मुल्ला नसिरुद्दिनचा एक ज्योक आठवला! एकदा मुल्ला लंगडत चाललेला असतो तर पाठीमागून त्याचा मित्र येतो आणि विचारतो, ‘काय झालंय लंगडायला?’ तर मुल्ला म्हणतो, एक बूट नऊ नंबर आहे आणि दुसरा दहाचा त्यामुळे प्रॉब्लम आहे’ ‘आयला मग दोन्ही दहा नंबरचे का नाही घेतले?’ ‘मुद्दामहून’! मुल्ला म्हणतो. `मी दोन पेअर घेतो आणि मग मिसमॅच करून वापरतो’ ‘आयला, मजाचंय, असं केल्यानं काय होतं?’ ‘घरी जाऊन बूट एकदा काढून फेकले की एकदम झकास वाटतं!’ मुल्ला त्याच्या सुखाचं रहस्य उलगडतो. या प्रदक्षिणा (आणि परिक्रमांच) असं आहे! इतका छ्ळ करून घ्यायचा जीवाचा की किरकोळ गोष्टी सुद्धा मस्त वाटायला लागतातं.

chhaan. :)

चला एखादा उपक्रम ठरवला, तसा संकल्प सोडला की तो पूर्ण केल्याशिवाय चैन ना पडणे हे मनःशक्तीचे उदाहरण म्हणता येइल. काय असत; काही माणस संकल्प सोडतात, पहिल्या दिवशीचा पहिला शो बघणारच, काही म्हणतात एव्हढी दारु पिऊन दाखवणारच काही म्हणतात मी ध्यान लाउन बसणार काही ठरवतात,काही ठरवतात दुसर्‍याला शहाणपणा शिकवणारच (स्वतः शहाणं व्हायच राहिलं बाजुला)त्यामानाने तुमच्या मनात बरीच सात्विक भावना आहे. त्रास झाला तरी तुम्हा एकट्यालाच, विनाकारण दुसर्‍यांना त्रासवण्यापेक्षा हे फारच छान.अन मनाला शांती मिळत असेल, समाधान मिळत असेल, तर काय हरकत आहे?.

वा छान. (स्वगतः हायला, इतका मोक्ष मिळाल्यागत आनंद असल्या परिक्रमेतून मिळतो, तर लोक तिथेच कायमचे का रहात नाहीत? )

एक निरागस (की बाळबोध) प्रवासवर्णन म्हणून ठिक पण प्रदक्षिणा-परिक्रमा यावर एक पिंक टाकायची म्हणून, "चालता चालता आळंदीतील दोन साधक विध्यार्थी भेटले आमच्यासारखेच अनवाणी पायाने प्रदक्षिणा करत होते." प्रदक्षिणा अनवाणीच का घालायची बरं? मग कपडे तरी का घालायचे? झेपतील तेव्हडेच आत्मक्लेश करून घेउन अध्यत्मिक तृप्तीची घाणेरडी ढेकर देणं काही पटत नाही.

वर्णन आवडले. बाकी वर ब्रह्मगिरीला जाउन आलात का नाही? सर्व बाजूंनी खडे कातळकडे असलेला ब्रह्मगिरी अतिशय सुंदर दिसतो. त्याचे ते कातळातून कोरून काढलेले दरवाजे, तसेच एका बाजूला माचीवर असणारा भंडारदुर्ग अफाट आहे. पलीकडे होणारे हरीहरचे दर्शन तर लाजवाब. हा घ्या तुमच्यासाठी ब्रह्मगिरीचा एका वेगळ्याच बाजूने फ़ोटू.

लेखन आवडले. यात मॅसोचिझम शोधणार्‍यांची कीव आली.

वर्णन आवडले. वेगळं काहीतरी करणार्‍यांना सतत नावे ठेवली पाहिजेत असे काही नाही. ज्यांना अशा प्रदक्षिणा करायची नाही त्यांच्यावर कोणी सक्ती केलेली नाही. सवय नसताना निव्वळ इच्छाशक्तीच्या जोरावर ३० किमि चालणे याचेही कौतुक करता येते. गणपतीपुळ्याला जायला पूल झाले नव्हते तेव्हा आम्हीही दर वर्षी आरे वारे नेवरे असे ३ डोंगर पार करत जवळपास २० किमि चे अंतर चालत जाऊन परत येत असू म्हणजे (४० किमि एका दिवसात) त्याची आठवण झाली.

लेखन आवडले. :)

निश्चयाने एकादी कठीण कामगिरी - तसा त्यात काही भौतिक फायदा नसताही- ती पार पाडणे ही फार समाधानाची आणि आनंदाची बाब. अशी एक कामगिरी पार पाडून लेखाद्वारे सर्वांपर्यंत पोहोचवणे, हे आणखी विशेष.

दुसरी म्हणजे ब्रम्हगिरी आणि हरिहर पर्वत अशी मोठी साठ किलोमीटरची प्रदक्षिणा

ही मोठी प्रदक्षिणाही तुम्ही करावीत यासाठी शुभेच्छा. जीएंच्या ज्या 'प्रवासी' कथा आहेत, त्या तर अश्या परिक्रमाप्रेमींचा कळसच.

व्य.नी. केला आहे...

आवडेश. बाकी स्वतः काही न करता कसही करून मिपा प्रसिद्ध होण्याकडे लक्ष देणार्यांकडे तुम्ही दुर्लक्ष करा. असो, बाकी आम्हाला फोटू कै दिसले नैत बॉ !

खुपच सुंदर लिहिले आहे ! ( टीकात्मक प्रतिक्रियांकडे दुर्लक्ष करावे ... सगलेच लोक समान अध्यात्मिक / भावनिक पातळीवर नसतात ... || अंतर्स्थितीचिया खुणा | अंतर्निष्ठचि जाणती || )

मनोनिग्रह होणं ही कुठल्याही ध्येयप्रवासाची एक महत्त्वाची पायरी आहे. ते एक साधन आहे साध्य मिळवण्यासाठी. मात्र प्रत्येक साधनाच्या मूल्य नि मर्यादा असतात त्यानुसार यात्रा, तीर्थाटनं ह्यांचं एक मूल्य नि एक मर्यादा असं दोन्ही आहे. एखादं व्रत करणं, उपासतापास करणं हे एका ठराविक मर्यादेपर्यंत आवश्यक आहे. सकाळी पूजा केल्याशिवाय अन्न ग्रहण करणार नाही हा नियम मनाला वळण लावायला उपयुक्त आहे मात्र कालच रात्री चक्कर येऊन पडलाय नि अन्नाचा कण पोटात नाही मग आधी जेवायला हरकत नसावी. अन्यथा कर्मठपणा शिवाय हातात काहीही येत नाही. व्रताचा अभिमान, अहंकार वाढीला लागतो नि त्या त्या कर्माचा उपयोग ज्या दिशेला जाण्यासाठी करायचा ते राहूनच जाऊन गाडी भलतीकडे वळते. शाळेत जायला लागल्यावर दप्तराचं स्वरुप खराब करेल म्हणून चड्डी, नाक पुसायचा रुमाल, पाण्याची बाटली, खाऊच्या डब्यापासून सुरु होऊन कुठंतरी एक पेन नि एक वही असं होऊन पुढं काहीच नाही हातात मात्र सगळं डोक्यात तयार असं व्हायला हवं. अन्यथा दप्तराच्या रंगात, नि मुख्य म्हणजे आपण शाळेतच असं होऊन बसतं... मात्र पुन्हा एकदा सांगावं लागेल की शंभरातल्या ९६ ना तरी (हल्ली कदाचित संख्या कमी झाली आहे) शाळेत सुरुवात अशीच करावी लागते. सो शाळेत जावंच.

छान वर्णन. आता मोठी प्रदक्षिणासुद्धा लवकरच पूर्ण करा. आमच्या शुभेछा आहेतच.

सर्वांचे आभार

संजयजी, मला तुमच्या प्रतिसादाचे कहीही वाटले नाही कारण माझे जे विचार बनले आहेत ते अगदी लहान पणापासुन वाचलेले जे ग्रंथ आहेत त्याचेच सार आहेत कोणी काहिही म्हटले तरी मला जे योग्य वाटते ते मि करतोच, आणि आपण जि क्रूती करतो त्या पासुन जर आत्मिक समाधान क्रुती करणाराला मिळ्त असेल तर काय हरकत आहे. आणि प्रत्येक चांगल्या क्रुतीमधुन चांगले शिकायला मिळ्त असेल तर मला वाटते जे जे चांगले आहे ते ते नेहमिच करावे

खुप जणांनी या लेखाविषयी आपली मते मांडली काहींना प्रदक्षीणा चांगली वाटली तर काहींना रिकामटेकडा उद्योग वाटला कुणी कशिही प्रतिक्रिया दिली तरी मला तरी मला त्याचे काहिही वाट्ले नाही कारण प्रतेकाचे विचार वेगळे असतात. सर्वांनी विचार व्यक्त केल्याबद्दल धन्यवाद