>देव कोपतो अथवा रागावतो ह्या कल्पनेसारखी खुळचट कल्पना नाही. वर लेखामध्ये असं काहीही म्ह्टलेलं नसताना संजय क्षीरसागरांनी कसं काय हे विधान ह्यामध्ये आणलं ते समजत नाही. = तुम्ही काय लिहीलंय ते वाचलंत बरं होईल :

एक घर आगीत भस्म झाल्याची बातमी येते, आपण शांत असतो, शहराचं नाव ऐकलं की कान टवकारतात, विभाग ऐकला की चौकशी सुरु होते नि माझाच पत्ता ऐकला की धक्का बसतो, अन्नपाणी सुटतं. माझेपणा आला की प्रतिक्रिया येते नि ती तशी आली की बंधन आलंच. बातमी तीच, मात्र प्रतिक्रिया बदलली. प्रतिकूलसंवेदनात दु:खम. पश्चातबुद्धीनं परिस्थिती नियंत्रणाबाहेर जायला आपण जास्तच कारणीभूत ठरतो. मात्र देवीच्या भक्त म्हणवणारानं असं असून चालत नाही. सगळ्या सृष्टीच्या निर्मात्याला निर्माण करणारी अंबा, दुर्गा, भवानी माता ही जर माझं आराध्य दैवत असेल तर एका घराच्या जाण्यानं असं काय हळहळ करायची? ते तसं माझ्याच बाबतीत का होतं ह्याचा विचार कर्माचा सिद्धांत ह्या एका 'अझम्शन' ने सुटतो. इथं लक्षात घ्यावं की दुसर्‍याच्या नावानं खडे फोडण्यात आपला मनस्ताप वाढतो, तसं न करता'योग्य निर्णय घेऊन आपल्यावर आलेला कुठलाही प्रसंग आपल्या कर्माच्या फळाच्या स्वरुपात आला असं मानणं व्यावहारिक शहाणपणाचं ठरतं. इथं कुठलाही निराशावाद नाही. हा कर्माचा विचार नि बरोबरच मी आनंदरुप असल्याचा विचार हे 'गणितं' सोडवण्यापुरते वापरावेत नि नंतर अलगद बाजूला सारावेत.

= तुम्ही कुणाला उल्लू बनवतायं? एकीकडे म्हणायचं देव सगळ्याचं कारण आहे आणि फटका बसला की ती आपल्या कर्माची फळं?

महिषासुरमर्दिनीचा देवता म्हणून हात असू शकत नाही कारण कधीतरी सुरु झालेल्या कर्माच्या चक्रामध्ये आपण अपरिहार्यपणे अडकलेलो असतो नि वासनांनुसार कर्म नि पुन्हा कर्माचं फळ म्हणून नवीन वासना असं चक्र सुरुच राहतं. इथे ही ईश्वर म्हणून कार्य करणारी एक व्यवस्था म्हणून बघावी लागते.

= म्हणजे मग कर्मप्रक्रिया नक्की कुणी सुरु केली? तुम्ही की महिषासुरमर्दिनीनी? आणि मूर्ख कुणाला बनवतायं? वासना? कसली वासना? कुणी निर्माण केली वासना? घर बांधलं किंवा घेतलं ही वासना? आणि ते भस्म झालं तर आपल्या वासना चक्राचं फळ? मग काय करायचं? उघड्यावर राहायचं? तुम्हाला तुम्ही काय लिहीतायं ते समजतंय का? एकीकडे म्हणायचं ईश्वर ही कार्य करणारी व्यवस्था आहे आणि स्वत:चं घर भस्मीभूत झाल्यावर म्हणायचं ते आपल्या कर्माच फळ आहे.

दुसरीकडं देवता म्हणून बघताना त्या देवतांना एकेका शक्तीचं उपास्य म्हणून बघितलं जातं नि त्या दृष्टीतून देवीला आठ हात दिलेले आपल्याला दिसून येतात. इथं देवीचा सगुणावतार अपेक्षित आहे. प्रतिमा, सगुणावतार, ईश्वर नि ब्रह्म असे चार प्रकार मानले आहेत.

= कल्पनेला अंत कुठे आहे? आठ काय आठरा हात द्या आणि सगुणाचे चार काय चारशे प्रकार माना. शब्द तुमचे आणि कल्पनाही तुमच्या!

संजयजी उपलब्ध लोकशाहीतल्या विचारस्वातंत्र्याचा तरी आदर बाळगावा माणसानं. थोडा जरी वेगळा विचार केला तरी अगदीच गाढव समजू नये माणसाला. नाई का?

= तुम्ही माझ्या लेखांवर इतके भंपक प्रतिसाद दिलेत तरीही केवळ तुमच्या पहिल्या प्रतिसादाला मान देऊन मी लिहायचा थांबलो होतो याची दखल घ्या. माझ्याबाजूनं विषय मिटला होता. आता तुम्ही पुन्हा सुरुवात केली आहे.

थोडक्यात पण महत्त्वाचं. ही उपासनापद्धत असो की आणखी कुठलीही. तिचा वापर करुन जर माणसाला 'रिझल्ट' हाती येत नसेल तर तिचा काडीमात्र उपयोग नाही. सुख, समाधान, शांती, तृप्ती ही त्या प्राप्तव्याची चिन्हं आहेत, लक्षणं आहेत. ह्यातलं एक जरी नसेल तरी काही मिळायचं , मिळवायचं बाकी आहे असं मानावं.

= काय ज्योक मारतायं? तुमची स्वत:ला उल्लू बनवण्याची मेथड आणि ही प्रक्रिया :

असं हळूहळू करत गेलं की आपोआप पाश सुटतात. भव म्हणजे संसार. नि अशा प्रकारे भवपाश सोडवायला अंबा मदत करते. अशा ह्या जगद्जननी अंबेच्या चरणी तद-लीन,तल्लीन होण्यामध्ये खरं भूषण आहे.

जर शांती आणि समाधान देईल असा भ्रम असेल तर तो महिषासुरमर्दिनी या भ्रामक कल्पनेनी तुम्ही स्वत: भोवती विणलेला कोष आहे. अशी कुणीही देवी नाही आणि कोणत्याही प्रसंगात ती काहीही मदत करत नाही. या आरत्या वगैरे करुन फक्त वेळ जातो आणि भ्रम सघन होण्यापलिकडे काहीही होत नाही.

:) आजचाच दिवस रे.