पै तै ... +१ ... खंप्लीट शहमती! :)

मस्त!.. मॉर्गन'जी... आवडलं! .... महाविष्णु हा स्थिर आहे. आणि लक्ष्मी ही चंचल आहे. पण ती महाविष्णु'च्या चरणाची गोडी चाखण्यातच धन्यता मानते. पण लक्ष्मी ही "माये"चे स्वरूप आहे. त्यामुळे सामान्य नर हे तिच्या रुपावर, ती देत असलेल्या सम्पत्तीवर पटकन भाळतात. आणि तिच्या उपासनेच्या मागे लागतात. कितीही सम्पत्ती मिळाली, तरीही अजून काहीतरी मिळवण्याची एक जीवघेणी शर्यत ते खेळतच राहतात ...पण तेव्हा नकळत हे विसरून जातात ,की हा सर्व "त्या" महामायेचाच खेळ आहे. क्षणात होत्याचं नव्हतं करण्याची शक्ती फक्त तिच्यातच आहे. ती एक महामायाच आपल्यासाठी सम्पतीचे डोन्गर निर्माण करून पुन्हा पुन्हा तिच्या मागे फिरण्यासाठी वेगवेगळी आमिषं दाखवत आहे....... पण ज्या नराची भक्ती ही महाविष्णु'च्या चरणापाशीच लीन झालेली आहे, त्याला विष्णुच्या प्रियेमागे म्हणजेच लक्ष्मीमागे वेड्यासारखे फिरावे लागत नाही. भक्ताच्या गरजेनुसार प्रेमळ हरी त्याच्या सर्व इच्छा पूर्ण करतो. मग ती प्रापंचिक असो, अध्यात्मिक असो किन्वा पारमार्थिक असो..... हरीचे केवळ 'नाम'च भक्ताला तारणहार ठरते. एकदा या नामामृताची गोडी भक्ताला लागली, की आपसूकच भक्ताभोवती महाविष्णुचे अभेद्य सुरक्षाकवच निर्माण होते. याचा अर्थ त्या भक्तावर संकटे येतच नाहीत, असे नाही. कारण संकटे येणे... हा प्रारब्धाचा एक भोग आहे. साक्षात महाविष्णुलाही... कुठल्याही अवतारात तो भोग चुकलेला नाही... पण अखन्ड हरिनाम जर मुखात असेल, तर संकटे जरूर येतात पण चुटकीसरशी त्यांचे निवारण होते. सतत हरिनाम जपणार्‍या भक्ताला आयुष्यात कधीच काहीच कमी पडत नाही. अर्थात मासा झाल्याशिवाय तो पाण्यात कसा पोहतो, श्वास कसा घेतो.. हे जसे आपल्याला समजत नाही किन्वा अनुभवता येत नाही... त्याप्रमाणे पवित्र हरिनामाची गोडी चाखल्याशिवाय आणि आपण स्वतः हरिनाममय झाल्याशिवाय हरि आपली काळजी कशी आणि किती घेतो... हे कळणार नाही....!!!!!!!!!.... धनत्रयोदशीच्या मन्गलमय शुभेच्छा!!!! :)

अग्रीड ! :-) पण पटनाईकांचं इंटरप्रिटेशन आवडतं मला. त्या माणसानी आपल्याच मायथॉलॉजीकडे बघण्याची वेगळी दृष्टी दिली. आणि एक "स्कूल ऑफ थॉट" म्हणून चांगला प्रकार आहे. कंपनीत एक नवी कल्पना फ्लोट करता येते. एकंदर चांगलं लिहितो / बोलतो ह इसम. शुभ दीपावली! जे.पी.