कविता माझी

[ती] नवल वाटतय मला , इतक्या वर्षानी तूझी हाक आली , कदाचीत ,तुला वाटल असेल की , 'काळाने ' माझी जखम भरली …. जखम माझी अजूनही ओली , पण स्वप्नांनी आपल्या पांघरलेली आठवते ? जुन्या स्वच्छंदी तारुण्यात, सर्रकन पायाखालून जमीन सरकलेली ..... अंतर आपल्यात लाखो मैलांच …। मग कसं शक्य मीलन दोघांच ?

नको जीव लाऊ, नको वाट पाहू, अता श्वास घेणे नको वाटते.. कधी आस होती तुझ्या कौतुकाची, अता शब्दलेणे नको वाटते.. कशी चूक झाली, कुणी चूक केली, पुन्हा जाब देणे नको वाटते.. इच्छा निमाल्या. मनी शांतताहे. तिला छेद देणे नको वाटते. मला साद घाली खुला पैलतीर, इथे बंदी होणे नको वाटते.. (सद्ध्या एक आजी पेशंट म्हणून येतात. त्यांच्या बरोबर येणारे आजोबा अगदी लगबगीने त्यांना हवं, नको ते पहातात. म्हणून कौतुकाने त्या आजीना म्हटले, " आजोबा किती काळजी घेतात तुमची !" त्यावर त्या म्हणाल्या ,"जेव्हा वय , मन तरुण होतं,तेव्हा कधी काही केलं नाही, आता जायची वेळ आली, काय उपयोग या प्रेमाचा?" )

तिच्या मनात याच्याविषयी रागंच होता तरी ह्यो पठ्ठया तिच्या मागंच होता सेंडलकडं नजर टाकत तिने सहज पाहिले तेवढयावरंच महाशयांनी तिला र्हदय वाहिले महाशय गेले विचारात घरी जाऊन पडले पत्रांच्या अरी खिशात पैसे नसताना एसटीडी कॉल केला फोनवर तिच्याऎवजी तिचा बापंच आला हिंमत धरून घरी गेला पैलवान बापाने काळानिळा केला जीभ चावत म्हणाला चूकला बेत वाटेत दिसले तिरडीवर प्रेत प्रेतावर पूष्प टाकून याने मोठ्याने गळा काढला प्रेत म्हणाले गप्प मूर्खा मी तर या नादात जीव सोडला

तू माझ्या mobileवर call करायचीस , मध्य -रात्री माझं प्रेम मागायचीस तू माझ्या mobileवर call करायचीस , मध्य -रात्री माझं प्रेम मागायचीस माझा mobile जेव्हा vibrate ह्यायचा , अर्थ त्याचा फक्त एकच असायचा तुझा देह माझं प्रेम मागायचं आवाजही मझा देहाला तुझ्या शांत करायचा जेव्हापासून शहर तुझ मी सोडलं , तू बरंच नावलौकीक मिळवलं सर्वांना माहितेय , तू मला रिकामं सोडलं प्रिये ,जिंदगीला माझ्या तू वाळवांट केलं जेव्हापासून शहर तुझ मी सोडलं , Whatsapp तुझं contact list न भरलं रात्रंदिवस vedio calling तुझ्या संग नव्या पोरांसोबत पार्ट्यात तू गुंग .... तू माझ्या mobileवर call करायचीस , मध

मी नशिले फुलपाखरु, जे वार्यावर भिरभिरते... मी शितल जल मृगजळीचे वाळुत ही खळखळते... ढगाळलेल्या आभाळागत आसमात गडगडते... कळ्या कळ्यातुन फुलांबरोबर अशीच मी बडबडते... मी अबोली पाऊलवाट रानावनांतुन भिरभिरते. मी नवेली एक पहाट फुलाफुलांतुन उलघडते.. कधी धुंद धुंद या पावसात मी चिंबचिंब भिजुनी जाते... कधी मंद मंद ही चांदरात मी स्वप्नगंध देऊन जाते... तार्यांसवे लखलखते मी मोत्यांसवे चमचमते मी कधी अडखळते मी, धडपडते मी तरी पुन्हा पुन्हा सावरते मी सांभाळ जरा स्वत:ला      ही प्रित माझ्या मनाची... जाणुन घे रे मजला      मी रीत नवी जगण्याची...

बायको गेली माहेरी,आलो मी मिपावरी परी कर्तव्याची दोरी, आता गळ्यात आहे. कळले आहे तिला, नवरा मिपा खुळा मारून एक खिळा, ती गेली आहे दिसाल जर ऑन-ला-ईनं, लगेच फोन-मारीनं! (दुत्त दुत्त! ) आणि करिन तुमच्याशी, व्हॉट्स अप बोल-बंदी.

प्रेरना माननीय प्रेषक, कंजूस, यांची नैसर्गीकपणे मोकळी-चाकळी माफी मागून :) मिपाकरांच्या सेवेत सादर ... झाडांच्या सावलीत राणीच्या बागेत ने-चर वॉक श्रवणोत्सुक नेत्र वेगळ्या कोनातून मनोरा पाहणारे Appreciation टॉक चिंचेची अन चिनाराची झाडे कुट-कुटली, पुर्व-पश्चिम दक्षीण-उत्तर, गाभुळलेले, हिरवे चढ उतार झेलत हळूवार-मौन कधी जोरदार वाहत्या वार्‍यासंगे बोलके तुषार वळणे डौलदार नजाकत लवलव गवताची पाती झुलता झंकार फुलपाखरे किती चमकदार पक्षीगाती मंजुळ मनाचे तराणे कळ्या फुलतात हळूवार प्रतिक्षा त्या खास किटकांची फुलांचे परागीभवन फळांच्या आशा कधी निराशा

ते आले आणि वार केले मी धडपडलो पण भ्यालो नाही अपमान पचवु कसा म्हणत उगा मद्य प्यालो नाही केली त्यांनी अफाट निंदा मी मुळीच बधलो नाही दिखाव्याच्या प्रतिष्ठेसाठी दिखाऊपणे वदलो नाही उष्ण झळा येत गेल्या कोमेजलो पण हरलो नाही मनाला चटके बसले तरी काळजामधे झुरलो नाही सोसुन सारा ऊन-वारा नियतीशीही झुंजत राहीन खंबीरपणे उभा राहुन पहाडाशीही टक्कर घेईन आघात तर होतच राहतील लोक हसुन मजा पाहतील पाहणाऱ्यांना पाहु द्यावे आपण पुढे चालत राहावे रडणार नाही कुढणार नाही त्याचाच भाव चढा असेल आणि बेडरपणे पुढे जाणे हाच खरा लढा असेल - शार्दुल हातोळकर

प्रेरणा : "कुठ कुठ जायाच हनिमूनला" ही प्रसिद्ध ठसकेबाज लावणी! कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? अहो भरल्या जवानीत 'सर' तुम्ही मला हेरलं हेरलं ते हेरलं अन् जॉबच् माझ्या ठरलं ख्रिसमस झाला, "न्यू" इयर झालं आता फक्त ऑफिस की हो उरलं! मार्केटींग, मॅनेजमेंट, निवांत एच.आर. कोण नाही पर्वा करायला कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? थोडं तरी इन्क्रिमेण्ट करायला! रात्रभर एकटा बसू कसा? क्लायंटला अडचण सांगू कसा? बाकीचे सारे, प्रोफेशनल खरे जातात टायमात ते घरला! कुठं कुठं जाऊ मी सांगायला? जमेल तेवढं खेचून मी काम नाही केला आजिबात आराम सकाळ

‘बाजीराव-मस्तानी’ सिनेमा पाहताना ही मुसमुसत होती, मस्तानी जगताना. ठरवले ह्याच क्षणी सांगावे हिला मनोगत सहज पूर्ण होईल जीवनाचे मनोरथ. “मी पण आणू म्हणतो मस्तानी आपल्या आयुष्यात” फक्त पुढचे काही क्षण गेले मौनात, मा‍झ्या जीवनात. डोळे बरसू लागले तोफ गोळे आणि जिव्हा, तप्त लाव्हा ‘मुलुख मैदानी’च्या वर्षावात सर्व झाले स्वाहा. बाळगा जरा मनाची, असलं काही बोलायला, पोरीचे हात पिवळे करायचे, तर निघाले तोंड काळे करायला.