच सुपुर्त करायचा, हे सुपूर्त करताना मनाला बजावून सांगायचं कि तू मन नाहिस. मनाला तंटेखोर, तक्रारखोर, असमाधानी, प्रत्येक दिलेल्या गोष्टीचा सत्यानाश करणारा, एका स्मृतीशिवाय इतर काहिच क्वालिटी नसणारा भिकारी... अशा असंख्य शिव्या द्यायच्या. अरेरे. गंमत म्हणजे लेख आणि चर्चेतले सर्व प्रतिसाद मनच देतय तरी त्याला नाकारायचं, मनाला स्विच ऑफ करायच्या बाता मारायच्या (हे बाता मारणे देखील मनच करतय हे सोयीस्कर रित्या विसरायचं) एकिकडे काळ भ्रम आहे, अस्तित्वाला आदि-अंत नाहि असं म्हणायचं आणि वर "असा अनंत कुणी नाहि" अशी विरोधाभासी मखलाशी करायची. आत्मताडनाचा इतका उत्कट आणि तितकाच दुर्लक्षीत प्रयोग यापुर्वी बघितला नव्हता. असो. सर्व मनाचेच प्रयोग. अर्धवटराव

हा लेखांक तिसराच आहे कशावरून? कदाचित तुम्ही जे आहे ते स्वीकारून स्वच्छंदतेने मध्ये आणखीन दोनतीन भाग लिहिले असतील, आणि स्मृती पुसून टाकल्या असतील. स्मृती पुसून टाकायच्या तर गेल्या लेखावर कोणी काय प्रतिसाद दिले हे लक्षात ठेवणं बरोबर आहे का?

माझ्या प्रतिसादांवर भंपक उपप्रतिसाद देऊन पर्सनल टार्गेटींग

अहो सरळ 'दाय विल बी डन' म्हणून स्वीकारावं हो. मनाच्या हातात लगाम देऊच नका, म्हणजे मग कसलाच त्रास होत नाही.

३१ जुलैच्या कामामुळे प्रतिसादांना उत्तर द्यायला विलंब होऊ शकतो तरी कोणताही (गोड) गैरसमज करुन घेऊ नये. खी.खी.खी खीक्क ! मनावरची हुकुमत इतकी भ्रामक असेल असे वाटले नव्हते ! १२ जुलैलाच ३१ जुलैचा विचार करुन बसलात यातुनच तुमच्या मनाची चपळता आणि त्यावरचे तुमचे नसलेले नियंत्रण लक्षात येते. आता १२ जुलैला ३१ जुलैचा विचार का आला याचा बॅक ट्रेस मारल्यास पहिला मनात आलेला विचार काय होता असा प्रश्न तुम्ही तुमच्याच मनाला विचारा बरं का ? ;)

ज्यानं कधी प्रेम केलंय तो स्वतःला दुसर्‍याचा अनुभवाशी लगेच रिलेट करू शकतो. दुसर्‍याच्या अनुभवानं तो आनंदून जातो. तशा लेखनावर उत्सफूर्तपणे प्रतिसाद देतो. त्याला सम-समानुभव म्हटलंय. या उलट परिस्थिती प्रेम न केलेल्याची असते. त्यानं प्रेमाविषयी ऐकलेलं असतं, त्याला करावंस वाटत असतं (किंवा आता शक्य नसलं तरी त्या वेळी वाटलेलं असतं) पण जमलेलं नसतं. ते साहस त्याला झेपलेलं नसतं. प्रेम काय चिज आहे याची कल्पना नसलेली व्यक्ती जगात दुर्मिळ आहे कारण वयात येता क्षणी त्या भावना देह-मनात नैसर्गिकपणे उमलून येतात. तुम्हाला अंगोपांग व्यापून टाकतात. ज्यानं कधी प्रेमाच साहस केलं नाही तो दुसर्‍याच्या प्रेम कहाणीला तीन प्रकारे प्रतिसाद देतो: एक, प्रेमात खोट आहे, तुला जे वाटतंय ते केवळ शारीरिक आकर्षण आहे. तुझ्या वयात असं सगळ्यांनाच वाटतं. एकदा लग्न झाल्यावर कळतं की प्रेमबिम सगळ्या गप्पा होत्या. खरं तर त्याची आत जळजळ होत असते पण दुसरा आनंदात आहे आणि आपल्याला जमलं नाही हे त्याला सहन होत नाही. तो फक्त एकच करू शकतो, दुसर्‍याच्या प्रेमातली खोट दाखवणं, त्याचा उपहास करणं! दोन, त्याला डायरेक्ट `खरं प्रेम देवावर असतं, असल्या क्षणभंगुर नात्यात अर्थ नाही'. अमका संत काय म्हणाला, तमक्यानं कशी संसाराकडे पाठ फिरवून जगाचा उद्धार करणारा ग्रंथ लिहीला वगैरे सांगून त्याला हतोत्साह करायचं. जेणे करून प्रेम करणार्‍याला झक मारली आणि याला सांगितलं असं वाटायला लावायचं. तीन, तू स्वतःला मजनू समजतोस काय? तू काही फार मोठं दिव्य केलं असं समजू नकोस. जगात अशी कैक प्रेमप्रकरणं होतात आणि संपतात. थोडक्यात, अशा व्यक्तीला स्वतःचा काही अनुभव नसतो पण प्रेम लाभलेला तद्दन फालतू आहे हे सिद्ध केलं की याला रिलीफ मिळणार असतो. ___________________________________ प्रेम काय चिज आहे याची कल्पना नसलेली व्यक्ती जशी जगात दुर्मिळ आहे तद्वत स्वच्छंद ही आपल्या प्रत्येकाची आंतरिक आस आहे. त्यामुळे या पोस्टवर इग्झॅक्टली असेच प्रतिसाद येत रहातील. ज्यांनी कधी मस्त जगण्याचा अनुभव घेतलायं ते आनंदून जातील. स्वतःला रिलेट करू शकतील. त्यांना नवी दिशा दिसेल. आपणही स्वच्छंद होऊ शकतो असा विश्वास वाटेल. आणि जे वंचित आहेत ते : एकतर, लेखनात त्रुटी शोधत बसतील किंवा दोन, संत वचनं उधृत करतील अथवा तीन, इथे किंवा इतरत्र विडंबनं करतील आता मजा अशीये, लेखनात त्रुटी असणं अशक्य आहे कारण तो अनुभव आहे. संत वचनांचा ती उधृत करणार्‍यांना काही एक उपयोग झालेला नाही (अदरवाइज त्यांनीच लेख लिहीला असता!). विडंबकांनी अहंकाराचा कितीही डंका पिटला तरी ते स्वच्छंद होणं शक्य नाही कारण उपहास फक्त तुमचा इन्फिरिऑरिटी काँप्लेक्स दर्शवतो आणि (त्याहूनही वाईट म्हणजे) तुमचे सर्व दरवाजे बंद करतो. भले तुमच्या मागे कितीही कंपू असो. आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे या असल्या प्रतिसादांनी किंवा विडंबनांनी मला काहीएक फरक पडत नाही.

काहीही कळत नाहीये. लिहिता वाचता येत असुनही एखादी लिहिलेली गोष्ट वाचुन त्याचा अजिबात अर्थ न कळणं ह्यासारखे दुसरे फ्रस्टेशन नाही. असं फ्रस्टेशन ह्याआधी मला अक्षय कुमारचा "खट्टा मिठा" , भरत जाधवचा "जत्रा", अक्षय कुमारचाच आणखीन एक "जानी दुष्मन" (ह्यावर फारएन्ड ने एक तुफान विडंबन टाकलं होतं) हे पिक्चर बघताना आलं होतं. काय व्हायचं की पडद्यावर काय चाललाय ते कळतच नसे. तसचं काही आत्ता वाटताय.

ओ नादान परिंदे ……………………

प्रेमाचा निषेध करणारे किंवा जरा सबुरीने घे असा उपदेश करणारे दरवेळेस स्वतः फ्रस्ट्रेटेड असतात असे म्हणणे म्हणजे जगाचा वट्ट अनुभव नसल्याचेच निर्देशक आहे. तस्मात ज्युव्हेनाईल मनाची आंदोलने यापलीकडे त्या प्रतिसादाला काही महत्व नाही.

म्हणे अनुभव असता तर लेख लिहिला असता.. अनुभव असला तर लेख लिहिणे गरजेचेच आहे काय? ज्यांना अनुभव होता त्यांनी लिहिलेले, तुम्ही तसेही सरळ अमान्यच करता. मग आणिक कशाला वेगळे लिहून काढायचे? जगात काय एकट्या तुम्हालाच अनुभव आलेत काय.. सरळ गृहित धरायचे अन्‌ ठोकण्याचा आव आणायचा.. स्वत:चेच म्हणणे खरे/इतरांना चांगला मार्ग सांगण्यासाठी केवळ स्वत:च उपयुक्त/स्वत:मुळेच इतरांना मस्तीत जगणे शिकता येईल.. तुमच्या लेखनातून सतत डोकावत असलेली ही असली फाटकी मानसिकता.. या मानसिकतेने कोणाचे भले होणार हो? एखाद्या व्यक्तीला आपण काही सांगतोय अन्‌ ती व्यक्ती तसे आचरतेय.. यात आपण कळत/नकळत त्या व्यक्तीचे गुरुपद घेतोय हे आपल्याला कळत नसेल असे वाटत नाही. पण एकदा त्या व्यक्तीचे गुरुत्व आल्यावर, त्या व्यक्तीची जबाबदारीही आपल्याला घ्यावी लागते, हे काय वेगळे सांगायला हवे काय? प्रत्येकाच्या स्वभाव प्रकृतीनुसार प्रत्येकाचा मार्ग वेगळा असणार हे स्वाभाविक आहे. एवढी साधी बाब ज्याला समजत नाही तो इतरांना काय समजून घेऊ शकणार? अन्‌ जो समजूनच घेऊ शकत नाही तो जबाबदारी काय घेणार? थोडक्यात सरळ सांगतो - चड्डीत रहा न भाऊ.

सगळं लेखन साध्या मराठीत आहे, त्यात न समजण्यासारखं काय आहे?

शब्द साध्या मराठीत आहेत पण मराठीचाच साज ल्यालेली वाक्ये, बालपणापासून मराठी ही मातृभाषा म्हणून बोलणार्‍याला आणि मराठीतूनच शिकलेल्याला, समजत नसतील तर तो लेखकाचा दोष आहे. बाकी सर्वांना समजतय आणि एकालाच समजत नसेल तर त्या वाचकाने आपली समज तोकडी असल्याचे मान्य करावे आणि अनेक वाचकांना समजत, पटत नसेल तर लेखकाने आपली समज तोकडी असल्याचे मान्य करावे.

.

चित्रपटाचे नाव - नाथा कामतची प्रेम कहाणी नायक - "मी" नायिका - शांतता (सन्नाटा ची बहिण), जी रोज नवी साडी नेसुन येते खलनायक - मन खलनायीका - स्मृती विनोदी पात्र - हॅ हॅ हॅ... ;) संगीतकार - ठण्ठणाट गीतकार - श्री कर्कष्य प्रमुख गीत - दील है कि जानता नहि (दिल है कि मानता नही च्या चालिवर) पटकथा, संवाद - श्री आभासराव भ्रमे चित्रपटाची थीम - कुणाला काहिच कळत नाहि चित्रपट प्रदर्शन स्थळ - हे काय विचारणं झालं... अहो, मिपा. निर्माते, दिग्दर्शक इ. जबाबदार्‍या आऊट्सोर्स करावे म्हणतो... ते हि एखाद्या पाश्चात्य अभारतीयाला. प्लीज रेफर. आवाहनः कमजोर दिलवाले यह सिनेमा देखनेकि चेष्टा ना करे (निव्वळ चेष्टा देखील खपवुन घेतली जाणार नाहि) सर्व मिपाकरांस नम्र विनंती आहे कि आपापल्या परिने चित्रपट प्रक्रियेत सहभाग घ्यावा... चित्रपट कसा आकार घेईल हे तुमच्या सहभागानेच ठरेल. आपला नम्र, अर्धवटराव

मी पहिल्यांदाच क्लिअर केलंय लेखात न समजण्यासारखं काही नाही. शुद्ध, साधं मराठी आहे. ‘जे समोर आहे त्याची बेशर्त स्वीकृती हा मनाच्या चकव्यातनं बाहेर पडायचा सर्वोत्तम मार्ग आहे’ ही लेखाची कॅच लाईन आहे, आणि ‘एखाद्या प्रसन्न सकाळी उठता क्षणी निर्णय घ्या 'दाय विल बी डन! आणि मग त्या मूडमध्ये फक्त एक दिवस जगून बघा. तुमच्या जीवनाचा सारा रंग बदलेल. त्या अनुभवातनं मग प्रतिसाद द्या. तुम्हाला कळेल लेखन म्हणजे नुसते शब्द नव्हते त्यात अर्थ होता. यू विल एन्जॉय.’ ही प्रक्रिया आणि फलित आहे. `प्रसन्न सकाळी' एवढ्यासाठी लिहीलंय की त्यावेळी मन सक्रिय झालेलं नसतं, त्याचा आवेग आवाक्यात असतो. प्रयोग करुन पाहिला की कुणालाही प्रचिती येईल. कुणीही स्वीकृतीबद्दल एक शब्द लिहीलेला नाही याचा अर्थ नो वन हॅज ट्राईड. ____________________ मला कुणाचा अवमान करण्यात काही रस नाही. पण तसे प्रतिसाद देणारे निष्कारण स्वत:वर परिस्थिती ओढवून घेतात. मग त्यांची कुंडली मांडावी लागते. १) विडंबकानं ‘शुभ्र मोर आणि अण्णा चोर’ नामक ‘अध्यात्मिक लेख’ यापूर्वी टाकला होता. त्याची संपूर्ण गोची झाल्यावर, फुल यू टर्न मारुन ‘माझा अध्यात्मिक वकूब नाही’ हे कबूल केल्याचं दप्तरी आहे. तद्वत माझ्या एका रसग्रहणाचं विडंबन, तिथे दिलेल्या एकाच प्रतिसादात इतकं आंगलट आलं की लगबगीनं हातापाया पडून ते तासाच्या आत उडवून घेतलेलं आहे. यानिमित्तानं एक सांगावंस वाटतं, विदूषक सर्कसमधल्या सर्वात निष्णात कलाकारापेक्षाही सरस असावा लागतो. तेव्हा कुठे तो अत्यंत कुशल कसरीतचं मोहक विडंबन करु शकतो. मुखभंग झालेल्या व्यक्तीच विडंबन निव्वळ मर्कटलीला असते. अर्थात, त्याला दाद देणार्‍यांच्या अभिरूचीबद्दल न बोलणं योग्य. २) दासबोधासारख्या केवळ मनोविश्लेषणावर आधारित ग्रंथावर एकानं एके ठिकाणी ‘महान सिरियल’ सुरु केली होती. त्या लेखांकडे ‘वक्र’ तर सोडा साधं सुद्धा कुणी पाह्यला तयार नव्हतं. निव्वळ मालकाच्या आग्रहावर किती तग धरणार? शेवटी थंड पडली. अश्या परिस्थितीत विषय सोपा कोण करतंय हे ध्यानात यावं. ३) स्वत:ची लेखन कारकिर्द शून्य असणार्‍यांना, उगीच इकडे-तिकडे करणार्‍या डेटाफेकरना, संभ्रमित झालेल्या भक्तिपंथीयांना या वेळी सूट देण्यात आली आहे.