"गमावणे" मग ते कुठ्ल्याहि नात्यातले असो "पाणावल्या"शिवाय राहत नाही..

"गमावणे" मग ते कुठ्ल्याहि नात्यातले असो "पाणावल्या"शिवाय राहत नाही..

हेच म्हणतो. शीर्षकामुळे कट्यार आठवली.

युथ फेस्टच्या फोक ऑर्केस्ट्रामध्ये डोळस लोकांपेक्षा आंधळे वादकच नेहमी जास्त प्रभावशाली वाटत आले.

तुमच्या लेखातून तुम्ही उत्तम श्रद्धांजली वाहिली आहे. अशा अपघातांच्या बातम्या नेहेमीच वाचनात येतात, प्रत्येक 'जाण्या'मागे केवळ एक आयुष्य अकाली खुडलं जातं इतकंच नसून कधीकधी एक अमूल्य कलाकार कायमचा थांबला आहे ही जाणीव सुन्न करणारी आहे.

खरच निलेश तु खुप छान लेख लिहिला आहेस.....मला हि देखील कल्पना आहे कि कदाचीत तुला आणखिही काहि लिहायचे असेल पण शब्द सापडत नसतील....... मुळात तु म्हणलास अगदी तसच अमोल हि काहि खुप बोलका नव्हता......बोलकी होती ति त्याची बासरी.....बोलकी होती ती त्यची प्रत्येक कार्यक्रमाला असलेली साथ....... आणि म्हणुनच कदाचीत इतरांसाठी जरी तो अंध असला तरी आपल्यासाठी प्रत्येक कार्यक्रमातील त्याची उपस्थिती डोळस होती......... अमोल सारखा बासरी वादक कलाकार गेल्याच दु।ख निश्चितच आहे पण त्याहि पेक्षा एक चांगला मित्र, मार्गदर्शक, पाठिरखा गेल्याच दु।ख अधिक आहे............

चटका लावणारी बातमी. आमच्या मंदिरात २ वर्षापूर्वी एक कार्यक्रम झाला होता. त्यातले बासरीवादकही अंध होते. माझा मित्र हर्षू गावकर तबल्याच्या साथीला होता. वाजवता वाजवता एकदा बासरीवादकाला फीट आली. पण हार्मोनियम वाजवणार्‍या साथिदाराने लगेच औषध दिलायवर २-४ मिनिटांत परत कार्यक्रम पूर्ववत चालू झाला. तेच का हे देवगावकर? बातमी शोधायचा प्रयत्न केला पण काही सापडले नाही गूगलून. विनम्र श्रद्धांजली.

:( वाईट.

काय प्रतिसाद द्यावा हे सुचत नाही - वाईट वाटलं :-(