+१ शेवटचा परिच्छेद मस्तच.. :)

हेच म्हणतो.. पुस्तक व्हायलाच पाहीजे...

अगदी असेच म्हणतो. फारच सुंदर लेखन आहे. गुरुकुलाचे अध्याय सर्वांत जास्ती आवडले.

मी पण तेच बोलतोय. काकू आणी गुरुजींचा एखादा फोटो बघायला मिळाला असता तर खूप बरे वाटले असते. (त्यांची परवानगी असेल तर)

@हे लिखाण काकू आणि गुरुजींनाही वाचायला मिळेल अशी आशा करतो. @मी पण तेच बोलतोय. काकू आणी गुरुजींचा एखादा फोटो बघायला मिळाला असता तर खूप बरे वाटले असते. (त्यांची परवानगी असेल तर) >> आपल्या भावनांना मी (फ़क्त) आदरपूर्वक नमस्कार करू शकतो. कारण हे सगळेच लेखन काल्पनिक स्वरुपाचे आहे. आणि याला असलेला वास्तवाचा आधार ,हा कोणत्याही एका पाठशाळेचा अगर अध्यापकांचा नाही. भारतातल्या अनेक पाठशाळा (विद्यार्थ्यांसह) कमीअधिक फ़रकानि अश्याच स्वरुपाच्या आहेत. हां ... आता यातले गुरूजी आणि काकू या दोन व्यक्तिरेखा म्हणजे मी माझ्या पुरोहित मित्रांकडुन आजवर ऐकलेल्या त्यांच्या (अश्याच गुरुजि व काकुच्या ) स्वभावाचं मिश्रण आहेत. शिवाय काही गोष्टी ह्या मी त्यात,माझ्या भावाविश्वातुन आणल्या/ उतरवलेल्या आहेत. :) याखेरीज माझ्या खय्रा शिक्षण काळात मला जे ३ गुरूजी लाभले,त्यातल्या कुणाचाच स्वभाव ह्या-बंडुगुरुजिंसारखा नव्हता. तिघांमधले १ तर छडिनि भरपूर प्रसाद देणारेहि होते. आणि यांच्यापैकी कुणाच्याही सौ. (काकू)पाठशाळेशि/विद्यार्थ्यांशि जोडलेल्या नव्हत्या. असणं शक्यही नव्हतं. कारण माझ्या या दोन्ही पाठशाळा (वेदांत विद्यापीठ,अहमदनगर आणि पुणे वेदपाठशाळा,तांबडि जोगेश्वरी जवळचि,पुणे.) स्वयंसेवी संस्थांच्या मार्फ़त चालाविलेल्या होत्या(आहेत). त्यामुळे तेथील गुरूजी ,हे पाठशाळां मधे,फ़क्त शिकविण्या पुरते येत असत.(असतात) त्यांच आमच(विद्यार्थ्यांचं) नातं भावात्मक पातळिवर चांगलच होतं(आहे ही) विशेषत: पुणे वेदपाठ शाळेतले वे.मू.धुंडिराज लेले गुरूजी ..हे तर कमालीचे विद्यार्थिप्रिय गुरूजी होते. पण तरीही मी सदर लेखामालेतिल रंगविलेल्या गुरुजि काकू व पाठशाळेचं चित्र हे कोकण प्रांतातल्या पाठशाळांचं मिश्रण आहे. आपणा सर्व जणांच्या भावपूर्ण प्रतिसादांना पुन्हा एकवार नमस्कार. __/\__ ===========================[ @अगदी सांदिपनींच्या आश्रमात पोहोचलंवत. पेंद्या कोण ?>>> :-D मूळात यात कोणीही -कृष्णच नाही. :-D ===========================

सांदीपनी आश्रमात पेंद्या नसून सुदामा होता.