रामायणात असा उल्लेख नाही. रावणाची दाही तोंडे सारखीच होती, मात्र रावणाचा रथ गाढवे ओढीत. तसेच सुंदरकांडात त्रिजटेला पडलेल्या स्वप्नात रावण गाढवावर बसून दक्षिणेकडे जात असल्याचा तसेच तो पुढे खाली डोके आणि वर पाय अशा अवस्थेत गाढवावरून खाली पडल्याचा उल्लेख आला आहे. पिबंस्तैलं हसन् नृत्यन् भ्रान्तचित्ताकुलेन्द्रियः । गर्दभेन ययौ शीघ्रं दक्षिणां दिशमास्थितः || पुनरेव मया दृष्टो रावणो राक्षसेश्वरः । पतितोऽवाक्‌शिरा भूमौ गर्दभाद् भयमोहितः ॥ गाढव अशुभ, अपवित्र मानले जाई. साहजिकच रावणाचे एक मस्तक गर्दभरूपी दाखवत असावेत.

हे पुस्तक नेमकं हाताशी नाही, तेव्हा आठवतं तसं सांगतो. चूभूदेघे. 'माय नेम इज रेड' मध्ये निरनिराळी सूत्रं आहेत. तत्त्वचर्चेपासून ते अगदी खुनाच्या रहस्यापर्यंत. त्यातलीच एक मुख्य घटना म्हणजे तत्कालीन (१५-१६ वे शतक) सुलतानाची थोरवी सांगणारा चित्रमय ग्रंथ सिद्ध करणं. ते करत असताना पारंपरिक पद्धतीबरोबरच (द्विमितीतली, इस्लामी प्रथेप्रमाणे मानवी चेहरे न रेखाटलेली) नव्याने ज्ञात झालेल्या युरोपियन शैलीचाही (त्रिमिती/घनतेचे परिप्रेक्ष्य आणि पोर्ट्रेचर) कलाकारांना मोह पडतो आणि त्यातून निर्माण होणारे बेबनाव इ. एका अर्थी तुर्कस्थानच्या पाचवीलाच पूजलेल्या पूर्व-पश्चिम संघर्षाचं हे एक रूप झालं. या ओघातच मग मिनिएचर शैलीसाठी लागणारं साहित्य, ते तयार करण्याच्या पद्धतींचं वर्णन, कलाकारांच्या दृष्टीवर होणारा अपरिहार्य परिणाम याही बाबी या कादंबरीत येऊन जातात.