पण यापेक्षा नवविवाहिताचं गर्लफ्रेंडला पत्रं> लिहायचंत की!

एकदम सहमत. सुधीर मोघ्यांची या निमित्ताने एक कविता आठवली... लक्षात नव्हती पण थोडीशी जालावर मिळाली. 'खरं म्हणजे आपण एकटे सुखात जगत असतो.. एका दुर्लभ क्षणी.. एक चेहरा आपल्याला भेटतो.. अक्कल गहाण पडते.. भेजा कामातून जातो.. टक्क उघडय़ा डोळय़ांनी आपण चक्क लग्न करतो.. त्या चेहऱ्याचं असली रूप मग आपल्याला कळतं.. बायको नावाचं वेगळंच प्रकरण आपल्यापुढे येतं.. हा दारुण मनोभंग अगदी झालाच पाहिजे का?.. सगळय़ा मुलींचं लग्नानंतर हे असंच होतं का?' आनंद मोडक यांनी त्यांना (मोघ्यांना) दुसरी बाजू विचारली तेंव्हा त्यांनी त्याला खालील उत्तर दिले: 'सगळे पुरुष एकजात ढोंगी कांगावखोर बायको म्हणजे त्यांना वाटते नाचणारी लांडोर लग्नाआधी ज्याच्यासाठी तिच्यावर जीव टाकतात त्याच गोष्टी लग्नानंतर त्यांचा जीव खातात प्रेयसी कशी स्मार्ट, चंट आणि बिनधास्त हवी लग्नानंतर मात्र तिची काकूबाई व्हावी प्रत्येक पुरुषी भेजात हा सावळा गोंधळ का? सगळय़ा मुलांचं लग्नानंतर हे अस्संच होतं का?'

आता वाटतय हायलाइट केलेल वाक्यं खूप द्वयर्थक आहे. मी साध्या अर्थाशी सहमत अस म्हणतोय.

शेवट तोचतोच पणा मधे अडकलाय.

पण तसं होणार नाहीतर काय होणार? शेवटी पुरुषच असतात पुरुषांचे शत्रू!

जबरा.... आत्ताच मुलाला वाचायला दिली...

पाय कुठे आहेत पैजार बुवा!! इकडे पाठवुन द्या!

घाल घाल दारु दोस्ता माझ्या या ग्लासात बीडी काडी चखण्याची कर बरसात पैजारबुवा, _______________________>>> =)) __/\__ =))

दंडवतच!!

भारी !

हा सीरियस प्रतिसाद आहे ? =))

पुरुषांच्या स्वातंत्र्याच्या व्याख्याच इतक्या मर्यादित केलेल्या पाहून एक पुरुष म्हणून शरम वाटल्या गेली आहे. ( निव्वळ अखंड चखणाप्रेमी ) बॅटमॅन.

.

ररांशी सहमत आहे. इंग्रज कसे आधि व्यापारा साठी आले आणि मग राज्यकर्ते झाले. तशी लग्नानंतर वाटाघाटींची सुरुवात दारु सिग्रेट ने होते आणि मग पुरुष नकळत सारे राज्य गमावुन बसतो. त्यामुळे दारु आणि सिग्रेटचा सिंबॉलीक वापर पुरुषवर्गाकडुन होत असावा.

खरंतर खंत व्यक्त करायचीच झाली तर त्याबद्दलची अधिक तीव्र हवी असे मला प्रामाणिकपणे वाटते.

हे झालं नाही कारण पडलेली कलात्मक बंधनं. मूळ लेखाच्या ढाच्याप्रमाणे विडंबन होणं ही कलात्मक गरज होती. सिग्रेट, दारू ही खरी तर प्रतीकंच आहेत. पण या कलाकृतीतून व्यापक संदेश येत नाही असं म्हणत आहात तेव्हा तो कलाकृतीचा दोष म्हणावा की वाचकाचा हे कळत नाही. कारण मानवी मानसजीवनाच्या एका महत्त्वाच्या पैलूवर भाष्य आहे. फ्रॉइडने म्हटलं की प्रत्येक पुरुषाचा आपल्या वडिलांवर राग असतो. मात्र त्याची कारणमीमांसा चुकली. या लेखात त्याचं 'बापावरचा राग संसाराबद्दल चुकीचं चित्र निर्माण केल्याबद्दल असतो' हे पर्यायी कारण दिलेलं आहे.

हिरावल्या गेलेल्या स्वातंत्र्याबाबत असलेल्या सूचीत दारु नि सिग्रेट यांचाच उल्लेख सातत्याने होतो हे खटकते दारू जाळते. सिग्रेट जळते. जाळलेल्या आणि जळालेल्या स्वातन्त्र्याचे प्रतीक म्हणून या दोन गोष्टी वापरल्या जातात. संपादित.

(म्हणजे पुरुषांसाठी स्वतंत्र विभाग, स्वतंत्र पुरुषांसाठी एक विभाग नाही, नाहीतर तो रिकामाच राहायचा) हे टाकलेत म्हणून बरे, कारण स्वतंत्र पुरुष नावाचा प्रकार तात्विकदृष्ट्या सिद्ध करता येतो पण प्रत्यक्षात असंत नाही. ज्या अविवाहीत पुरुषाना आपण स्वतंत्र आहोत असे वाटते त्याना मी सांगू इच्छितो की तो भ्रमच आहे.