मी यात पहिला

एकूणच ढोंगीपणा वाढतोय, आपण फार तज्ञ हे दाखवण्याची अहमहमिका असते.

बसलेली मंडळी उच्चभ्रूच होती. पण निर्विकारपणे नकार द्यायला त्यांना कसलाही संकोच वाटत नव्हता.

अहो आमच्या क्यांटीन मध्ये सुद्धा सकाळी नउला नाष्ट्याची वेळ संपत आली की लाख-लाख रुपये पगारी असलेली लोकं त्यांच्या मित्रमंडळीसाठी प्लेटा भरू-भरू टेबलावर ठेउन त्यांची वाट बघत बसतं. येताना उशीर झाला तर २०-२५ रुपयांची इडली खाउन यायला त्यांना काय धाड भरते हा मला प्रश्न पडतो. आठ जणांच्या टेबलावर दोघं तिघं आठ प्लेटा भरून येणार्‍या-जाणर्‍यांना "ओ, जागा नैयेय" असं निर्लज्यपणे सांगत वीस-वीस मिनिटं वाट बघतात.

कुठल्याही कार्यक्रमाला येताना, निव्वळ त्या कार्यक्रमाचा आनंद लुटण्याचा हेतू फार कमी लोकांचा असतो. आम्ही आलो आहोत हो अशी आरोळी ठोकायलाच येणारे जास्त!

:) हा अनुभव अगदी नेहेमीचा आहे. ज्याक्षणी माणूस स्वतःपुरता कलेचा आस्वाद घ्यायचं सोडून "मला किती कळतं" ही दाखवेगिरी करायला लागतो त्याक्षणी हे असले नमुने पैदा होतात. (अगदी मिपावरही अशी काही उदाहरणं बघायला मिळतात) माझ्यापुरता यावरचा उपाय म्हणजे पार मागे कोपर्‍यात जाऊन बसायचं. :)

कंपूबाजी ही फक्त संस्थळांवर असते असे नाही, तर अशा प्रत्येकच कलादालनात ती असावी असे वाटू लागते. काय म्हणतात ते हं "जियो" ! ;)

खरे रसिक कसे असतात म्हैतीय ? सुधीर फडक्याना ते हमखास बाबुजी म्हणतात. नय्यर साहेबाना ओपी या एकेरी नावाने ओळखतात. भीमसेन 'लावल्याशिवाय' सुरेल होत नाही म्हणतात. पुलंना ओळख नसताना भाई म्हणतात. मैफिल न ऐकताच बाहेर उभे राहून " मग कुमारने त्या गायकाचा असा अब्बा केलाय म्हणून सांगू अशी सप्तसुरांपलीकडची मैफल जमवितात. को़णा गायकाच्या दोन दोन बायका आहेत याचे गुर्‍हाळ लावतात. ते साले किराणावाले " किराणा" म्हटले की कोण्त्याही ऐरागैर्‍याला 'सवाई' त चान्स देतात यावर चर्चा करतात. किशोरी आमोणकर कशी घनचक्कर आहे हे हिरीरीने दुसर्‍याला पटवतात. सर्वात मुख्य म्हणजे शास्त्रीय संगीताच्या कार्यक्रमाल न चुकता तोच तो ठरलेला झब्बा न चुकता घालून येतात व ऑर्केस्ट्राच्या कार्यक्रमाला न विसरता जीन घालतात.

असले हुच्चभ्रू आवर्जून सापडतात ते मुंबई लोकलच्या फर्स्ट क्लास डब्यात. कमरेवरच्या मोबाईल पाऊचमध्ये ब्लॅकबेरी, खिशाला पार्कर, मों ब्लों की काय म्हणतात तसल्या नावाचं सोनेरी क्लिपचं पेन, एका हातात आयपॅड आणि दुसर्‍या हातात आम्हांला इंग्रजी(च) वाचता येतं हा आवेश दाखवणारं एखादं वर्तमानपत्र, सफाचट दाढी आणि कलोन परफ्युमने न्हाऊन माखून ब्रिलक्रिम लावून केस चप्प बसवून आणि महागडे (निदान बघून वाटणारे) कपडे, बूट, घड्याळ इ इ. घालून आम्ही हुच्चभ्रूचा टॅग मिरवतात, पण माणूस म्हणून सगळे दगड. बाकावर तिघेच बसणार, चुकूनही फोर्थ सिट देणार नाहीत, डोंबिवलीला बसलेला आणि सीएसटीला जाणारा माणूस शेवटपर्यंत उठणार नाही. त्यापेक्षा मग एकमेकांना सांभाळून प्रवास करणारे सेकंड क्लास वाले काय वाईट असा विचार आल्याशिवाय राहत नाही.

१५ रुपयाचं तिकिट काड्।अणार्‍याने फोर्थ सीट दिली तर त्याचं फक्त ५ रुपयाचं नुकसान होते. फस्र्ट क्लास वाल्याला त्याचे नुस्कान परवडत नाही. --- ह्यान्डिक्याप डब्ब्यातून फिरणारा लंगडा उद्दाम

पण उभा असणारासुद्धा फर्स्ट क्लास वालाच असतो, आणि आपणही कधीतरी सुपात जाणार आहोत याचं तरी भान ठेवावं की...

त्याच कसं आहे; आपण जेव्हा 'नाही रे' वर्गात असतो तेव्हा 'आहे रे' चा हेवा वाटतो. तुमचं म्हणणं चुकतय असं नाही; पण मी एखाद्या कार्यक्रमाला जात असेन आणि माझा कंपू माझ्याबरोबर असावा असे वाटण्यात चुक ते काय? त्यासाठी थोडा निर्लज्जपणा करायची पण तयारी आहे आपली. बाकी ज्ञाण पाजळण्यार्‍याच्याबद्दल तिटकारा आम्हाला पण आहे आणि मी हुच्चभ्रू नाहीये :)

मस्त! आवडलं. शो करणार्‍यांना खरं गाणं ऐकण्यात किती इंटरेस्ट असतो देवजाणे!

असंच काहीसं रॉक बॅन्ड स्टेज शोज / परफॉरमंस मधे बघितलं आहे. वाजवणा-याच्या तालामधे खरे डोलणारे किती आणि फक्त जोरजोरात मान,यो स्टाईल हात हलवणारे किती देवच जाणे. त्यातही जर केस मोठे असतील मुलांचे तर मग विचारायलाच नको, देवीच्या देवळामधे अंगात आलेल्या बाईलासुद्धा स्पर्धा करतील अशा थाटात मान हलवतात!

आवडलं.