बाकी मीमांसा पटली. पण लैंगिकदृष्ट्या तयार असणे आणि गायीशी संभोगाचा प्रयत्न करणे हे दोन्ही एकच मानलेले दिसतेय. त्याला काय आधार? वीर्यासकट बैल १२ महिने तयार असतात हे रॉकेट सायन्स नाहीच. पण बैल जणू १२ महिने २४ तास गायींमागे धावतात आणि गायी त्यांपासून आपले संरक्षण करतात/करू पाहतात असा गैरसमज होऊ शकतो पहिली पोस्ट वाचून.
क्षमता असणे आणि ती वापरू पाहणे यातला फरक नजरेआड केला तर बायस तयार होतो. असो.
ईट्स ऑल 'बिटवीन टु इअर्स' वगैरे वगैरे...! ;)
सातत्यानं एखाद्या गोष्टीवर विचार करणं नि तीच गोष्ट सातत्यानं करत राहणं ह्यामध्ये तत्वतः कोणताही फरक असत नाही असं विधान करावं का? :)
मुख्यत्वे मानसिक समाधान /असमाधान त्यावर अवलंबून असेल तेव्हा?
हा हा हा....तत्त्वतः जे असेल ते असो,या केसमध्ये फरक हा केलाच पाहिजे, नैतर कुणाबद्दल कामुक विचार सतत करत राहणे आणि प्रत्यक्ष त्या व्यक्तीवर बलात्कार करणे एकच अशीही तर्कटे निघतील नंतर ;) आणि समस्त
हस्त-जगन्नाथ अद्वैतवाद्यांवर बलात्कारीपणाची पाटी लागेल ते वेगळंच.
हे समजलं जातं तितकं खरं नाही असं अलिकडच्या काळातले काही psychologists मानतात. या विषयात उभी फूट पडलेली आहे, असं म्हणता येईल इतपत वेगवेगळी आणि टोकाची निरीक्षणं आहेत.
सातत्यानं एखाद्या गोष्टीवर विचार करणं नि तीच गोष्ट सातत्यानं करत राहणं ह्यामध्ये तत्वतः कोणताही फरक असत नाही असं विधान करावं का? Smile
मुख्यत्वे मानसिक समाधान /असमाधान त्यावर अवलंबून असेल तेव्हा?
गायी-बैलांमधे लैंगिक बाबतीत मानसिक समाधान /असमाधान वगैरे काही असल्याचं मला माहित नाही. आपणांस माहित असल्यास संदर्भ वाचायला मला आवडेल.
स्वत:ची गुणसूत्रं पसरवण्याचा जास्तीत जास्त प्रयत्न सर्व जीव करतात. ही नैसर्गिक प्रेरणा आहे. पण याचा जाणीवपूर्वक विचार अजिबात होत नाही. "मला मूल हवं" याचा विचार करताना कोणी मनुष्यही "चला, आपली गुणसूत्र ५०% का होईना, पुढच्या पिढीत पाठवू या" असा विचार करताना सापडलेला नाही. किंवा स्वत:च्या मुलांवर लोकांच्या मुलांपेक्षा अधिक माया करताना "याच्यात/हिच्यात माझी गुणसूत्रं आहेत म्हणून मी या पोराचं/पोरीचं अधिक कौतुक करते/तो" असं कोणी म्हणत असेल असंही मला वाटत नाही.
आपली गुणसूत्र पुढच्या पिढीत देऊन ही पुढची पिढी टिकवण्यासाठी कष्ट/अपत्यसंगोपन करण्यातून जे आपली सुटका करून घेतात, ते जास्तीत जास्त वेळा आणि प्राणी/व्यक्तींशी संभोग करतात. यात भावभावना, समधान/असमाधान याचा काहीही संबंध नाही. हा कोरडा व्यवहार आहे. मानवी मूल्यं, त्यातून येणाऱ्या चांगलं-वाईट या संकल्पना आणि भावभावना यांचा उत्क्रांतीजन्य वर्तनाशी काहीही संबंध नाही.
----
प्रस्तुत संदर्भ सोडून तुमचं विधान वाचल्यास, तुमच्या प्रश्नाचं उत्तर "फरक आहे" असं आहे. त्यातही समाधान/असमाधान यांचा काहीही संबंध नाही. अनेक लोकांच्या डोक्यात खून आणि अन्य प्रकारच्या गुन्ह्यांच्या फँटसीज असतात. अनेक लेखक आपल्या रागाला वाट करून देण्यासाठी कथा-कादंबऱ्यांमधे पात्राचा खून घडवून आणतात. पण प्रत्यक्षात एवढ्या प्रमाणात गुन्हे होत नाहीत.
पण पुन्हा एकदा, बैलांच्या फँटसीज काय असतात याचा अभ्यास कोणी केला असल्यास मला कल्पना नाही.
आपला असा समज का झाला हे समजण्यास जागा नाही. आधीच्या प्रतिसादाचा हा थोडा भाग:
बाकीच्या वेळेस बैलाने काही करायचा प्रयत्न केल्यास गायी स्वत:च्या "शीलरक्षणा"साठी पुरेशा ताकदवान असतात. भाव न देणाऱ्या गायींच्या मागेमागे जाण्याची बैलांची नैसर्गिक वृत्ती नसते.
बाकी sexual dimorphism, mating strategies वगैरे कीवर्ड्स शोधल्यास या विषयावर मुबलक संशोधन झालेलं आहे, आणि सुरू आहे त्याची माहिती मिळेल.
आमच्या गावात एक गवळ्याच घर आहे . शाळेत जातान त्याच्या घरावर लावलेली पाटी नेहमी दिसायची ,
` रेडा 20 रुपये `
हा नेमका काय प्रकाय आहे समजायला बरीच वर्ष लागली मला
अगदी बारकी पोरेसुद्धा हा एखादा मनोरंजक प्रकार असल्यासारखी घोळक्याने उभी असायची हे पाहिले आहे. अर्थात त्यांना तेव्हा टीव्हीवरची हिंदी गाणी वगैरे बघायला मिळत नव्हती.
अनेक शब्द त्यांचा मूळ अर्थ विसरून वापरले जातात, "माज" हा त्यातलाच एक. पण मूळ अर्थ शोधायला गेलं तर तुम्ही अशा शब्दांच्या वाटेला पण जाणार नाही!
एक वेगळ्याच विषयावरचा लेख. आपल्याला पेढे बर्फी खाणं फार सुखावह वाटतं. पण त्यांची ही कूळकथा कुणाला माहितै ?
लेख आवडला. दुध उप्तादनाचे चक्र ही माहिती नवी आहे.
कोल्हापुर भागात ह्याला काठी लावणे असे म्हणतात. रेड्याचा उपयोग शेती कामापेक्षा माजावरील म्हशीला शांत करण्यासाठी रेड्याचा वापर पुर्वी केला जात होता. सरकार दरमहा ५०० रुपये रेड्याचा चारा खर्च अजुनही ग्रामीण भागातील रेडा मालकांना देत आहे.
आजकाल म्हशी किंवा गायी गाभण घालवण्यासाठी मुरहा जातीच्या वळुचे वीर्य ट्युब मधुन म्हैशीच्या गर्भाशयात सोडले जाते. साधारण एक दोन प्रयत्नात म्हैस गाभण राहते.परंतु काही म्हैशी ह्या प्रकारात गाभण रहात नाहीत त्याना रेडा दाखवणे एकच पर्याय राहतो.मानव स्वःताच्या फायद्यासाठी जनावरांना त्याचे साधे नैसर्गिक सुख देखिल भोगु देत नाही
लहानपणीच्या स्मृती जाग्या झाल्या. लेखकाचा मेंदू अगदी लख्ख प्रकाशासारखा आहे, इतकं व्यवस्थित समराईज केलं आहे.
निगडीत आठवणी -
१. लातूरला रेड्याला हाल्या म्हणतात. भरवश्याच्या म्हशीला हाल्या!
२. अण्णांनी दिवसात एकदा हा शब्द म्हटला नाही असा दिवस आठवत नाही.
३. बायकांना मूलगा झाल्यावर आनंद होतो, तेव्हा म्हशींनाही मुलगा (लातूरच्या भाषेत वंट्रू)व्हावा असे मला वाटे. गायी म्हशींच्या बाळंतपणापूर्वी (शब्द चुकला वाटतं) ब्राह्मण बोलतात ते खरे होते म्हणून मला शेतकरी काय होणार विचारत. मी कालवड न म्हणता वंट्रू म्हणे तेव्हा ते फार नाराज होत.
४. गर्भ बाहेर निघण्यापूर्वी मला गायी म्हशींच्या योनीभागाला स्पर्श करायला सांगत. त्याने डेलिव्हरीत तो गर्भ मरणार नाही, इ इ त्यांना वाटे.
५. गाभणला लातूरकडे गाबा घालणे इ इ म्हणतात.
६. माझ्या मित्राच्या वडिलांनी अशा बाळंतपणास मला खास बोलावले होते. 'हीला कुणी गाबा घातला?' च्या त्यांच्या मित्रांच्या उत्तराला ते सांगत होते कि हे तिच्याच वंट्राचे काम आहे (भाऊच बाप). त्यावेळी गायीसारख्या पवित्र प्राण्याबाबत असे व्हावे म्हणून मी कितीतरी वेळ अस्वस्थ होतो.
७. 'प्रियंका गांधी यांनी युवा काँग्रेसमधे प्रवेश घेतला' या बातमीनंतर (१९९२?+-)वडीलांच्या एका मित्राकडून मी एक भयंकर खवचट प्रतिक्रिया ऐकली होती.(इथे लिहू धजत नाही.) ते वाक्य आयुष्यात कधी विसरणार नाही. एक मोठा, प्रसिद्ध माणूस बनण्याचं माझं व्यक्तिगत स्वप्न मी त्या वाक्यानंतर गुंडाळलं.
दादांचा रेडा लावण्याचा व्यवसाय असतो, एक माणूस रोज म्हशीला घेऊन यायचा आणि त्याचा नंबर आला कि दादा 'बंद' ची पाटी लावायचे असा प्रसंग आहे .
हा गृहस्थ घरी गेला कि कारभारीण विचारायची "झाल का काम "
हा निराश होऊन नाही असे सांगायचा
एक दिवस आज काही झाल तरी काम फत्ते करायचं अस thrvun हा jato
दादा yacha नंबर aalyavr "बंद" ची पाटी lavtat
गृहस्थ आणि दादा यांची जुंपते ,दादा त्याला आत घेऊन जातात.
आत तोंडाला फेस आलेला रेडा दिसतो
म्हशीला घेऊन घरी पोचताच कारभारीण विचारते झाल का काम ,हा नाही सांगताच
कारभारीण : तो रेडा पण तुमच्या सारखाच अवसानघातकी असे उद्गारते.
कोणाला यात काही असभ्य वाटल्यास, संपादक मंडळी हि प्रतिक्रिया "बंद" करा
तिला कोकणात गौरीचे हात असे हि नाव आहे
या वनस्पतीचा कंद कापून त्याचा रस हाताला चोळून गाई म्हशी च्या गर्भ बाहेर येण्याच्या जागेला चोळतात यामुळे कला येण्यास मदत होते म्हणून हि "कळलावी"
आजकाल या वनस्पतीच्या बियांना फार मागणी आहे
पोटात गेल्यास विषारी आहे
चांगला लेखं :)
बालपणीच्या आठवणी जाग्या झाल्या.
बैल दाखवणे / रेडा दाखवणे (खरतर बैल दावायचा हाय / रेडा दावायचा हाय ही उच्चारी वाक्ये)
हा प्रकार एका उन्हाळ्याच्या सुट्टीत अगदीच अनपेक्षीतपणे सकाळी सकाळी पहायला मिळाला. (सातवीत असेन बहुतेक)
मग त्या सर्व प्रकाराची माहिती मावसभावाने दिली. तोपर्यंत मलाही माहिती नव्हते..
गुरं चारायला नेणे हा सुट्टीतील अत्याधिक आनंदाच काम होतं.
एक म्हटले तर भाबडी शंका. शेतीसाठी बैलाचे वृषण फोडणे हे तितके गरजेचे आहे का? विशेषतः प्रजननाचा हंगाम फिक्स असताना? म्हशीच्या मारलेल्या रेडकाच्या कातड्याचा वास देऊन पान्हा फुटवणे हाही प्रकार तसाच.
अशा काही गोष्टी न केल्या तरी चालणार नाही का? की करणे अपरिहार्य असते?
तुमच्या प्रश्नांची उत्तरे दुर्दैवाने माहिती नाहीत. जेव्हा त्या वातावरणात होतो, ज्या वयात होतो त्या वयात असले प्रश्न कधी पडलेच नाहीत. आता कुणाला तरी विचारावे लागेल. अचुक उत्तरे नाही मिळाली तरी तसं करण्यामागे त्यांची काय धारणा किंवा समजूत होती हे कळेल.
या निमित्ताने दया पवारांच्या एका कवितेतील ओळी आठवल्या:
कशाला झाली पुस्तकांशी ओळख
बरा ओहोळाचा गोटा
गावची गुरे वळली असती
असल्या इंगळ्या डसल्या नसत्या
वृषण फोडणे अमानूष आहे यात काही संशय नाही. ही पद्धत ज्यांना माजात आल्यावर सांभाळणे कठीण जाते अश्या सर्व पाळीव प्राण्यांत वापरली जाते असेच दिसते. नॉर्वेत स्लेजला जुंपलेल्या रेनडियरसंबंधातही हेच करतात असे समजले... नाहीतर काम (work या अर्थाने) सोडून नर एकमेकाशी झुंज घेण्यातच सगळा वेळ घालवतात म्हणे.
अशा काही गोष्टी न केल्या तरी चालणार नाही का? की करणे अपरिहार्य असते?
वाटल्यास त्याला महाराजाच्या मठातील मांजरीचा सिध्दांत लावू शकतोस. ;)
कदाचित अनुभवाचे बोल पण असतील.
(एक छोटे उदाहरण आहे नात्यातच. एक लहान मुलगी आईने जवळ घेऊन झोपल्याशिवाय झोपायचीच नाही. नंतर नंतर फक्त आईची चादर असली कीच झोपायची. आता त्या चादरीचे बोंदरे झाले आहे. एक सुताचा छोटा गठ्ठा याशिवाय त्याला काही रुप नाही. ती मुलगी सध्या एमबीबीएस करतेय :) अजूनसुध्दा तिच्या ब्यागेत कायम असते. )
त्या पान्हा फुटवायच्या नकली रेडकाला पण कायतरी सॉलीड शब्द आहे. आठवला की सांगतो.
स्वतःचा जनानखाना सांभाळण्यासाठी मुघल राज्यकर्त्यांनी याचप्रकारे खोजे तयार केले असे पुर्वी कुठेसे वाचलेले आहे.
८/९ वर्षाच्या मुलाचे खच्चीकरण करुन त्याला ट्रेनिंग देऊन १७-१८ वर्षापासुन जनानखाना सांभाळायला ठेवायचे.
चीनी सम्राटांच्या पदरी काही दशहजारांची हिजड्यांची ( नैसर्गिक नव्हे तर खास बनवलेले) फौज असायची. मुख्य म्हणजे ते "निर्धोक" म्हणून त्यांनाच फक्त राजवाड्यात (फॉर्बिडन सिटी) खास नोकरीस ठेवले जाई... इतर पुरुषांना अगदी सरदारांनासुद्धा बाहेरच्या एकदोन खोल्या ओलांडून पुढे जाण्यास मज्जाव होता. बरेच हिजडे इतके सरदार (जनरल) पदाला पोहोचले होते आणि त्यांची स्वतःची फौजही होती ! राजदरबारी त्यांचे इअतके वजन असे की एका हिजडे विरूद्ध इतर सरदार अश्या तंट्यात चीनचे भविष्य पार बदलून गेले असा निर्णय लागला होता.
हिजडे विरूद्ध इतर सरदार अश्या तंट्यात चीनचे भविष्य पार बदलून गेले असा निर्णय लागला होता
>>
काय बोलता राव! आज चीन जे काही महासत्ता बनणार आहे ते हिजड्यांमुळे की काय?
मी म्हणतोय ती सत्यकथा १५व्या शतकातल्या चिनी सम्राटाच्या काळातली आहे. तिच्यामुळे बदललेल्या परिस्थितीमुळे सर्व जगाच्या इतिहासावर फार दूरगामी परिणाम झाले... कसे? ते एका धाग्यात सांगायचा मानस आहे.
प्रतिक्रिया
धन्यवाद
ईट्स ऑल 'बिटवीन टु इअर्स'
हा हा हा....तत्त्वतः जे असेल
ईट्स ऑल 'बिटवीन टु इअर्स'
आपला असा समज का झाला हे
+ १
****
अनुभव'पूर्ण' लेख.
टिपिकल गावातला अनुभव!
अस्सल..
हुर्र हुर्र हुर्रे
उधळणे ते हेच का?
(No subject)
वेगळाच लेख
असो खुपच जुन्या आठवणी जागा झाल्या.
+१
मस्त माहितीपुर्ण लेख...
निगडीत स्मृती
__/\__!!
दादा कोंडके यांच्या एका चित्रपटात
कळलावी नावाची एक वनस्पती आहे
वा!
नवीन माहिती!
नवीन
मस्त जमला आहे लेख.
माझ्या माहितीतील एक
ओ तै, लेखातल्या शब्दाचा अनं
माज या मराठी शब्दाचा एकच अर्थ
माज या मराठी शब्दाचा एकच अर्थ
खी खी खी =)) =)) =))
मस्त
छान लेख आहे
चांगला लेखं
एक म्हटले तर भाबडी शंका.
तुमच्या प्रश्नांची उत्तरे
धन्यवाद. उत्तरांच्या
वृषण फोडणे अमानूष आहे यात
+१
ऑपरेशन होऊ शकत नाही का?
अशा काही गोष्टी न केल्या तरी
वृषण फोडणे अमानूष आहे यात
चीनी सम्राटांच्या पदरी काही
हिजडे विरूद्ध इतर सरदार अश्या
मी म्हणतोय ती सत्यकथा १५व्या
नुसता मानस मनांत ठेवू नका...
+१
मलिक काफूर सुध्दा अल्लाउद्दीन
नोट
एस एल भैरप्पांच्या एका
आवरण हे त्या कादंबरीचे नाव.
Pagination