तुमचं क्यासलिंग झालं भो....... आमच्या कॉलेजात असेच एक टवाळ पोरींचा गृप होता. ठरवू कोणाचातरी मोरु करयच्या पिजा पारचा तो गृप.

ज्या गल्लीत ती चेक्सवाली गेली. त्या गल्लीकडे जावून बघा.

ते वयच वेडं असतं राजा ते वयच वेडं असतं!

ऐसे छोटे छोटे हादसोंसे अपना कॉन्फीडन्स बढानेका वडापावजी. नाराज नय होने का. वैसे भी चलते चलते, कवायत भी हो जायेगी, और ऐसे और कोई मिल जायेगा . फिकर नाय करनेका.

वपा डाव दादा तू भीड बिनधास्त. "आपणही 'बघणेबल' आहोत, या साक्षात्काराने खुश होऊन घरी गेलो." याच्यात सर्व समजून जा भाव

रीलेट झालंच..

बाकी तुमचा लेख वाचून सिंहीण आठवली..आणि पुन्हा एकदा हहपुवा !!

आपणही 'बघणेबल' आहोत, हे आयुष्यात प्रत्येकाला वाटतंच कारण असा प्रसंग एकदातरी घडतोच आयुष्यात ! उत्कंठावर्धक लिखाण आहे. खूप छान !

दहिसरमधल्या हिरवळीचा दर्जाही दिवसेंदिवस घसरतच चाल्लाय. त्याउलट आमच्या कॉलेजमध्ये चिक्कार जैवविविधता पाहायला मिळते.

प्यार आ गया गधीपर तो परी क्या चिज है। वडापाव जी प्यार आने की कमी है। और कुछ नही.

पार्कात येणारे काही ज्येष्ठ नागरिक काचेमागच्या सुडौल आणि सुदृढ शरीराच्या पोरीबाळींकडे(म्हणजे त्यांच्या नाचाकडे) चष्मा सावरून बघत असतात अधून मधून. अशा नागरिकांना सपत्निक यायला आवडत नाही.

ज्येष्ठ नागरीकच का? तुम्हीही पाहताच आणि ते ही पाहतातच (मध्यमवयीन काय धुतल्या तांदूळासारखे असतात?) सर्वच जणं पाहतात मग फक्त ज्येष्ठांनाच का बरे आरोपीच्या पिंजर्‍यात उभे करताय? ज्येष्ठांनी काय डोळे बंद करून रस्त्याने चालावे? कधीतरी तुम्हीही ज्येष्ठ होणार आहात. (तुम्ही व्हावे हाच माझा आशिर्वाद).

त्यानंतर पार्कात ब-याचदा जाणं-येणं झालं. अजुनही होतं. पण 'ती' पुन्हा कधीच दिसली नाही.

अरे यार! उसके लिए जीगर होनी चाहिए। जी मुलगी आवडली (आणि जिला तुम्ही आवडलात) तिला तिन्ही लोकांतूनही शोधून काढायला जीगर असावी लागते. असे हातपाय गाळून, असेल माझा हरी तर देईल......(बाकी समजून घ्या) असे म्हणून घटना मनासारख्या घडत नसतात. वडापावजी, दहिसरातच वाढलेल्या आणि प्रेमप्रकरणे (अनेकवचन) केलेल्या आमच्या सारख्या 'ज्येष्ठां'कडून शिका काही.

पदार्थ तुम्ही बनवणे तत्त्वतः शक्य असले तरी तुम्हीच बनवलाय असे कोणी कशाला म्हणेल

मान्य. पण स्वानुभवाशिवाय विधानांना वजन प्राप्त होत नाही. मग ते ललित लेखन होईल. इथे, ललित लेखनावरूनही वादळापूर्वीची शांतता, चक्रिवादळ आणि वादळानंतरची भयाण शांतता अनेकदा अनुभवली आहे. 'तुम्हाला हे सर्व सुचतं म्हणजे तुम्ही तसेच वागत असणार' असा अनाकलनिय आणि सर्वस्वी स्तंभित करणारा आरोपही झेलला आहे. हतबलता म्हणजे काय असते ते अशा परिस्थितीतच समजते. असो. भलत्या भरीस पाडू नका. प्रत्यक्ष भेटीत वाट्टेल त्या विषयावर चर्चा करू. हांSS आपण घाबरत नाही कोणाला.

मेस मधे एका स्त्रि बहुल अमराठी कंपू मधिल एक मुलगी अशीच उघड लाइन देत होती आठवडा गेला कन्फर्म होण्यात की ती फक्त माझ्यात विशेष रस घेत आहे! तो कंपू जणु माज्याशी जुनी ओळख असल्या प्रमाणे थोड़े थोड़े स्माइल देऊ लागला तरअवनी(मुळ नाव बदललेले नाही) अगदी आतुरतेने मी त्यांना केव्हा जॉइन होतोय याचे मूक निमत्रंण देत माज्या डोळ्यात डोळे घालून एक एक घास सावकाश घेत घेत शक्य तितके रेंगाळत जेवण संपवायची... आता कृती करायची वेळ माझी होती, मी ती केली. शांतपणे नजर चुकवत बहुदा कितीतरी महिन्यांनी मी प्रथमच भात चमच्याने न खाता हाताने घास घेउ लागलो... मग त्यांची प्रतिक्रिया बघायला नजर वळवली तो अवनी हाताने भात खात होतीच शिवाय नजरेत यात काय एव्हडे आम्ही सुध्दा भात हातानेच संपवतो हा भाव होता. मजा म्हणजे दुसऱ्या दिवसापासून सर्व कंपू चमच्या ऐवजी हाताने भात संपवु लागला. अन माझ्यासमोर मैत्रीचा हात पुढे करण्या शिवाय पर्यायच उरला नाही

परत काही गोष्ठी अठवुन मनात गुदगुल्या होतात राव !साला दिल तो एकदम डार्लिंग डार्लिंग हो गया.आज गाड्या घोडा सगळ काही मिळवल राव पण शाळाकॉलेजचे असे काही दिवस औरच राव.आमची तर थर्ड इयरलाच लग्न करुन विकेट पडली होती राव.जोडीनच कॉलेजला जायचो.

अरेरे! या बाबतीत आम्ही फारच मागास दिसतोय म्हणजे :( असो, पण भौ तुम्ही भिडा. आम्हीही आहोत पाठीशी ! ( तिच्या नाही तुमच्या :) )

कथा आवडली

अधिक बघणेबल व्हाल .. शिवाय मैत्रिणिंना असं सारखं म्हैस वगैरे म्हणू नका हो, त्यांनी कधी पण मिपा वरील तुमचा धागा वाचला तर शिंगावर घेतील ना..

याला म्हणतात दैव देत आणी कर्म नेत. ज्यावेळी तुमच्यावर त्या दोन म्हशि खिदळत होत्या तेव्हाच तुम्हि त्याना डच्चु देवुन या नव्या पाखराकडे जायला हव होत. नसत्या पैजा लावत बसलात आणि तुमच्या नावाला जगलात. त्या दोन म्हशि पाव आणि तुम्हि मधला वडा. (स्वतह्चा वडा करुन घेतलात.)

शीर्षक बघून अंमळ या कवितेची आठवण झाली. मला पाऊस आवडतो, अन पावसात भिजलेली ती... पण तिला मी आवडत नाही म्हणून खड्ड्यात गेला पाऊस.. अन खड्ड्यात गेली ती =)) =)) =))

अनुभव कथन आवडलं !