जुन्यातले लोणचेवाले कुबल, बेडेकर, तसेच कॅम्लीनचे दांडेकर, बांधकाम व्यावसायिक परांजपे, नव्यातले काटदरे (लोणची मसाले) तसेच शिक्षण व्यवसायातही अनेक जणं आहेत. ते सर्व राहिलेच की.

मी तरी अजून पारसी, पंजाबी, मारवाडी समाजातला भिकरी पाहिला नाही. भिकारी दिसला की त्याला तू कोठल्या समाजाचा असे विचारता काय?

पारसी भिकारी चर्चगेटला पाहिलेला आहे. सर्वसाधारणपणे अशा लोकांच्या जेवणाखाण्याची सोय अग्यारीत होत असते. त्यामुळे त्यांना भिक मागावी लागत नाही असे ऐकले आहे. खरे-खोटे झरतृष्टच जाणो. पंजाबात, मारवाडात तिथल्या समाजाचे भिकारी सापडतील. तिथे मराठी भिकारी सापडत नाहीत. प्रत्येक समाजात भिकारी, गरीब, मध्यमवर्गीय, श्रीमंत असे वेगवेगळे आणि सर्व स्तर सापडतात. स्वतंत्र व्यवसायात मराठी टक्का कमी आहे हे सत्य असले तरी परिस्थिती बदलते आहे. मुळात ह्या सर्वास आपली घरची शिकवण, संस्कार कारणीभूत असतात. पुस्तकी ज्ञानाला अवास्तव महत्त्व, पक्क्या स्वरूपाची आणि महिन्याला चांगले उत्पन्न देणारी, धोका विरहीत नोकरी, उद्योग व्यवसाय म्हंटले की त्याला लागणार्‍या भांडवलाची मुळात कमी, बँकेचे कर्ज घेतले तरी परतफेडिची धाकधूक, धंद्यासाठी लागणारे शारीरीक आणि मानसिक कष्ट उपसण्याची आवड नसणे, फायद्यापेक्षा तोटाच होईल ही अनाठायी भिती आणि आज धंदा सुरु केला की उद्याच श्रीमंत होण्याची स्वप्ने पाहणे ही आपल्या समाजाची कमजोर स्थाने आहेत. ह्यासाठी आपण आपल्या पुढच्या पिढीला उद्योगव्यवसायासाठी प्रोत्साहन देणे, लहान लहान व्यवसायातून त्यांच्या मनात धंद्याची आवड निर्माण करणे आणि डोळे उघडे ठेऊन 'धाडसी' बनण्यास प्रवृत्त करणे ही आपल्या आणि पुढच्या सर्व पिढ्यांची नैतिक जबाबदारी आहे. ती आपण व्यवस्थित पार पाडली तर भविष्यात मराठी माणसाचा उद्योजकतेतील टक्का नक्कीच वाढीस लागेल. पूर्वी आपण राहतो ते क्षेत्र सोडून जसे, मुंबई-पुणे-सातारा-कोल्हापूर, बाहेर जाण्यास मराठी माणूस राजी नसायचा. आज भारताबाहेर अनेक मराठी माणसे नोकरी-धंद्या निमित्त विखुरलेली दिसतात. बी.जी. शिर्के सारख्या मराठी उद्योजकाने अनेक मराठी माणसांना दुबईचा मार्ग दाखविला. मराठी माणूस आखातात पाऊल टाकता झाला, संगणकक्षेत्राने अमेरिका दाखविली. तसेच, हळू हळू फरक पडेल आणि मराठी उद्योजकही मोठ्या प्रमाणात तयार होतील. पूर्वीचा मराठी समाजाचा, संकुचित आणि सुरक्षित वर्तुळात राहण्याचा, स्वभाव हळूहळू बदलत आहे.