Welcome to misalpav.com
लेखक: बिपिन कार्यकर्ते | प्रसिद्ध:
शनिवार भारतातील आपल्या क्षेत्रात एक मोठे ब्रॅंडनेम असलेल्या एका मोठ्या कंपनीच्या लंचरूममध्ये हा जेवायला बसलाय. टेबलवर समोरच्या खुर्चीत त्या कंपनीचा एक उच्चपदस्थ बसलाय. गप्पा चालू आहेत. उशिर झालाय. दोघेच उरलेत. त्याची सुबत्ता याच्या सुबत्तेपेक्षा कमीत कमी दसपट तरी असेल. जास्तच पण कमी नाही. माणुस तसा भला. पण सतत काळजीच्या छटा घेऊन वावरत असतो. ओळख होऊन दहा एक दिवस झालेत. त्यामुळे आता हळू हळू गाडी व्यक्तिगत आयुष्य, आवडीनिवडी वगैरेंवर येत आहे. गप्पा चालू आहेतच. गाडी डाएट, फ़िटनेस, हार्ट वगैरे रूळांवर धावतीये आता. एकंदरीतच धावपळीचं आयुष्य, करिअरचे ताणतणाव, आधुनिक आयुष्यातले ताणतणाव असं संभाषण चालू आहे. एकाएकी त्याला काय झालं काय माहित... "सरजी, आज मेरे पास सब कुछ है. बिवीबच्चों के लिये बहुत कुछ बनाके रखा है. लेकिन पता नही, बहुत चिंतित रहता हूं. किस बात की चिंता है ये भी समझ मे नही आता. असल मे ना, मै रोना चाहता हूं. बहुत रोना चाहता हूं. कभी लभी लगता है की किसी के कांधे पर सर रख कर जी भर रो लूं! पर किस के कांधे पर सर रखूं? कोई नही है ऐसा!" तो एवढं बोलून गप्प बसला. प्लेटमधलं अन्न शांतपणे खात राहिला. हा मात्र अवाक झाला. काय बोलावं, कसा प्रतिसाद द्यावा हे कळेना याला म्हणून मग हा ही शांतपणे समोरचं अन्न पोटात ढकलत राहिला. तो क्षण इतका भारलेला होता की आपण काही अजून बोललो तर हा आपल्याच खांद्यावर डोकं ठेवून रडेल की काय असं याला वाटून गेलं. हा अजूनच आक्रसला. *** रविवार याला दिवसभर काहीच काम नव्हतं. सोबतीच्या सहकार्‍यांसोबत भटकायचा बेत ठरला मग याचा. जवळच एक तिर्थक्षेत्र आहे. सगळ्यांचा आग्रह म्हणून हा ही गेला. देवळं, तलाव, गर्दी, ऊन, धूळमाती सोडून माणसं बघत बसला. या गावातली सरोवरं पुण्यदायक म्हणून प्रसिद्ध. सुंदर घाट बांधलेले. पाणीसुद्धा त्या मानाने बरंच बरं होतं. सगळीकडे भाविकांची गर्दी. एका सरोवराच्या काठावर प्रचंड गर्दी. तिथे पूर्वजांच्या नावाने विधी वगैरे होतात. त्याच बाजूला बायकांचे काही वेगवेगळे घोळके मोठमोठ्याने रडत होते. अगदी हमसून हमसून रडत होत्या. नंतर कळलं की काही श्राध्द वगैरे चालू होतं. आणि बहुधा आपल्या मृत आप्तांच्या नावाने तिथे रडायची पद्धत आहे म्हणे. हा लक्ष देऊन बघत होता. बायका खरंच रडत होत्या. खोटं नव्हतं वाटत काही. बघत असताना एकदम विचार आला याच्या मनात... ’खरंच फक्त मेलेल्या माणसाकरता रडताहेत, का अजून काही असेल? बायकांच्या वाट्याला येणारी घुसमट तर नसेल अशी बाहेर पडत? हा मोकळं व्हायचा तर मार्ग नव्हे? मेलेले आप्त फक्त निमित्त असतील. ही तर सगळी स्वत:ला जिवंत ठेवायची धडपड!’ हा परत अवाक! *** सोमवार रोजच्या जॉगिंगच्या वेळी कानात गाणी ऐकणे चालू असते याचे. आज कानात शेवंतीचे बन होते. त्यात एका गाण्यात ओळ आली ... लेकीचा गं जलम, घातला कुण्या येड्याने, माझे सखे मैनाबाई, बैल राबती भाड्याने! क्षणभर चमकला खरा, पण मग हा शांतपणे चालत राहिला.
प्रकार:
Story Type
विषय:

प्रतिक्रिया

बिकाशेट लिहत जा की राव असं नेहमी.. !! लेख खुप आवडला.
बायकांच्या वाट्याला येणारी घुसमट तर नसेल अशी बाहेर पडत? हा मोकळं व्हायचा तर मार्ग नव्हे? मेलेले आप्त फक्त निमित्त असतील. ही तर सगळी स्वत:ला जिवंत ठेवायची धडपड!’
__/\__

खास बिका ष्टाइल. "अच्च्छे दिन आ रहे है" मिपा वाचकांसाठी

अरे! किती दिवसांनी? देर है लेकिन अंधेर नहीं किंवा देर आये, दुरुस्त आये असं काहीतरी सुचत होतं. पण नको. लेख छान आहे त्यावर कुठलेच शेरे, विनोदी का होईनात, नकोत.

आवडला लेख . रडण्याने मन हलकं होतं. हंसण्याच्या क्लबपेक्षा एकांतात मनसोक्त रडावे. फायदा होतो.

मस्त!! वरती पैजारबुवांच्या प्रतिसादाशी सहमत!!

आमचा बिट्टू भुभु माझ्या मांडीवर गेला. डॉक्टरांनी इंजेक्शन दिले व शांतपणे गेला.स्पर्श लाकडा सारखा झाला काही क्षणात. मला हुंदका आवरला नाही. खर तर खूप रडायच होत.पण व्यक्तिमत्व आड आल. कंठात दाटलेपण होत.त्याची कळही जाणवली. आजही एकटा असलो की हुंदकतो.

काका... मी पण... :( गेलेल्यांची आठवण पण काढायला नको वाटते. काही करा... ती येतेच.

काय लिहीणार ह्यावर? अजून एक पाश आपल्याभोवती नको, म्हणूनच खूप आवड असूनही कटाक्षाने कुत्रा पाळणे टाळत आलेलो आहे.

लेखन भावलं विशेषकरून दुसरा प्रसंग. परवाच एक सत्यघटनेवरचा चित्रपट पाहिला - The Prize Winner of Defiance, Ohio. या चित्रपटामध्ये अमेरिकेतील निम्न मध्यमवर्गातील एका जोडप्याची कहाणी आहे ज्यांना १० मुलं असतात. बायको गृहिणी असते अन नवरा फार पगार नसणारी नोकरी करत असतो. ते घर व्यवस्थितपणे चालत असतं केवळ त्या घरातल्या स्त्रीच्या कल्पकता, सहनशीलता या गुणांमुळे. त्यात तो नवरा, अधून मधून तापट पणे वागणार, घरात तोडफोड करणार. संपूर्ण चित्रपटात त्या कुटूंबातली आई अभावानेच रडताना दाखवली आहे. त्या चित्रपटातील प्रसंग पाहताना प्रत्यक्षात माझे मन लहानपणापासून पाहत आलेल्या असंख्य उदाहरणांमध्ये घुटमळत होते. कधी जवळच्या नातेवाईकांमध्ये, कधी शेजारी राहणार्‍यांंमध्ये, कधी घरी कामाला येणार्‍या मोलकरणींमध्ये तापट नवरा अन सहनशील बायको. अक्षरशः मुलांच्या १० वीच्या फॉर्मसाठी राखून ठेवलेले पैसे ही बाप मंडळी दारूमध्ये उडवणार. प्रत्येक रडू समोरच्यांना दिसेलच असं नाही :-( .

मिपावरची जुनी माणसं आजकाल फारशी लिहितच नाहीत. प्रतिसादात कधीतरी येतात, लेख तर दुर्मिळच!! सर्व जुन्या-जाणत्यांना विनंती: प्लीज, लिहिते व्हा!!

बिका ..... 'मेलेले आप्त फक्त निमित्त असतील. ही तर सगळी स्वत:ला जिवंत ठेवायची धडपड!’ हे खरेच आहे. प्रत्येक प्रसंगाला सेप्रेट रडत बसण्या इतका वेळ आणि स्पेस नसते. छान लिहिलेय.

आणी रडणे या विरुद्ध गोष्टी आहेत अशी आपली शिकवण असते सहसा त्यामुळे रडु आले तरी आवेग आवरता येणे असेच शिकवले जाते. [ पु ल - रावसाहेब ] मी पण intoxicate एखादे सुन्दर गाणे मनपासुन रडुन घेतो...