हे अफाट विश्व चालवणार्‍या युनिवर्सल इंटेलिजन्स पुढे आपली बुद्धीमत्ता ती काय हा उलगडा होतो.

माणूस ही निसर्गाचीच निर्मिती असून एकंदरीत निसर्गापुढे मानव खुपच छोटा आहे यात शंकाच नाही. निसर्गाची ताकद अफाट आहे. पण तुम्ही म्हणताय तसं "युनिवर्सल इंटेलिजन्स" विश्व चालवणारं काहीतरी अस्तित्वात असेल असं वाटत नाही. दिवसाला हजारो लोक अपघातांमध्ये, युद्धांमध्ये, नैसर्गिक आपत्तींमध्ये मरत आहेत. गुन्हे घडत आहेत, बलात्कार होत आहेत, गोरगरीबांना नाडलं जात आहे. हेच का युनिवर्सल इंटेलिजन्सचं विश्व चालवणं? भरल्या पोटी तत्वज्ञानाच्या गप्पा मी मारु शकतो, तुम्ही मारु शकता. अन्नासाठी, पाण्यासाठी दाही दिशा वणवण फीरणारा नक्कीच तुम्ही म्हणताय त्या अस्तित्वाप्रती कृतज्ञ, शरणांगत होऊन "दाय विल बी डन" म्हणणार नाही.

श्लोक दिल्याबद्दल आभारी आहे.

पुन्हा तोच विषय येतो आहे. धर्मसंस्था सर्वार्थानं भ्रष्ट झाल्यानं ज्या गोष्टी झाल्या आहेत अथवा होत आहेत त्याचं खापर धर्मावर फोडता येणार नाही. अणुबाँब विज्ञानाची देणगी आहे? आजचा अत्याधुनिक दहशतवाद विज्ञानाची देणगी आहे? रासायनिक नि जैविक शस्त्रास्त्रं विज्ञानाची देणगी आहे? विज्ञान हे शिकवतं? नाही. १०० % नाही. हा विज्ञान नि तंत्रज्ञानाचा माणसानं केलेला स्वार्थी उपयोग आहे. सत्ता, संपत्ती टिकवण्यासाठी, मिळवण्यासाठी, वाढवण्यासाठी. धर्माच्या नावावर ह्याच प्रकारे गोष्टी झाल्या. धर्मानं हे शिकवलं? नाही. इतर धर्मांबद्दल मी बोलणार नाही. भगवदगीतेमध्ये लोकांच्या ठराविक गटांसाठी भक्ती, काहींसाठी ध्यान, काहींसाठी ज्ञान असे वेगवेगळे मार्ग दिलेले आहेत. वर तुम्ही दिलेले भगवदगीतेतील श्लोकांचे अर्थ हे द्वैतवादी इस्कॉन संप्रदायाच्या भगवदगीतेतील असावेत असा माझा समज आहे. चुकीचं काहीच नाही. एकाच सत्याला वेगवेगळ्या प्रकारे ज्ञानी लोक ओळखतात असं ते स्वरुप आहे. माणसानं ह्या सत्याला देव मानलं नि नुसतं देव न मानता त्याला 'माणसात' आणला. त्याची थोडी सुपरनॅचरल स्वरुपातली मूर्ती बनवली नि त्याची पूजा सुरु केली. राजेश ह्या 'नावानं' जसं त्या व्यक्तीला ओळखलं जातं तसं अमुक नावानं, तमुक चेहर्यानं, ढमुक शस्त्रानं त्या त्या देवतेला ओळखलं जाऊ लागलं. त्या खूणेनं त्या सत्याला ओळखलं जावं म्हणून. राजेश नाव वेगळं केलं, त्याची पदवी वेगळी केली तरी राजेश नाही बदलत. तसंच वेगवेगळ्या भूमिकांमधून नि मार्गांमधून त्या सत्याला ओळखण्याच्या प्रयत्नामध्ये 'आलंबन' म्हणून कृष्णाच्या नामरुपाचा वापर कर असं सांगणं आहे. (गीतेमध्ये हे प्रथमपुरुषी म्हटलेलं आहे, इतर ग्रंथांमध्ये तू त्याची पूजा कर अशा प्रकारे.)हे सगळं का करायचं ह्या बद्दल एक वेगळं पुस्तक लिहावं लागेल अर्थात मी लिहीण्याची गरज नाही तशी उपलब्ध आहेत. आता हे श्रद्धाळूपणे का फॉलो करायचं? तर त्या सत्यापर्यंत पोचण्याचे राजमार्ग एकदा निश्चित झालेले आहेत तर अकारण नवीन मार्गाचा शोध घेण्यात वेळ जाऊ नये म्हणून. तुमचा चॉईस आहेच. एकेक पर्याय निवडत, चोखाळत आयुष्य वाया जाण्याची शक्यता आहे. मर्यादित कालावधी मध्ये ध्येय साध्य करता येईल का ह्याचा प्रयत्न करायचा आहे. ह्याला व्यावहारीक शहाणपणा असं नाव आहे. मी स्वतः दगड फोडून रस्ता बनवून मग त्यावरुन जाईन असं होणं शक्य नाही. मग मी दुसर्‍यानं बनवलेल्या रस्त्यावरुन जाईन का? तर ते तुम्ही देखील जाता आहात नि मी देखील जाण्याचा प्रयत्न करतो आहेच. नावं का ठेवायची? तुमचा रस्ता नवा आहे. सगळ्या साईनबोर्डस नी दिशादर्शन करणारा आहे. सगळ्या उपकरणांनी युक्त आहे. माझ्या मार्गावर मला माझ्या पूर्वसुरींनी सांगितलेल्या खुणा आहेत. ते चुकीचं सांगणार नाहीत ह्याची खात्री आहे कारण त्यातून फसवणुक होण्याचं एकही चिन्ह नाही. त्यांनी मार्ग पार केल्यावर पोचण्याच्या ठिकाणाबाबत दिलेली ग्वाही आहे. नि मार्गावरुन जाताना मिळणारे वैयक्तिक समाधान, शांती, तृप्ती, आनंद हे लाभ देखील साईड प्रॉडक्ट म्हणून मिळण्याची शक्यता आहे. और क्या चाहिये? बाकी नंतर मिळणारं ज्ञान दिसताना व्यक्तीसापेक्ष दिसलं तरी असताना ते व्यक्तिनिरपेक्ष असंच असतं. आश्चर्यकारकरित्या सगळे संत, महानुभाव (प्रोक्लेम्ड नव्हे) त्यांना आलेले अनुभव अतिशय एकसारखे सांगतात. निरनिराळ्या कालखंडात जन्मलेले, सामाजिक परिस्थितीमध्ये वाढलेले वेगवेगळ्या मार्गांनी साधना केलेले असले तरी. कारण ज्या तत्त्वाचा अनुभव त्यांना येतो ते एकच आहे.

थोडी आम्हालाही जागा द्या कि कोपर्‍यात ;) अर्धवटराव