मेरे सामनेवाली खिडकी मे... ३

पण त्याचवेळी आता किचनाच्या खिडकीतून तिला बघत बसण्यासाठी मन धजेना. मी आता कमालीचा धास्तावलो होतो. जर त्या रितेशऐवजी तिने मला तिला बघताना पकडलं असतं तर?

वडापावजी, लोहा गरम है जभी हातोडा मारो। (वाक्याचा भावार्थ घ्यावा, शब्दार्थ नाही). मुलीला पटवायला सशाचं काळीज नाही, सिंव्हाचं धाडस लागतं.

ओळख झाली, त्यात नंबरही मिळाला. मी समोरच राहतो म्हटल्यावर ती गोड हसली होती.

इथेच तिने तुम्हाला 'गो अहेड' संकेत दिला आहे. धाडस दाखवायलाच हवे होते. दरवेळी घाबरून मागे राहाल आणि तिच पुढाकार घेईल अशी अपेक्षा बाळगाल तर संपलंच सगळं. आई-वडील निवडतील त्या मुलीशी लग्न करून 'मोकळे' व्हा.

तिचा साजन कोण आहे हे शोधावं लागणार!! त्याच्यातला पसेसिव्हनेस बाहेर काढावा लागणार. मग दोघांत भांडणं लावावी लागणार. लागलेली भांडणं विकोपाला नेऊन ब्रेक अप करवावा लागणार. ब्रेक-अप-पूर्व आणि ब्रेक-अप-नंतर तिला मन मोकळं करायला फक्त मी, आणि डोकं टेकवून मनसोक्त रडायला फक्त माझाच खांदा दिसेल अशी व्यवस्था करावी लागणार.

नाही हो. खर्‍याखुर्‍या प्रेमाची लक्षणं नाहीत ही. ह्यात निव्वळ स्वार्थ दडलेला आहे. खर्‍या प्रेमात त्याग असतो. (आमच्या काळी तरी असायचा). आशा सोडायची नाही. पण 'त्याच्या'पेक्षा तुम्हीच किती लायक आहात हे पटविण्याचा प्रयत्न करायचा असतो. ती स्वतःहून, मनपरिवर्तन होऊन, तुमच्याकडे आली पाहीजे. तुटक्या हृदयाने तुमच्याकडे येईल आणि तुम्ही पारिस्थितीचा, सांत्वनाद्वारे, फायदा घ्याल हा चुकीचा मार्ग आहे.

मी तयारीत असायचोच. लगेच खाली वाकायचो(काय भरोस दिसलो चुकून तर??).

घोडचुक. तुमचा नंबर तिला माहीत आहे. ती अपेक्षेने तुमच्या खिडकीकडे (पर्यायाने तुम्हाला शोधत) पाहते आहे हीच वेळ होती सुहास्यवदनाने खिडकीत उभे राहून हात करण्याची. काय हे...काय हे...

एकदा शटल-कॉक खाली पडलं, तर ते ती उचलायला गेली. आणि माझं खेळावरून लक्ष उडालं. तो टी-शर्ट डीप नेक का असतो ते मला कळलं.

च्यायला! फार उशीरा कळलं म्हणा की.

मी स्मॅश मारायला गेलो की ती डोळे मिटून घ्यायची. नंतर ती कंटाळली. वैतागली.

वैतागणारच. तुम्हाला मुलीला जिंकायचं होतं की बॅडमिन्टनचा गेम? काय राव, तुमचं उद्दीष्टच स्पष्ट नाहीए. तुम्ही खेळ हरायला पाहिजे होतं कदाचित मुलीला जिंकलं असतंत.