Welcome to misalpav.com
लेखक: कॅप्टन जॅक स्पॅरो | प्रसिद्ध:
आज अक्षयतृतीया म्हणजे साडेतीन मुहुर्तांपैकी एक. त्यामुळे आज ते प्रसिद्ध दुकान लवकर उघडलेलं होतं. अगदी सकाळी सात वाजल्यापासुन लोकांनी दुकानामधे गर्दी करुन गोडा-धोडाचे पदार्थ खरेदी करायला सुरुवात केलेली होती. त्याची सरावलेली बोटं सराईतपणे नोटा आणि व्यवहार हाताळत होती. दुपारी दुकान बंद करायची वेळ झाली तसा त्याचा ५,१३,०००/- रुपयांचा हिशोब तयार होता. मालकाकडे पैसे आणि हिशोबाची यादी देउन तो दुकानातुन बाहेर पडला आणि घराकडे निघाला. वाटेत त्याला एका कुडमुड्या हलवायाचं दुकान लागलं आणि त्याला मुलांची आणि म्हातार्‍या आईची आठवण झाली. आपल्या कनवटीची शेवटची पन्नासची नोट त्यानी काढली आणि पावशेर जिलबी घेतली. मुलांच्या आनंदी चेहेर्‍याची कल्पना मनाशी येउन त्याची जीभ गोड झाली. (शतशब्दकथा लिहायचा पहिलाचं प्रयत्न त्या जिलबीएवढाचं गोड मानुन घ्यावा. शतशब्दकथा हा प्रकार भयानक अवघड आहे असं माझं मत बनलेलं आहे.)
प्रकार:
विषय:


प्रतिक्रिया

आटोपशीर आणि प्रवाही. दोन्ही गुण आहेत कथेत. कथा संपल्यावरही चालू राहते मनात. सुरवातीच्या आधीची आणि शेवटाच्या नंतरचीही, दोन्ही कथा आकार घेऊ लागतात. पहिलाच प्रयत्न असला तरी मस्त!

अगदी अगदी. ते आमचा एक मित्र हल्ली फक्त गॉथमामधेचं रात्री भटकत असतो. त्याला ट्रोजन घोड्याकडे बघायला अज्याबात वेळ नाही म्हणे.

आवडली कथा! थोडी फास्ट घेतल्यागत वाटते पण तुम्हाला जे सांगायचंय ते पोहोचतंय. मी सुद्धा अशा प्रकारच्या अनुभवातून गेलोय भाऊ! मुलांच्या आनंदी चेहेर्‍याची कल्पना मनाशी येउन त्याची जीभ गोड झाली. :- माझे जुने दिवस आठवले. अगदी तुटपुंज्या उत्पन्नातून मुलीसाठी खेळणी आणि खाऊ शनीवारी गावी घेऊन जायचो. सर्व प्रवासभर ती किती खुश होइल हाच विचार असे. मस्तच!

छान जमलीय कथा. आवडली. प्रसिद्ध हलवायाच्या दुकानात ५,१३००० चा हिशोब करणार्‍याला स्वत:च्या कुटुंबासाठी मिठाई घेतांना मात्र त्या दुकनातले दर परवडू नये हा विरोधाभास अचूक दाखविल्या गेला आहे.